Wij gaan op vakantie.

Tot over een week ongeveer.

Of kinderen van vijf nog kleuters zijn, vraagt een collega aan niemand in het bijzonder. En of het ruzie maken heet als ze ruzie maken. Ja, zeg ik, het zijn nog kleuters en ze maken ruzie, ze hebben geen conflict. En of ze dan ook echt ruzie maken. Ja, dat doen ze.

En omdat niets menselijks mij vreemd is, en omdat ik net doe alsof ik nooit opschep over mijn dochters maar stiekem niets anders doe, en omdat de collega kennelijk niet zoveel afweet van het kleuterleven, vertel ik dat er onder de kleuters ook vredestichters zijn en dat de juf toevallig heeft verteld dat onze dochter toevallig een vredestichter is.

Ik glim van trots.

In plaats van de verwachte complimenten en welgemeende felicitaties krijg ik bezorgde blikken. Dan zal ze het nog wel moeilijk krijgen, zeggen collega’s tegen me. Want zulke kinderen hebben het heel zwaar en ze krijgen het later ook heel zwaar en bezorgd zeggen ze dat ik het in de gaten moet houden want dat het helemaal niet goed is om vredestichter te zijn.

Ik zucht. Alsof je blijer moet zijn als de juf je kind een ruziemaker noemt. De wereld is toch een beetje gek geworden als we vredestichters gaan beschouwen als probleemgevallen.

Waren we allemaal maar vredestichters, dan was er mooi geen oorlog.

En ze kreeg voor haar zesde verjaardag: een laptop, een fotocamera en een mp3-speler.

Laten we het zo zeggen: ze is een kind van deze tijd.

En toen hadden we toch de titel binnen.

Hier zit de wereldkampioen blij zijn.

Onze dochter is vandaag zes jaar geworden en ze geeft licht.

tijdens de wk finale zei ik tegen mezelf

we schrijven historie - dit is spannend!

maar ik vond het nederlands elftal alleen maar hard en saai en slaapverwekkend

- en net zo opportunistisch

als ik

‘t Is heel gek, maar iedereen wil van me weten wat het wordt. Nou ja, zo gek is het ook weer niet, achteraf bezien, want ik heb maar mooi het enige, juiste antwoord, en daarvoor heb ik niet eens een mossel uit een bakje hoeven vissen, welnee, mijn kennis van voetbal volstaat.

Ik weet het niet.

Ik ben niet de eerste die constateert dat het raar is dat je overal een cursus voor moet volgen, een diploma voor moet halen of een vergunning voor moet krijgen, behalve voor het opvoeden van je kinderen.

Gemeenten krijgen van de overheid de taak om problemen in gezinnen vroeger te signaleren. Als er eerder hulp wordt gegeven, bijvoorbeeld met een opvoedingscursus, kan worden voorkomen dat de situatie zo uit de hand loopt dat meer gespecialiseerde en dus duurdere instanties er aan te pas moeten komen, zoals bijvoorbeeld de jeugdzorg of de psycholoog.

De gemeente Venray heeft bedacht om mogelijke problemen in kaart te krijgen met een vragenlijst die zwangere vrouwen moeten invullen en inleveren bij de verloskundige. Het gaat dan om vragen als: hebben jullie genoeg geld, slaat je man je wel eens, ben je vroeger als kind mishandeld of misbruikt, en dat dan in ambtenarentaal. Het invullen van de vragenlijst is niet verplicht, zegt de gemeente.

Verontwaardiging alom. De vragenlijst zou ethisch onverantwoord zijn, een belediging zijn voor de grote groep vrouwen met wie niets aan de hand is en onnodig zijn.

,,Ouders wordt in feite gevraagd zichzelf aan te geven. Want als aanstaande moeders aankruisen dat ze weinig geld hebben, ruzie maken met hun man en vroeger zijn geslagen dan weten ze dat ze met zestien weken met een hulpverlener aan tafel zitten”, zegt een ethiscus in een interview met het Nederlands Dagblad.

Dat zou inderdaad verschrikkelijk zijn. Veel beter is het om lekker door te tobben met je lege portemonnee, goed ruzie te blijven maken en harde klappen te blijven krijgen.

Op de wc, op de bank, in haar bed en het liefst ook aan tafel – onze oudste dochter leest graag en veel. Ze zegt: Jij moet dit ook lezen, mama, het is zo leuk. Of: Ik wil niet dat het uit is, ik wil gewoon weten hoe het verder gaat.

In haar zie ik het meisje terug dat ik zelf was, toen ik nog boeken verslond.

Maar nu zit er een scheur in de goede relatie die we hadden, de boeken en ik.

Ik las het afgelopen jaar net als miljoenen anderen Mannen die vrouwen haten, van Stieg Larsson, maar vond de moorden te gruwelijk en het verhaal te lang.

Toen las ik Starting Over van Tony Parsons, een van mijn favoriete schrijvers. Ik kwam er niet doorheen.

Ik begon in Leaving the world, van Douglas Kennedy, een andere favoriete schrijver en was enthousiast totdat er een meisje werd aangereden door een taxi en toen was ze dood en ze was enig kind. Ik heb niet meer verder gelezen.

De eenzaamheid van de Priemgetallen van Paolo Giordano las ik tot ik niet goed werd van de pesterijen en andere gruwelijkheden.

Toen las ik van Niccolo Ammaniti de bestseller Ik haal je op, ik neem je mee. Dat was zo saai en oppervlakkig dat ik hele stukken heb overgeslagen.

Om een lang en saai verhaal kort te maken: ik kan geen boeken meer lezen.

Maar ik wil wel lezen, in de vakantie, samen met mijn dochters.

Overlaad mij met tips, ik geef voor elke tip er eentje terug.

Heel vroeger was ik op Bennie Wijnstekers.

Toen was ik op Joop Hiele. ‘Hiele, er is geen betere’, zei ik altijd. Best gek, dat mijn talent als reclamesloganmaker altijd onopgemerkt is gebleven. Maar dat geheel terzijde.

Toen was ik best erg op Ruud Gullit.

Toen was ik heel erg op Dennis Bergkamp.

Gisteravond deed ik mee aan de staande ovatie voor bondscoach Bert van Marwijk. Ik vond een eerbetoon aan de maker van zijn pak ook op zijn plaats, want dat pak, wat staat dat hem goed! Ik klapte ook hard mee voor zijn kapper en drukte mezelf zo hard op het feit dat ik allang geen spelersvrouw meer kan worden.

Desalniettemin verheug ik me enorm op de finale.

Hangend aan de rand van het zwembad gingen mijn gedachten nog even naar de Universiteit van Albany in de staat New York.

Hoe zou het daar nou toch gegaan zijn, vroeg ik me af.

Degene die het voorstel deed om onderzoek te doen naar de grootte van de voeten als factor in de bepaling van de aantrekkelijkheid van een mens, zou dat een man zijn geweest of een vrouw? En zou hij of zij maat 48 hebben of maat 32? Of misschien stiekem een kleinevoetenfetisjist zijn? En zou er iemand op de universiteit de vraag hebben gesteld die mij al enige tijd kwelt: wat het nut was van dit onderzoek, en waartoe de wetenschap dient?

Een onderzoek naar grote en kleine voeten, het is me even te veel. Ik heb het deze dagen al moeilijk genoeg met al die blote voeten in slippers, overal waar je gaat en staat.