Het archief van juni 2010

Saai

zaterdag, juni 19th, 2010

In de jaren vijftig stond de generatie vrouwen voor ons hele dagen achter het aanrecht aardappelen te schillen en sla te wassen. Wie ging trouwen moest stoppen met werken en werkende moeders waren een uitzondering. Je zou zeggen dat het leven van de gemiddelde vrouw sindsdien toch een stuk aangenamer, leuker en uitdagender is geworden.

Tweederde van de Britse vrouwen vindt haar leven saai, blijkt uit een onderzoek. Ik dacht even dat het een veertig jaar oud onderzoek was, maar nee hoor, het is net gedaan.

Voor bijna de helft van de ondervraagden is de dagelijkse sleur het grootste probleem, 46 procent is vooral verdrietig om het gebrek aan een bloeiend sociaal leven. Vier van de tien zeggen ronduit een hekel te hebben aan hun baan, meldt nu.nl.

Volgens mij is de belangrijkste conclusie uit het onderzoek dat heel veel vrouwen standaard ontevreden zijn en altijd wat te zeuren hebben. Als je te weinig dingen doet met vrienden of een hekel hebt aan je baan, doe er dan wat aan.

Ze vinden hun leven saai. Ik denk eerlijk gezegd dat ze vooral zelf heel saai zijn.

Life is what you make it.

Of ik een glas wijn wilde

donderdag, juni 17th, 2010

Met een voldaan gevoel van de fijne werkdag stak ik de sleutel in het slot van de voordeur. Een dikke kus kreeg ik van mijn meisjes die lief televisie zaten te kijken. In de keuken stond mijn man. Nog een dikke kus. Of ik een glas wijn wilde.

Aan tafel namen we gezellig de dag door. We aten een caesar salade en pasta met zalm en yoghurt met aardbeien toe. Alles smaakte even heerlijk.

Terwijl mijn geliefde de tafel afruimde en de vaatwasmachine vulde las ik de krant. De kinderen speelden nog even in de tuin. Ik las ze voor, hij maakte koffie. Na nog een kwartiertje quality time met z’n vieren brachten we samen de kinderen naar bed. Daarna bedachten we in welk restaurant we morgen gaan eten. Doen we elke maand van de 170 euro aanrechtsubsidie die we krijgen van de overheid omdat hij geen inkomen heeft maar wel het huishouden op rolletjes laat lopen.

In werkelijkheid verliet ik het kantoor met buikpijn en een ooglid dat op mijn knieen hing van de hooikoorts. Ik fietste naar het huis van het vriendinnetje bij wie mijn oudste dochter speelde, daarna haalden we samen de jongste op bij de bso, toen gingen we boodschappen doen en fietsten we naar huis. Dat duurde bij elkaar een uur en een kwartier. Thuis de boodschappen opgeruimd, snel een salade gemaakt, stokbrood op tafel gezet, en sushi van de supermarkt en een quiche van de supermarkt. Dat noemen wij: meideneten. We aten en daarna ruimde ik de tafel leeg, veegde de kruimels van de vloer, ruimde de vaat op en bracht de kinderen naar bed.

Toen wilde ik voetbal gaan kijken maar ik viel op de bank in slaap en droomde dat ik een werkende moeder was met een huisman met aanrechtsubsidie.

Tellen

dinsdag, juni 15th, 2010

Toen we acht waren kwamen we bij elkaar in de klas en sindsdien zijn we vriendinnen.

Vanochtend werd haar vader begraven.

Gedeelde smart is geen halve smart.

Mijn dochters en ik rijden straks naar Texel.

Mijn ouders zijn er op vakantie en wij gaan er een nachtje logeren.

Onderweg heb ik alle tijd om al mijn zegeningen te tellen.

Een uitzinnig massaatje

maandag, juni 14th, 2010

Een kwartier voor het einde fietste ik naar school en het leek net alsof het fietsen nauwelijks nog lukte, alsof ik was vergeten hoe het moest. Misschien had de vriendin die niet van voetbal houdt gelijk. Die gruwelt een beetje van alle euforie rond het Nederlands elftal en zegt: laat ze eerst maar wat presteren.

