Je hebt een bepaald beeld van mensen en dan blijkt dat andere mensen daar ineens een heel ander beeld van hebben

En je hebt een bepaald beeld van jezelf en je denkt dat mensen een bepaald beeld van je hebben en dan blijken ze ineens een heel ander beeld van je te hebben

Beelden vallen weleens stuk

—-

En scherven brengen geluk, dat beeld voor ogen houden dan maar, en hopen dat dat wel klopt

Naast best enkele normale eigenschappen heb ik dus ook een soort smetvrees.

Deze merkwaardige soort van smetvrees leidt er bijvoorbeeld toe dat ik in kleedruimtes van een zwembad zo min mogelijk wil aanraken en wil dat zo weinig mogelijk spullen van ons iets in de kleedruimte aanraken. Dat is dus een hopeloos gehannes met sokken en voeten en handdoeken die de grond dreigen te raken, onderbroeken die direct in tassen moeten worden gestopt en opblaasbare krokodillen die op een speciaal plekje moeten liggen en daar VOORAL NIET VANAF MOGEN VALLEN.

Een hoop heisa dus waarvan je maar moet hopen dat het iedereen en vooral de kinderen ontgaat.

Maar vooralsnog heb ik allerlei visioenen dat ze later bij een psych komen met een bank waarop ze niet willen gaan liggen.

Als je iets zegt, zeg je soms ook iets anders. Zo gaat dat bijvoorbeeld met het zinnetje: Ik lees weer eens een boek. Daar staat dan: Wij waren een weekendje weg.

Het is wonderlijk wat een weekendje weg met je doet, behalve dan dat je zoals in mijn geval weer eens een boek leest. Op de heenweg gingen er nog wat beslommeringen mee maar daar dacht ik pas letterlijk weer aan toen ik gisteravond thuis de spullen had uitgeladen en snel een gezonde maaltijd wilde maken (iets uit de vriezer pakken en in de magnetron zetten). O ja, dacht ik. Dat was er.

Het is wonderlijk en dat is het, vooral omdat er feitelijk genoeg tijd was geweest voor beslommeringen, zo na half negen ‘s avonds bijvoorbeeld, als mijn dochters gingen slapen.

Maar nee. Geen gedachten over was, telefoontjes, rekeningen, mierenplagen, kapotte lampen en dingen die net even iets belangrijker zijn.

Een mens moet vaker weer eens een boek lezen, dacht ik en daarom ben ik vanochtend al in het westen van de Verenigde Staten geweest, in New York, in Antwerpen (een aanbieding voor een weekendje weg met een theateroptreden van Derek Ogilvie), in Frankrijk, aan het Gardameer en op de Malediven.

Weer thuis zat er een was in de droger. En zo.

Op tv zegt iemand dat je je eigen angsten niet op je kinderen moet projecteren.

Ik lees weer eens een boek. ‘That’s the worst thing about having children. You always want to protect them more than you ever can.’

Boosheid en verdriet om Milly, staat in grote letters op de voorpagina van de krant.

Met pen heeft onze oudste dochters smileys gemaakt van de strakke monden op de foto van de stille tocht.

Ze wilde de mensen een beetje vrolijker maken.

Een ontzettend stomme regeling, hoorde ik mezelf een keer tegen iemand zeggen.

Maar dat meende ik eigenlijk niet.

Misschien zei ik het omdat ik er nog heel erg aan moest wennen, misschien omdat ik veel vrouwen ken die het beter geregeld hebben.

Beter geregeld.

Ook dat meen ik eigenlijk niet.

Want objectief gezien is het natuurlijk helemaal niet beter geregeld, wanneer een vrouw bijna de volledige zorg over de kinderen krijgt na een scheiding en waarbij de vader ze alleen maar om het weekeinde ziet.

Co-ouderschap is dus wel een stomme regeling, omdat je de kinderen maar de helft van de tijd bij je hebt, maar het lijkt in veel gevallen ook de beste regeling. Een vader mag of moet ook opvoeden. Een moeder heeft niet meer recht op haar kind dan een vader, en een kind heeft recht op een goede relatie met zijn moeder en met zijn vader.

In alle boekjes en blaadjes over echtscheidingen staat dezelfde goede raad: als je wilt dat je kinderen er zo goed mogelijk vanaf komen, zeg dan niks naars over de ander in het bijzijn van je kind, maak geen ruzie met je ex waar de kinderen bij zijn en geef het kind als het ware toestemming om ook van de ander te houden, want daar vraagt het om. En vooral: gun het kind twee ouders, een hechte relatie met twee ouders. Daar heeft het recht op, dat heeft het nodig.

Je eigen woede, frustratie en verdriet opzij zetten, dat valt niet mee. Voor niemand niet. Maar je moet het allemaal niet nog een graadje erger maken door je kind op te zetten tegen je ex, of je kind bewust weg te houden van zijn andere ouder.

het probleem van de ander bij de ander laten

dicht bij jezelf blijven

niet alles over je kant laten gaan

niet jij-bakken

niet altijd anderen overal de schuld van geven

- o, o, o je kan het er maar druk mee hebben, met een beetje normaal leven

Behind a cold face there is always an insecure heart

(Paulo Coelho)

We gingen op reis en namen niets mee

Er was geen bestemming er was geen tijd

We liepen door elkaar en zagen oude dingen nieuw worden

Alles was mooi

Wonderen bestaan.

Op een gewone woensdagmiddag kwam in een gewone straat in een gewone stad een vrouw thuis en zij kreeg haar deur niet open. Ze keek door de brievenbus naar binnen en zag een man de trap afkomen die ze niet kende. Ze begon te gillen en ging naar de buren die de politie waarschuwden. Vier onbekenden bleken haar huis te zijn binnengedrongen, op een gewone woensdagmiddag in een gewone straat in een gewone stad.

Het leidde tot een klein berichtje in de krant, waarin je nooit meer iets leest over bankovervallers.

Ik heb geen zin om paranoide te worden maar doe de deur tegenwoordig wel op het nachtslot.

Nooit van gehoord, van de Duitse film Hieranki. Nou ja, nu wel natuurlijk, anders begin ik er niet over. Volgens het boekje ’50 supermodellen’ begint Hieranki met drie vragen waarvan de antwoorden aangeven hoe gelukkig je bent.

1. Heb je seks? 2. Heb je familie? 3. Ben je in beweging?

Drie keer ja is supergelukkig, twee keer ja is gelukkig en een keer ja heb je nodig om te overleven.