Het archief van juni 2010

Badkamer

woensdag, juni 30th, 2010

Ergens las ik dat we zo snel een oordeel aan dingen hangen. Strijken is vervelend, of: de admnistratie doen is vervelend. Als je dat doet, dan heb je bij voorbaat al geen zin en als je bezig bent wordt het er allemaal niet beter op. Wat je moet doen is het oordeel weglaten en het strijken of de administratie doen zien als een neutraal iets, wat nu eenmaal moet gebeuren en waar je verder niet over moet nadenken.

Zo ging ik maandag in de snikhitte de badkamer te lijf. De werkster is in Polen en het is niet bekend wanneer ze terugkomt dus er zat weinig anders op. Neutraal begon ik, neutraal bleef ik soppen en zemen en voordat ik het wist was de badkamer brandschoon, al zeg ik het zelf.

Vandaag smste de hulp dat ze morgenochtend weer komt.

Ook daar werd ik weer heel zen van.

Daar liep ik

woensdag, juni 30th, 2010

Mijn band was lek.

Dat is niet zo leuk.

Zeker niet als je band leeg loopt als je onderweg naar school bent met een kind achterop en een kind naast je op haar eigen fiets.

De volgende dag bracht ik de fiets naar de fietsenmaker naast ons kantoor.

Daar liep ik met de fiets in de hand naar mijn werk, op een windstille, prachtige zomerochtend, langs berenklauwen en langs rustig water met de waterlelies die sommige mensen zo lief hebben en ik ook wel een beetje.

In een tuin zat een mevrouw de krant te lezen. Er stond een kopje koffie op tafel. Dat doe ik nou nooit, dacht ik. Op mijn vrije ochtend zo heerlijk rustig buiten de krant lezen.

Even verderop speelde een moeder in haar tuin met haar kleine babytje. Ze zat in een stoel en hield het kind voor zich omhoog. Ik wist zeker dat het kind lachte en bijna zeker hoe gelukkig de moeder zich voelde en ook bijna zeker dat ik er gisteren nog zo bij zat.

Een stukje verder zat een oude man gewoon voor zich uit te staren. Typisch gevalletje van mindfulness, dacht ik. Zou die man dat weten? En was vroeger mindfulness niet iets waar je over las, zoals nu, maar iets wat er gewoon altijd was?

Een halve meter voor me viel een enorme kledder vogelpoep uit een boom.

Ik wist niet dat ik het ooit zou denken, laat staan dat ik het ooit zou opschrijven, maar het is geloof ik echt waar:

Ik voelde me helemaal zen.

Of zoiets.

Uitnodigingen

zondag, juni 27th, 2010

Ze gaan knutselen en maken uitnodigingen.

Leuk als je komt! staat erop.

En: Vergeet je cadeautje niet!

Doel

zaterdag, juni 26th, 2010

Ja, natuurlijk weet ik wel dat er sneltreinen zijn en stoptreinen en dat die allebei op dezelfde bestemming kunnen uitkomen.

Maar toen iemand tegen me zei dat als een doel niet in een keer bereikbaar is, je niet meteen een streep door het plan hoeft te zetten, maar dat je dan ook kunt proberen om er via kleine stapjes te komen, toen had ik toch het idee dat dat een lumineus idee was waar ik zelf nog nooit aan had gedacht.

Gelukkig

donderdag, juni 24th, 2010

Er was eens een man die zo bang was om ongelukkig te worden dat hij maar besloot om het alvast te zijn.

Ik denk wel eens aan die man, ook al ken ik hem niet.

Ik ken wel een man die mij gelukkig maakt.

Wie veel heeft, heeft veel te verliezen.

Naast alvast ongelukkig zijn om het niet meer te hoeven worden, kun je ook gelukkig blijven om niet ongelukkig te worden.

Dat lijkt mij een veel betere optie.

Al heb je daar wel een beetje geluk voor nodig.

Afvallen

donderdag, juni 24th, 2010

Verwoede pogingen doe ik om af te vallen, heus waar. Maar ik kom alleen maar aan.

Nu heb ik bedacht dat ik verwoede pogingen ga doen om aan te komen. Ik weet zeker dat ik daar heel leuk van ga afvallen.

Ze moeten niet zoveel moeten

woensdag, juni 23rd, 2010

Deze week werden mij telefonisch enkele vragen gesteld over het bestaan als werkende moeder. De laatste vraag was of ik verder nog wat kwijt wilde. Daar had de tekstschrijver aan de andere kant van de lijn vast een beetje spijt van, want zonder dat ik of hij het wist of wilde kwam er ineens een stortvloed van woorden over hem heen.