Ondertussen was mijn bange vermoeden bevestigd dat Wesley Sneijder vooral bezig is met de tafelschikking als hij op het veld staat. Of met de corsage voor Yo. Of dat hij vooral niks moet breken want dat staat zo suf, een been in het gips op een sprookjeskasteel in het sprookjesachtige Italie. De grootste tegenstander van Oranje is een vrouw, placht ik plechtig te beweren, tegen mezelf dan. Iedereen die wel eens een aanstaand bruidspaar van nabij heeft meegemaakt weet hoeveel stress en geregel een bruiloft met alles erop en eraan met zich meebrengt. En dat soort huwelijken is dan vergeleken met het huwelijk van de eeuw van Wes en Yo een soort oefenpotje van vv Makkum 7 tegen vv Bakkum 8. Vlak na het WK trouwen, het moest verboden worden voor voetballers. Yolanthe had dit helemaal niet moeten willen.

Nou, daar dacht ik dus aan.

En dat het toch fijn is dat we erbij zijn op het WK, want ik stel mijn verwachtingen graag bij als het moet. En dat je beter nu zo kunt spelen dan in de kwartfinale, want ik stel mijn verwachtingen niet graag bij als het niet moet.

– – –

Euforische kinderen in oranje gekleed renden de school uit, het plein op. Het was een soort uitzinnig massaatje met toeters en al. Twee-nul, twee-nul!!!!! We hebben gewonnen!!!! Iedereen juichte, iedereen was heel erg blij.

Verwoest

zondag, juni 13th, 2010

Hoe voel je je als je in een cel zit in Peru, met het vooruitzicht dat je minstens 25 jaar gevangen zult zijn en vermoedelijk onder barre tot zeer barre omstandigheden. Hoe voel je je met mogelijk twee moorden op je geweten?

Joran van der Sloot is depressief, en hij eet weinig, meldt de Telegraaf.

Alles is voorbij.

Twee levens voorgoed voorbij – heel veel levens voorgoed verwoest.

We stonden erbij en we keken ernaar. We konden bijna niet geloven dat hij geen moord had gepleegd, we zagen hoe hij blufte en pochte en loog, we zagen hoe hij een glas wijn in het gezicht van Peter de Vries smeet, we lazen hoe hij doorging met een leven dat nergens op sloeg, met liegen en bedriegen, met gokken, drugs gebruiken, geld verspillen, afpersen. We keken naar hem en maakten hem bespottelijk, we wisten dat hij gevaarlijk was, en gestoord. En we deden niets.

In tweede instantie

zondag, juni 13th, 2010

Dat de Nederlandse vrouwen wereldkampioen deeltijdwerken zijn wordt beschouwd als een maatschappelijk probleem. Te weinig vrouwen zijn economisch onafhankelijk waardoor ze in de bijstand terechtkomen bij een scheiding. Bovendien zijn er door de vergrijzing meer mensen nodig die meer uren werken.

Om vrouwen te stimuleren om aan het werk te gaan of meer uren te werken per week, neemt de overheid allerlei maatregelen. Zo is er een speciale Taskforce Deeltijdplus die het idee moet wegnemen dat het een ramp is om het werk buitenshuis en in huis te combineren. De belangrijkste maatregel was: meer en goedkopere kinderopvang.

Nu is er meer kinderopvang en de opvang is veel goedkoper en nu is de overheid zich een hoedje geschrokken want het wordt allemaal veel te duur. Wat doen we? We maken de kinderopvang weer duurder. Een gezin met een minimuminkomen gaat 21 euro per maand meer betalen en een gezin met een hoog inkomen 54 euro per maand.

Nou, en daar was ik dus in eerste instantie verontwaardigd over, toen ik dat las. Maar daarna kwam er een tweede instantie, met het besef dat de kinderopvang wel heel erg goedkoop was geworden, zeker ook voor mensen met een laag inkomen, en dat 21 tot 54 euro per maand meer natuurlijk helemaal niet leuk is, en misschien ook niet rechtvaardig, dat weet ik niet, maar het is natuurlijk altijd nog goedkoper dan thuis blijven zitten.

