Als een organisatie of afdeling het moeilijk heeft, worden bijna altijd vrouwen ingezet op leidinggevende posities. Die moeten de zaak redden, als mannen niet meer durven of willen of kunnen. En als dat mislukt, lijkt het net alsof zij hebben gefaald. Ik wist het ook niet, maar zo is er behalve een glazen plafond dus ook een glazen afgrond.

Nog even en ze zit niet meer op de basisschool, zei collega 1, enigszins verschrikt.

Ach, die van mij gaat al van de middelbare school af, zei collega 2, bijna achteloos.

Morgen wordt ze acht, wilde ik zeggen, maar ik zei het niet want dat leek wel peanuts.

Maar dat is het natuurlijk helemaal niet.

Ik denk dan: neem me mee, zegt de mevrouw aan de andere kant van de lijn.

Ik weet al niet waar ik al het aardige dat in me zit vandaan moet halen om vriendelijk tegen haar te blijven, want eigenlijk vind ik haar een grote zeurpiet, maar dat kan ik niet zeggen want ik werk voor een keurig bedrijf. En ik ben zelf trouwens ook heel keurig.

Maar nu val ik even helemaal stil.

Neem me mee, dat meent ze toch niet.

Wat zegt u, vraag ik op mijn bijna allervriendelijkst.

Neem me even mee.

Neem me even mee, herhaal ik. De kunst van de herhaling wordt vaak onderschat.

Uiteindelijk blijkt ze gewoon te bedoelen dat ze graag een antwoord op haar email had gekregen van de stagiaire.

Ik neem het mee, zeg ik.

We gaan met het vliegtuig en we slapen in een mooie tent op een camping met twee zwembaden, in een natuur-/wandel/-fietsgebied met pijnbomen op zeshonderd meter van de zee. We gaan er een weekje zomer vieren met lekker Italiaans eten en lekker Italiaans drinken en met elkaar.

Het wordt vast leuk.

En we hebben er zin in.

Maar ik moest wel even tien keer zielig zuchten en drie keer vol zelfmedelijden een drempel over en vijf keer een soort sneuig gevoel van me afschudden voordat ik in staat was om ons reisje te boeken bij de organisatie voor eenoudervakanties.

Ah, daar was de vriend die helemaal niet van Onze Koninklijke Familie houdt. Die kon ik mooi eens blij maken.

Goed nieuws, zei ik. De leden van het koninklijk huis krijgen nog maar de helft van het budget voor privéreizen! Nog maar drie ton!

Dat had ik nou niet moeten zeggen. Dat het een schande is, zei hij, en volkomen belachelijk dat wij nog steeds de vakantiereisjes van Maxima en Willem-Alexander en Beatrix moeten betalen, en dat die mensen al zo veel geld krijgen. En dat is ons belastinggeld, hè.

Ik zei wat ik meestal zeg in zulke gevallen. Tja.

Toen werd -ie ook nog boos over het onderhoud van de boot van de koningin, die voortaan zelf de grote onderhoudsbeurt gaat betalen. Maar de kleine onderhoudsbeurten, die betalen wij.

Tja, zei ik.

Het onderhoud aan het schip wordt gepleegd door het ministerie van defensie, waar zestigduizend ambtenaren werken. Dat zouden er ook veel minder kunnen zijn.

Tja, zei ik weer. U weet wel waarom.

Kortom: er valt nog een hoop te verbeteren in de wereld, zei hij.

Te beginnen bij onszelf, zei ik, omdat ik soms ook wel eens wat wijsneuzerigs wil zeggen.

Wij gingen tennissen.

Om tien uur. Op maandagochtend.

De zon scheen en we hadden veel zin.

Toen we aankwamen was er nog maar een baan vrij. Na een half uur moesten we van de baan af.

Er zijn tien banen op het tennispark. Het was maandagochtend. Het was tien uur.

Het krioelde van de vrouwen.

