Lagen op het strand, werden gezandstraald.

De snoeiharde wind blies ook nog eens een kilo zand in onze oren, maar slaagde er maar heel af en toe in om de wolken voor de zon te verdrijven.

Wij klaagden erover dat het 25 graden zou worden en dat het zo koud was en zo bewolkt en dat het zo hard waaide en dat het niks meer was met de zomers in Nederland en dat we maar zo weinig dagen naar het strand waren geweest en dat het toch erg was dat wanneer je vanuit het zuiden naar huis rijdt dat het dan steeds kouder en natter en grijzer wordt en dat we het toch wel heel erg slecht hebben getroffen met dit klimaat.

Wat een land, wat een land, verzuchtten wij.

Ondertussen sprongen de kinderen over hoge golf na hoge golf, ze bouwden kastelen, groeven kuilen, rolden van het duin, sprongen weer over de hoge golven, aten patat en ijs, speelden verstoppertje en tikkertje in bikini en zwembroek of in een bloot strandjurkje.

Thuis bleek mijn linkerbeen knalrood verbrand.

Van mijn collega’s mag ik niet meer zingen op het werk. Wat jammer is, want ik zing graag. Zij zeggen: jouw gezang is het ultieme middel om de meeuwen te bestrijden. Wat het verbod merkwaardig maakt, want de meeuwen krijsen zo hard voor onze ramen dat je je bij elk zakelijk gesprek met belangrijke relaties eerst moet verontschuldigen: nee, ik zit niet op het strand. Ik zit echt gewoon op kantoor.

Omdat het mij niet is gegund om te zingen achter mijn bureau, dicht ik er af en toe op los.

Op momenten die er toe doen gooi ik mijn alltime favorite eruit:

het leven is geen kattenpis

er gaat wel eens wat mis.

En als de nostalgie me aanvliegt, dan citeer ik een gedicht uit mijn jonge jaren:

Je was het einde

maar samen

kwamen

we niet verder dan het begin

Vandaag scheen de zon en het poetische in mij bracht het volgende boven: 

De zon, de zon

ik wou dat ik je vangen kon

De zon, mopperde een van de collega’s aan mijn blok, met de nodige dedain, de zon is een kokend hete bal, aangejaagd door kernfusies, van 1,3 miljoen kilometer omtrek, en die wil jij vastpakken?

Mannen en vrouwen, ze komen echt van een andere planeet.

Zo. Wij als gezin van de moeder van de werkendemoeder hebben gisteren ‘even’ ervaren hoe geweldig en goed de Nederlandse gezondheidszorg is en is geregeld.

Op de Belgische website van Het Laatste Nieuws staat een uitspraak van Siobhan Freegard – what’s in a name – volgens de site ‘brein achter Netmums.com’.

Ze zegt: ,,Als ik een bedrijf zou runnen zou ik liever twee vrouwen hebben die de rol van directeur delen aan 30 uur per week, dan een man die zichzelf kapotwerkt aan 60 uur per week. Er is een enorm aanbod aan talent, dat gewoonweg niet gebruikt wordt. Wil je de beste mensen, dan moet je moedervriendelijk worden.”

Als brein achter Dewerkendemoeder.nl zou ik daar aan toe willen voegen:

,,Het lijkt mij ook beter om twee mannen aan het roer te hebben, die ieder 30 uur per week werken, dan één vrouw, die zich kapotwerkt met zestig uur in de week. Bedrijven moeten ook vadervriendelijk worden.”

Geluk moet je vasthouden en niet door je vingers laten glippen.

Voor mijn verjaardag kreeg ik een mooie doos met acht verschillende proefgeurtjes. En een cadeaubon voor een nieuw flesje van het een of ander.

Leuk cadeau. Helemaal wat voor mij.

Er zit ook een boekje bij met uitleg over de verschillende geuren. Iets over de stijl (‘Het gaat over vrijheid’) en het parfum (‘Topnoten: Japanse kersenbloesem, gestoomde Thaise rijst, witte thee’).

En dan staat er nog bij alle acht geuren iets over de vrouw voor wie ze bedoeld zijn:

Geur 1: ‘De vrouw: Elegant, natuurlijk en modern.’

2. ‘De vrouw die zich parfumeert met Kenzoamour laat zich meevoeren door zoete, sensuele sensaties en zij volgt het geluk.’