Per jaar scheelt het wel honderden euro’s, dat klopt. Maar vrouwen kunnen nog steeds niet zeggen dat het daarom niets oplevert dat ze gaan werken, en dat ze dus beter thuis kunnen blijven. Dan moeten ze de kosten van de kinderopvang maar van het salaris van hun man aftrekken, dan valt het meestal minder op. Of gewoon eerlijk zeggen dat ze geen zin hebben om te werken.

Chips

zaterdag, juni 12th, 2010

Ze stond in de keuken met het pak in haar hand.

In haar haar, dat nog wit was en vol krullen, zaten tientallen vlokken havermout.

Kut, zei ik. Kut, kut.

Kut, zei zij. En daar werd ze alleen maar nog schattiger van, dat kleine meisje met dat lege pak in haar hand en al dat havermout in haar haar.

Veel ouders verbieden hun kinderen het taalgebruik dat ik me eigen heb gemaakt. Ik weet het.

Vanmiddag vroeg mijn dochter – haar haar is donkerder geworden, en langer, en het golft nauwelijks nog – of ik voortaan alsjeblieft ‘chips’ wil zeggen. Van dat andere woord, dat begint met een ‘s’, krijgt ze een soort bommetje in haar hoofd. Omdat ze het helemaal geen leuk woord vindt.

Ik ben zó blij dat mijn kinderen me nog een beetje proberen op te voeden.

O, zei ze

donderdag, juni 10th, 2010

De multiculturele samenleving gaat een beetje aan mij voorbij. Ik leef in een blanke, westerse wereld, mijn kinderen leven in een blanke wereld, mijn familie leeft in een blanke wereld en al mijn vrienden en kennissen ook. Niemand is bevriend met een Marokkaan, of getrouwd met een moslima. Daar zit verder niet iets achter geloof ik, zo is het nu eenmaal.

Ik kon het niet geloven dat de PVV bij de verkiezingen 24 zetels heeft gehaald, maar mijn blanke collega’s vonden het vanochtend allemaal heel raar dat ik zo verbaasd was. Ik had het toch wel kunnen weten.

Later vertelde een hoogleraar politicologie dat in 2005 uit een onderzoek bleek dat 51 procent van de Nederlanders negatief denkt over de islam en de moslims en dat dat percentage bij jongeren ligt op 54 procent.

Dat wist ik niet, maar toen begreep ik het allemaal wel beter. Hij zei ook dat negatieve gevoelens en angst minder worden als er contact is tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Maar dat is er niet of nauwelijks, zei hij.

Dat wist ik dan weer wel. En bleef achter met de vraag of dat ooit gaat veranderen.

Toen vroeg mijn jongste dochter wat ik op de site had gezet. Dat je gelukkiger wordt als je een keer per week danst, zei ik. Sommige dingen moet je niet moeilijker maken dan ze al zijn.

O, zei ze. Ik dacht dat je er op zou zetten: Mijn kleinste dochter heeft haar zwemdiploma gehaald. Hoera, hoera.

Purmerend

woensdag, juni 9th, 2010

Achterin de auto voeren buurjongetje en oudste dochter een Goed Gesprek over het Leven.

Hij: Mijn vader woont in Purmerend. Dat is heel ver weg.

Zij: Wannneer ga je dan naar hem toe?

Hij: Bijna nooit.

Zij: Alleen in het weekeinde, zeker?

Hij: Nee.

Zij: Maar wanneer ga je dan naar hem toe?

Hij: Nooit.

Zij: O. Waarom dan niet?

Hij: Mijn vader zegt hele nare dingen over mijn moeder.

Zij: Wat dan?

Hij: Nou, hij zegt: Je moeder spoort niet.

Zij: Jij spoort ook niet.

Stilte.

Zij: Je zit toch niet op een sport?

Maat 42

woensdag, juni 9th, 2010

Je wordt gelukkiger als je 1 keer per week danst.

Iemand van 60 is gemiddeld 20 procent gelukkiger dan iemand van 20.

Vrouwen met maat 42 zijn het meest tevreden met hun leven en uiterlijk.

(gelezen in (de) Linda)