Dat zegt iets, al weet ik nog niet precies wat.

En dan is je oudste dochter bijna jarig, en dan voel je ‘m zo recht op je afkomen, met een vliegende vaart -

wegduiken kan niet meer, daar komt -ie aangevlogen -

De TraktatieTerreur.

,,Het moet wel een kunstwerk zijn.”

Ja, kind, je moeder kan nog niet eens twee blaadjes netjes op elkaar plakken.

Waarom het gebeurde weet ik ook niet, maar ineens dacht ik aan de Deeltijd Plus Force werkgroep of zoiets waar Pia Dijkstra voorzitter van is en die stad en land afloopt om vrouwen te laten beseffen dat ze wat meer uren moeten gaan werken in de week. Dat gebeurt in opdracht van de overheid die ongetwijfeld behoorlijk wat geld steekt in deze campagne.

En nu ga ik de overheid adviseren om eindelijk eens wat te gaan doen aan het werkelijke probleem. En dat is dat veel te weinig mannen minder gaan werken als ze vader worden. Slechts een paar procent van de vaders zorgt een dag in de week voor de kinderen. Ze kunnen en willen geen vrij nemen omdat ze daar geen zin in hebben, omdat ze het niet stoer vinden, of omdat ze denken dat ze onmisbaar zijn. En ze blijven doodleuk zeggen dat het hun carriere schaadt.

Huppetee, aan de slag. En nu ik toch aan het adviseren ben: begin met een algeheel verbod op het vermaledijde papadag.

Iemand doet iets wat niet hoort, en we moffelen hem weg. Dan bestaat hij niet meer, dan bestaat het niet meer, en dan kunnen we allemaal net doen alsof er niets aan de hand is.

Zo doen ze dat in de politiek in het algemeen en bij het CDA in het bijzonder.

Wat een opportunisme.

Jack de Vries had gewoon staatssecretaris moeten blijven en gewoon kandidaat-kamerlid voor het CDA moeten zijn. Hij is niet de eerste politicus met een affaire en het gaat niet om zijn functioneren. Zijn politieke standpunten zijn niet veranderd, neem ik aan, noch zijn grote of kleine kwaliteiten als staatssecretaris, noch zijn gedachten over de normen en waarden die het CDA zo belangrijk vindt.

Hij heeft een grote liefde gevonden, of hij hield niet meer van zijn vrouw, of hij had een slecht huwelijk, of hij was wel gewoon gelukkig maar bedroog haar in een domme vlaag van lust of verliefdheid.

Het zijn gebeurtenissen die niemand wil, maar die wel gebeuren. Dat erkennen zou van politieke moed getuigen, dat ontkennen getuigt van politieke lafheid.

Niemand is heilig, velen zijn schijnheilig.

Het waren er twee, een voor hem en een voor mij, maar ze gingen allebei in een bakje en zo leek het alsof alles voor mij was.

Want ja, ik kon hem geen geschilde en in plakjes gesneden kiwi voorzetten, net nu ik in een artikel in Volkskrant Magazine (een oude, ik weet niet meer welke) had gelezen dat alle vrouwen dat doen. Hier! Man! Je FruitHapje! En die man die dan denkt: Weeeeeg! Meeeeeeens! Met! Dat! Fruit!

Ja, zeg, ik ben natuurlijk geen clichevrouwtje.

En ik begrijp die mannen wel, dat ze dat irritant vinden, dat gebetuttel met dat onstoere verse fruit.

Maar ja, je kunt wel van alles bedenken met je hoofd maar ondertussen zei alles maar dan ook echt alles in mij dat hij kiwi moest eten deze ochtend.

Dus heb ik het maar gewoon gezegd. Dat het heel erg belachelijk is dat alle vrouwen en ik vinden dat hun mannen ‘s ochtends fruit moeten eten.

Toen nam hij heel lief een paar stukjes kiwi.

En daarom ga ik zo zijn overhemd strijken.