3. ‘Zij die Hugo xx Eau de Parfum draagt, is de belichaming van individualiteit en onweerstaanbare verleiding.’

4. ‘Voor de vrouw die blijft dromen & streven naar de dingen die zij in haar leven wil bereiken.’

5. ‘Euphoria van Calvin Klein staat voor de sensualiteit van de moderne verfijnde vrouw: uitdagend, sexy en sensueel.’

6. ‘Het is gericht op de gedistingeerde, vriendelijke en chique vrouw die houdt van mode, vol met energie, enthousiasme en hartstocht.’

7. ‘Zij is verleidelijk en prachtig, een  moderne Venus met een onweerstaanbare blik. Zij is overweldigd door nieuwe sensaties. Zij heeft het lichaam van een godin en de sensualiteit van een vrouw. Zij voelt zich begeerd en aantrekkelijk. Haar ogen stralen van zelfvertrouwen.’

8. ‘Voor de innerlijk jonge en gracieuze vrouw die ware elegantie en luxe weet te waarderen.’

Tja. Nu heb ik een probleem.

Ik heb en ik ben het allemáál.

Er stond een geweer in de kamer. Hij pakte het op en deed zo’n beweging die mannen doen voordat ze gaan schieten. Dan wordt het geweer geladen of zoiets.

Hij richtte, en hij schoot. En daarna schoot hij nog een keer.

Het voelde ineens als iets heel sufs dat ik altijd met een krant een vlieg probeer dood te slaan.

Ja, en toen was het vrijdag de dertiende en toen was ik ineens 45.

Een vrouw van middelbare leeftijd.

Aan een vrouw die in een verpleeghuis werkt, vroeg ik laatst of zij het zelf erg vindt om ouder te worden.

(Stelling: vragen zeggen vaak iets over degene die ze stelt)

(Want ja, ik vind het erg om ouder te worden, het past ook niet bij me want ik ben nog steeds 27!)

Terug naar de vrouw die hoogbejaarden verzorgt. Zij vertelde dat ze net 50 was geworden en dat ze dat helemaal niet erg vindt. Juist fijn. Haar moeder is jong gestorven, op haar 38ste, en, zei ze, ik ben blij met elk jaar dat ik er langer ben. En dat zijn er nu al twaalf.

Heel vrolijk heb ik mijn verjaardag gevierd.

Op de dag voor de vakantie belde ik voor de zekerheid nog even met de Apple-winkel om te vragen wanneer er weer Ipads zouden zijn.

We hebben nu een voorraadje, zei de Apple-jongen aan de telefoon.

Ik sprong sort of op mijn fiets en racete naar de winkel en kocht een Ipad en de volgende dag zat ik ruim drie uur in de trein en ik dacht ik ga lekker internetten en in het vakantiehuisje ga ik leuke stukjes schrijven voor op mijn weblog en ik ga uitvinden wat het geweldige tablet allemaal kan en Amerikaanse kranten lezen en misschien kan ik wel een boek downloaden.

In de trein was er geen internetverbinding. In het huisje werkte de mobiele prepaidsimkaart niet, want die had ik via een soort vaste mobiele lijn moeten installeren en dat had ik niet gedaan en in de hele omgeving was er alleen maar digitaal gedoe mogelijk via hotspots van KPN en die konden de prepaidsimkaart ook niet aan de gang krijgen.

Dus daar zat ik dan met mijn felbegeerde Ipad waar ik helemaal niks mee kon en met mijn handigheid met Appledingetjes die hopeloos in de nineties was blijven steken.

Ik zocht mijn toevlucht tot de krant en las een artikel dat je van internetten je concentratievermogen verliest en steeds dommer wordt.

De hele verdere week keek ik af en toe even in de Ipad. Die bleek namelijk best een handige spiegel.

Met een grote grijns op haar gezicht vliegt ze door het water. Die jongens zitten me steeds achterna, zegt ze, zo nonchalant mogelijk.

Eergisteren dobberde ze in dit zwembad nog vrolijk rond in haar Nijntje-zwemband. Gisteren droeg zij nog bandjes om haar armen.

Ze maakt een kruiswoordpuzzel. Een duw van drie letters. Een por!

Voor ‘s avonds in de speeltuin moet het zwarte vestje aan. Dat is cool.

Gisteren droeg ze nog prinsessenjurken.

Ze komt al tot mijn schouder.

Als we ergens naar toe lopen, dan frommelt zij haar hand in de mijne.