Wat je moet doen is dus: lang worden, knap worden, blond worden en snel gaan trouwen en de achternaam van je man aannemen.

Dat is allemaal effectiever dan je best doen, slijmen bij de baas, om promotie vragen, een extra studie doen of honderdduizend overuren maken.

Als je meer wilt verdienen dan, he.

Ja, dat onderzoeken ze allemaal voor ons, dat je een hoger salaris krijgt als je lang bent, of knap, of blond, of de achternaam van je echtgenoot draagt. Moet je nagaan wat je verdient als je het allemaal hebt.

Ik heb het allemaal niet maar zit lekker mijn eerste stukje te tikken op mijn mooie nieuwe Macbook.

Helemaal zelf verdiend.

Wat zijn er toch veel ingewikkelde mensen, denk ik weleens. Tegen de een moet je zus doen anders schiet ie in de stress, tegen de ander moet je alles voorzichtig brengen, want anders vat -ie het verkeerd op, de volgende denkt alleen aan zichzelf, weer een ander luistert nooit of begrijpt je niet of is onberekenbaar of niet te vertrouwen, of geeft altijd anderen de schuld van alles.

Ongetwijfeld zijn er ook mensen die mij ingewikkeld vinden.

De wereld is gek geworden, of ik ben het. Dat denk ik ook weleens.

Vandaag las ik in een artikel in de Volkskrant dat een op de vier volwassenen een persoonlijkheidsstoornis heeft.

Over een hobbelige weg met obstakels en omwegen valt meer te vertellen dan over een snelle reis over glad asfalt op een rechte weg.

Geluk is een saai verhaal, zou je denken, maar dat is helemaal niet waar.

Een golf van twijfel overviel me.

Weer was ik niet zakelijk geweest, en al helemaal niet tactisch. Ik had gewoon gezegd wat ik dacht en vond, zonder daar erg over na te denken, want hoe doe je dat en wanneer. En ik had grapjes gemaakt, terwijl ik al honderd jaar weet dat mijn grapjes soms onbegrijpelijk zijn en dat lang niet iedereen ze leuk vindt.

Een onzichtbare zakelijke trainer las me boos de les.

Ondertussen somberde ik lekker door dat ik nooit zou leren om te zijn wie ik moest worden – iemand die de juiste wegen kent en de juiste dingen zegt tegen de juiste mensen, op de juiste tijd en de juiste toon. Kon ik maar eens boven mezelf uitstijgen, of was ik maar eens een keer niet zo mezelf.

Gelukkig belde ik wel op het juiste moment de juiste vriendin, die de juiste woorden had.

Mensen die het dichtst bij zichzelf blijven, zijn het gelukkigst, zei ze.

Lag nog in bed toen er een smsje binnenkwam – oudste dochter ziek.

Twee uur later kon ze ondanks eindeloze files en talloze wegopbrekingen overstappen van mijn auto naar die van mijn vader, op weg naar een vertroeteldagje bij opa en oma.

In de tussentijd heb ik toch echt echt echt heel even gedacht dat het ook helemaal niks is, een werkende moeder.

Haar dochter heeft niet zoveel zin meer in weekendjes weg met Pasen en Pinksteren, en voor haar had de wintersport eigenlijk ook niet meer gehoeven, vertelt een vriendin. Ze spreekt liever af met haar vrienden en vriendinnen. Dan gaan ze lekker chillen.

Haar dochter is 14. Wat gaat het hard, zeggen we.

Ze liggen met z’n drieen op de tafel in de tuin te lurken aan hun pakje sap.

Ze zijn 5, 6 en 7 en ze zeggen: Lekker chillen.

Het gaat nog harder dan je denkt.

Je moet niet alles op het laatste moment doen. Je weet dat je lastige schoenen hebt om aan te trekken. Ik heb je om half acht geroepen en om acht uur was je pas aangekleed beneden. Dan moet je nog eten en dan is er geen tijd meer. Je moet je veel sneller aankleden en je moet nadenken wat je allemaal nog moet doen. Je doet alles op het laatst en je doet er veel te lang over. Je moet eerder beginnen aan je schoenen en als je alles een beetje sneller doet dan heb je wel tijd over, maar je hebt overal zo veel tijd voor nodig, ja het maakt mij niet uit hoor, hoe je eruit ziet als je naar school gaat, maar je moet wel op tijd klaar zijn, anders kom je te laat, ja ga nu maar achterop dan breng ik je weg.

Ze stonden samen op straat, moeder en dochter. Ik hoorde alles.

Ik hoorde de niet te stoppen woordenstroom van de moeder en ik hoorde mezelf ratelen.

En ik hoorde haar dochtertje denken wat ik dacht.

Ja, mens, je hebt je punt allang gemaakt, blijf niet zo doorzeuren, Hou! Je! Mond! A! U! B!

Ik ben heel erg moe.

O.

Ja, ik moest rennen voor mijn leven.

O?

Voor nep.

O, gelukkig.

Mijn talent voor uitproberen is omgekeerd evenredig aan mijn talent voor volhouden.

Ik heb nog even geprobeerd om het om te keren, maar dat hield ik natuurlijk ook niet vol.

Om half tien ging de tv aan. Een kwartier of wat later stond -ie alweer uit. Vreselijk was het, om de moordenaar van drie kinderen in beeld te zien, hem te horen lachen, hem heel vaak te horen lachen, hem te zien roken, hem te horen praten over het desastreuze cokegebruik, en vooral om hem onvoorstelbaar nuchter te horen vertellen over wat hij met zijn slachtoffers had gedaan, hoe gemakkelijk hij ze mee kon lokken, hoe gemakkelijk hij ze doodde.

Er is veel te doen over de beelden die zijn opgenomen met een geheime camera door het programma Peter R. de Vries. De rechter vond dat ze alleen mochten worden uitgezonden na toestemming van de betrokkene, maar gelukkig heeft De Vries zich daar niets van aangetrokken.

Maar dat is uiteindelijk een bijzaakje rond de grote ernstige verschrikkelijke megagigantische kwestie van hoe het toch komt dat mensen in deze samenleving zo zo zo zo zo onvoorstelbaar erg van het pad kunnen raken.