Het kwam erop neer dat werkende moeders en vrouwen wat makkelijker moeten worden. Wat luchtiger aan moeten kijken tegen de combinatie van werken en zorgen. Dat niet het uitgangspunt is dat het allemaal moeilijk moeilijk moeilijk moeilijk is en druk druk druk, maar dat het juist leuk is. Dat het leuk is om te werken en dat het ook leuk is om kinderen te hebben, met wie je na het werk gezellig eet en gezellige dingen doet.

Ze moeten ook niet zoveel moeten, zei ik, al die vrouwen. Ze moeten altijd zoveel, nou ik moet niks en  ’s avonds als de kinderen op bed liggen dan ga ik op de bank tv kijken of internetten of lezen of wat anders doen. Dan heb ik het helemaal niet druk.

Tevreden keek ik om me heen, of er iemand was die me bewonderend toeknikte om zoveel wijze woorden. Maar er was niemand. Ik zag alleen de tuin met metershoog gras en huizenhoog onkruid, ik zag een stapeltje ongeopende post, ik zag een computer met een rits onbeantwoorde mails, een fototoestel met honderden foto’s op een kaartje die ooit in een leuk digitaal fotoalbum moeten pronken en daarnaast was er het knagende besef dat ik de financien rond mijn huis nog niet goed heb geregeld.

We hingen op. Het telefonische interview was klaar. Ik smeerde een boterham met Nutella, las de krant en ging internetten. Ook deze ochtend had ik het weer helemaal niet druk gehad.

Andersom

woensdag, juni 23rd, 2010

Ik ben best goed in ideeën verzinnen.

Ik ben best slecht in het uitvoeren van ideeën.

Nu ben ik de hele tijd aan het bedenken of het beter andersom zou kunnen zijn.

Dat schiet best lekker op.

Ze durven niet of ze willen niet

dinsdag, juni 22nd, 2010

Dat er binnen de lijnen 22 mannen lopen dat kan ik nog wel begrijpen, het is natuurlijk mannenvoetbal. Maar dat de vrouwen verder alleen maar een rol spelen op de tribune, of naast hun man op de bank, dat is toch wel het ultieme teken van de onvoltooide emancipatie.

Voetbal is een mannending en dat willen mannen graag zo houden. Dat begrijp ik wel, want ze hebben al zo veel vrouwen toe moeten laten in hun mannendingen.

Maar onzin is het natuurlijk wel.

In Amerika is voetbal een vrouwensport, het is in de ogen van mannen een watjessport vergeleken bij bijvoorbeeld American Football en ijshockey.

Het is bovendien belachelijk om te veronderstellen dat vrouwen minder ‘verstand’ hebben van voetbal. Je kent de regels, je ziet wat je ziet en op basis daarvan kan iedereen met hersens zijn of haar eigen oordeel vormen. Inzicht komen vrouwen ook niet tekort, de stelling dat vrouwen slechter zijn in wiskunde of schaken is allang achterhaald.

Het enige wat eigenlijk overblijft is dat mannen het leuk vinden om grapjes te maken over vrouwen en hun gebrek aan voetbalkennis. Ze vinden het leuk om tijdens de wedstrijd te zeggen: ,,Ik leg je de buitenspelregel straks wel even uit.” Of om voor de wedstrijd te zeggen: ,,Het enige wat mijn vriendin zometeen mag doen is bier voor me halen.”

Het zou voor de sfeer en onderlinge relaties in de elftallen helemaal niet gek zijn om een vrouw in de begeleiding te hebben. We weten allang dat gemeenschappen, organisaties, bedrijven, groepen en teams beter gedeien als er een goede mix is van mannen en vrouwen.

Het zou voor de praatprogramma´s op televisie ook een verademing zijn als er af en toe een vrouw aan tafel zou zitten. En dan niet een type als Yvon Jaspers, die met een onschuldig lief vrouwtjesgezicht iets gaat zeggen over de voetbalbroekjes die de voetballers dragen.

Maar ze durven niet, de programmamakers, of ze willen niet, want voetbal is nu eenmaal van hen en dat willen ze graag zo houden. Wat hebben ze anders nog?

Kwijt

maandag, juni 21st, 2010

En dan hoor je van een moeder van school dat de boventanden van je kind er nu allebei uit zijn.

Co-ouderschap sucks – soms.