Het archief van augustus 2010

dinsdag, augustus 31st, 2010

Kinderen maken niet gelukkiger,  is de strekking van een verhaal in de wetenschapsbijlage van NRC Handelsblad.

Meteen aan het begin van het artikel wordt al gezegd dat de meeste ouders dat niet zullen kunnen geloven.

Ik heb er al eerder een onderzoek over gelezen, dus ik geloof het inmiddels maar wel. Al dansen de vraagtekens alweer voor mijn ogen aan het begin van het artikel. Dat gaat over een onderzoek waaruit blijkt dat mensen met jonge kinderen minder gelukkig waren dan een paar jaar daarvoor,   toen ze nog geen kinderen hadden. Misschien worden mensen zonder kinderen na een tijdje ook iets minder gelukkig dan in de euforische beginperiode, dacht ik.

Kinderen maken niet gelukkig, zegt men.

Het schijnt dat geld ook niet gelukkig maakt.

De vraag is nu: wat maakt mensen wél gelukkig?

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 271 user reviews.

maandag, augustus 30th, 2010

En toen een van de  collega’s zei:

Het is niet zo puik met de hiegiene

(hygiene als in rijmt op machine).

Toen wist ik het zeker  –

de werkelijkheid is altijd erger.

Average Rating: 5 out of 5 based on 216 user reviews.

zondag, augustus 29th, 2010

Het komt echt nooit goed tussen werkende moeders en de zogeheten thuisblijfmoeders. Een van de werkende moeders had het ineens zo gehad met de plicht die ze voelde om naast alles wat ze al deed ook het huis proper te houden, dat ze de Club van Slechte Huisvrouwen oprichtte. Dat schoot de thuisblijfmoeders in het verkeerde keelgat, zij voelden zich in eer en goede naam aangetast want een goede huisvrouw zijn dat beschouwen zij als een mooie taak. En zo ontstond de Club van Trotse Huisvrouwen.

De vrouwen kiften er op los op het wereldwijde web en columniste Elma Drayer van Trouw schreef er een stukje over, waar het cynisme van afdruipt, zullen we maar zeggen.

Geheel naar verwachting liet de moedermaffia binnen de kortste keren van zich horen. Preciezer: de groep thuisblijfmoeders die ondanks hun gewichtige huishoud- en opvoedtaken alle tijd van de wereld hebben om verongelijkte stukjes te tikken op lilakleurige weblogs.

Ik voelde me enorm aangesproken en had voldoende tijd om een verongelijkt stukje te tikken op mijn paarse weblog, dat er nu twee clubs zijn opgericht en dat ik weer nergens bij hoor.

Ik wil trouwens veel liever op een mannenclub.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 267 user reviews.

zaterdag, augustus 28th, 2010

Onze jongste dochter wil alles weten over de nacht waarin zij is geboren. Dus ik vertel dat haar zus ging logeren bij haar tante, dat haar vader en ik naar het ziekenhuis gingen en dat ze daar heel snel was geboren. Je floepte er zo uit, zeg ik.

Ja, dat floep je er dan ook zomaar uit.

Ze wil weten uit welk gat ze kwam. Uit je navel? Is er een gat in je buik gemaakt?

In ideale omstandigheden zou ineens het boekje Seksuele voorlichting aan kinderen op mijn tafel liggen, opengeslagen op de juiste bladzijde van het hoofdstuk: Vertel je een 6-jarige uit welk gat ze komt. Maar dat boekje ligt er niet. Nog idealer was overigens geweest als ik zo’n boekje had, en had gelezen, maar ook dat is niet zo.

Baby’s komen hier uit, zeg ik. En wijs vaag naar iets van onderen.

Dat kan ze maar moeilijk geloven.

En haar zus ook niet.

Ik wil geen kinderen, zegt zij beslist.

En blij: Bedankt mam, dat je me dit hebt verteld.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 184 user reviews.

vrijdag, augustus 27th, 2010

Mooie dag! Ons neefje Tobi Jan Willem is geboren!

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 293 user reviews.

donderdag, augustus 26th, 2010

Waarom ik altijd over die kinderen schrijf.

Omdat ze licht geven.

Vuurvliegjes zijn het, zoemend – en zeurend, zeker – door mijn bestaan.

Dwars door alle onoplosbare metafysica en prullaria in het grote hoofd heen bewegen ze zich, met een lichtvoetigheid die ik me herinner als een droom. Ook dat doen ze: mij herinneren aan een voorbije gewichtsloosheid. Dan zou ik in hun lijfjes willen kruipen en opsa faldara.

Als ik ze ’s ochtends wek – die lach. Het is het spiegelbeeld van mijn grijns. Dan oefen ik. Maar hun meesterschap bereik ik niet meer.

