De voordeur zwaaide open en daar stond een vriendin, alleen een andere dan met wie ik had afgesproken – dacht ik.

Soms breekt het me op, dat ik – al jaren – geen agenda heb.

De twee anderen kennen elkaar nauwelijks, maar het werd heel gemakkelijk een gezellige avond.

Alledrie hadden we ons eigen verhaal over een kortgeleden verbroken vriendschap. Een dikke vriendin die er altijd zou zijn, maar toch niet. Wat altijd een gek idee zou blijven, en wat ons nog altijd kon verbazen. Want zulke dingen overkomt anderen, maar ons niet.

Het viel me op dat de andere twee meer last hadden gehad van de breuk dan ik. Daar kon ik natuurlijk blij mee zijn, maar het gaf me ook een wat ongemakkelijk gevoel – ben ik zo nuchter of hard?

Toen dacht ik er weer aan hoe schuldgevoel me in die tijd kwelde. En hoe zij dat – vermoedelijk onbewust – aanwakkerde. Dat ik steeds maar het gevoel had dat ik mijn keuzes en alles wat ik deed en voelde en dacht moest verantwoorden en verdedigen, en dat ze het dan nog niet begreep.

Een paar dagen nadat wel duidelijk was dat het nooit meer iets zou worden met ons, stond ik in de keuken en maakte koffie. En ineens voelde ik het schuldgevoel van me afglijden. Letterlijk. Zo van mijn hoofd naar beneden. En toen was ik het kwijt.

Ik geloof zulke verhalen nooit, dus eigenlijk geloof ik dit verhaal ook niet, ware het niet dat het waar gebeurd is.

Vermoedelijk heb ik er zo weinig last van gehad omdat ik een last was kwijtgeraakt.

(Bovendien was ik in die tijd belangrijkere zaken kwijtgeraakt, maar dat is weer een heel ander verhaal.)

Op weg naar mijn werk loop ik langs een groot advocatenkantoor.

Er hangen vrolijke posters voor de ramen.

Zaterdag is iedereen welkom, want dan is het de Dag van de Scheiding. Het lijkt op de uitnodiging voor een feestje.

‘s Avonds maakt de jongste een kaart voor een jongetje uit haar klas dat in het ziekenhuis ligt. ‘Ik hoop dat je gauw weer beter bent’, schrijft ze er op, in nog onbeholpen letters. En groetjes. Van haar. En van haar zus. En van mama.

Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat ze in twee incomplete gezinnnen woont.

Wij slagen er vaak in om van de dagen een feestje van te maken, maar ineens valt de werkelijkheid rauw op mijn dak.

Voor ons is het elke dag de Dag van de Scheiding.

Toen moest ik nog mijn overladen bureau leegmaken en mijn overvolle kastje.

Bijna alles ging zonder enige twijfel in de papierbak, de rest in de prullenbak.

Een klein schriftje ging mee naar huis.

Ik zou best een type kunnen zijn voor de clean desk policy.

Maar ik ben het niet.

Behalve

de wereld is gek geworden

of misschien ben ik het

heb ik nog een favoriete uitdrukking:

Niets is wat het lijkt.

Misschien komt het omdat het op de een of andere manier goed klinkt, maar waarschijnlijk denk ik het vooral zo vaak en graag omdat het zo wáár is.

Beeldvorming verdringt de feiten. Het is me een raadsel, maar het is zo.

Ja, en toen was het zomaar de eerste dag op mijn nieuwe werkplek.

Moest ik met de trein. Best nieuw, na twaalf jaar een klein stukje fietsen naar kantoor.

Belachelijk vroeg was ik op het station. Iedereen zag het natuurlijk aan me, dat ik veel te vroeg op het station was, ja de trein wil je niet missen als je op de eerste dag naar je nieuwe werkplek moet, met de trein, na twaalf jaar een klein stukje fietsen naar je werkplek.

Ik dook weg in mijn jas.

Ik weet niet of het hielp. Dat wegduiken in die jas maakte het natuurlijk niet later.

Ik moest ook terug met de trein. En ik moest op tijd weg om de kinderen uit school te halen. Ja, nieuwe werkplek of niet, het leven van een werkende moeder goes on.

De trein heeft om die tijd nooit vertraging, verzekerde de collega die ik opvolg me nog.

Maar natuurlijk had uitgerekend deze trein vandaag wel vertraging. Een andere moeder gebeld, gevraagd of die tegen de kinderen wilde zeggen dat de trein vertraging had en dat ik er echt zo aan kwam.

Was even vergeten dat mijn oudste dochter altijd als laatste de klas uit komt.

Was dus nog een soort van op tijd. Voor niks gepanikeerd.

De les van vandaag – je moet niet zo snel panikeren.

En verder zegt dit nog niets over mijn eerste werkdag op mijn nieuwe werkplek.

Dat weet ik ook wel.

Ik weet niet waar de schaar ligt.

Nu weet u alles.

Ze zeggen dat vrouwen nooit gelijk een oplossing willen horen als ze een probleem hebben.

En ze hebben gelijk.

Wij vrouwen houden er namelijk van om het probleem eerst van honderdeneen kanten te bekijken.

Of steeds van dezelfde kant, het maakt niet uit.

Varkens zijn we, een soort van dan he, die zich eerst lekker in de modderpoel van zorgen of kwalen of dingen omwentelen alvorens met goede moed de oplossing te aanvaarden.

Daarom is het ook niet zo prettig om met een man over je probleem te praten. Zo’n man komt dan meteen met een oplossing. Ja, dat moeten we niet hebben! Laat ons eens lekker een probleem hebben!

Nu de man met een probleem.

Wat me opvalt is dat je als vrouw niet uitgebreid met een man over zijn probleem gaat praten.

Je probeert het meteen op te lossen, want zo doen mannen dat. Of misschien doen vrouwen dat ook wel zo, behalve als het over henzelf gaat.

Dus zeg je: joh, wat een probleem. Volgens mij moet je dit of dat doen om het op te lossen.

Dan kijkt zo’n man je een beetje glazig aan en dan zegt -ie:

Nou, het is eigenlijk niet zo’n probleem, hoor.

Ik zucht wat af in mijn leven.

Je moet achterlaten wat te zwaar is om te dragen

Rutte heeft echt een vrouw nodig

Wie niet?

Buiten is het nat en grijs.

Binnen in de auto is het een en al vrolijkheid. Een meisje van acht zingt hard mee met Jan Smit.

Hou van het leven

het leven houdt van jou!

Je kan van Jan Smit zeggen wat je wilt, maar volgens mij slaat hij de spijker op zijn kop. Ook al weet ik ook niet hoe het precies zit met dat het leven van jou houdt. Maar ik geloof zeker dat de wereld en het leven een stuk lichter worden als we een keer of wat per dag dit refrein luidkeels met hem meezingen.

Ik moet iets van een regenjas of een regenbroek of een regencape of een regenkap

maar ik wil niet iets van een regenjas

ik wil niets met regen