Uit het boek Loerhoek, een verzameling van de columns die Bernard Dewulf schreef voor de Belgische krant De Morgen.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 193 user reviews.

woensdag, augustus 25th, 2010

Opvoedingskramp. Hyperouders. Overbescherming. Onzelfstandige watjes.

Ja, beste mensen, opvoeden valt niet mee, daar helpt geen centrumpje lief aan.

Steeds meer ouders maken zich zorgen over de ontwikkeling en het gedrag van hun kind. Driekwart doet dat, zo blijkt uit onderzoek van het maandblad J/M. Veel meer dan drie jaar geleden, toen de helft van de ouders zich zorgen maakte. Een derde van de ouders denkt wel eens dat ze tekortschieten. En dat leidt dus tot opvoedingskramp bij hyperouders die hun kinderen te veel beschermen waardoor het onzelfstandige watjes worden.

Opvoeden is een veel te ingewikkeld proces aan het worden en daarom stel ik voor dat we teruggaan naar de basis:

1. Rust, reinheid en regelmaat.

2. Afspraak is afspraak, nee is nee, regels zijn regels.

3. Loslaten waar het kan, vasthouden als het nodig is.

4. Blij zijn met je kind, dat bijzonder is en uniek, en dat mag zijn en worden wie hij of zij is.

5. Kinderen hoeven niet perfect te zijn, en ouders ook niet. Veel problemen kun je trouwens met een ‘goede’ opvoeding niet eens voorkomen. Of je kind goed terechtkomt heeft immers ook te maken met andere factoren, zoals karakter, gebeurtenissen, vrienden – en geluk.

Average Rating: 5 out of 5 based on 188 user reviews.

woensdag, augustus 25th, 2010

Het blijft raar dat je met je kind in je buik en vlak daarna aan alle kanten wordt begeleid door verloskundigen, lacatiedeskundigen, ziekenhuis en consultatiebureau en dat je daarna wordt losgelaten in het grote opvoedbos.

Het blijft ook raar dat je overal een diploma, vergunning of bewijs voor nodig hebt en dat opvoeden iets is wat iedereen zomaar mag doen.

Niet zo raar is het dat minister Rouvoet meer aandacht wil besteden aan opvoedende ouders. Hij riep de Centra voor Jeugd en Gezin in het leven en volgend jaar moet elke gemeente zo’n centrum hebben. Ik ben een keer in zo’n centrum geweest. Daar zaten een huisartsenpraktijk, een consultatiebureau en de schoolarstendienst onder een dak. Heel handig want zo konden ze gemakkelijk met elkaar communiceren. Mensen en kinderen en jongeren met vragen van opvoedkundige aard konden zich melden bij de receptie van de huisartsenpost. De doktersassistenten helpen ze dan verder op weg. Nog niemand had zich er ooit gemeld.

Vooral in kleinere gemeenten is het een worsteling om plekken te vinden voor het centrum. Het is ook een worsteling om dat centrum vorm te geven. Ik las over een dorp dat de leerplichtambtenaar op cursus heeft gestuurd zodat hij de mensen die vragen hebben over opvoeden naar de juiste instanties kan doorverwijzen. De gemeente verwacht niet dat er veel vragen komen bij het Centrum voor Jeugd en Gezin (adres: de balie van het gemeentehuis). Dat is ook niet erg, vindt het gemeentebestuur. Want de gezinnen met echte problemen zijn al bekend ‘en zitten al in het hulpverleningstraject’.

In dat dorp zijn er vast wel meer ouders met opvoedkundige vragen en kwesties, maar ik vrees niet dat die zich melden bij het Centrum voor Jeugd en Gezin aan de balie van het gemeentehuis bij de spijbelambtenaar die een cursusje doorverwijzen heeft gehad.

Ik geloof zeker dat de beleidsnota over de Centra voor Jeugd en Gezin met de allerbeste bedoelingen zijn geschreven, maar volgens mij kun je ze beter sluiten voordat ze open gaan.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 162 user reviews.

maandag, augustus 23rd, 2010

In het boek dat ik lees, That old cape magic van Richard Russo, komen de vader en moeder en de hoofdpersoon zoon aan bij een vakantiehuis aan het strand. Het is net niet helemaal wat de vakantiegids beloofde, zullen we maar zeggen.

De moeder moppert en zucht en vraagt: En hoeveel geld betalen we hier ook alweer voor?

Het komt allemaal goed, zegt de vader.

Unless you prefer to be miserable.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 259 user reviews.

zondag, augustus 22nd, 2010

na de pasta en de vanillevla staat ze op, slaat haar 6-jarige armen om me heen en zegt:

ik vind jou zo lief

dat ik niet eens weet hoe lief

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 287 user reviews.