Het archief van november 2010

Boom

maandag, november 29th, 2010

In de stad waar ik werk kunnen buren uit een bepaalde wijk samen een grote kerstboom aanvragen. Van meer dan vier meter hoog. Ze moeten het minstens met z’n vijven doen, die aanvraag dan.

Er zijn in die wijk al 21 grote kerstbomen aangevraagd.

Door minstens 105 buren dus.

Bij het lezen van zo’n bericht kijk ik altijd een beetje verschrikt om me heen. Het staat zo ver van me af, met vier andere buren samen een boom aanvragen van wel vier meter hoog die je dan ook samen moet optuigen en verzorgen en bewonderen en samen moet bespreken en beborrelen en moet afbreken en

snel sluit ik de gordijnen.

Gelukkig

zondag, november 28th, 2010

In een interview over de mogelijke oorzaken en achterliggende redenen van de enorme wachtlijsten in de geestelijke gezondheidszorg, zegt een psycholoog:

,,We moéten tegenwoordig allemaal gelukkig zijn. En die gedachte maakt ook ongelukkig. Tegenvallers horen óók bij het leven.”

Maar ik ben toch liever gelukkig, dacht ik.

Hoewel je natuurlijk extra gelukkig bent als je het een tijdje niet was.

Wraak

zaterdag, november 27th, 2010

Een getergde vrouw zie je, met een grote rode bokshandschoen, ze gaat een klap uitdelen, een rechtse hoek, en ze doet het met overgave, alle woede die in haar zit die komt eruit.

En dan ben je op de nieuwe website www.cadeausvanmijnex.nl. Een soort marktplaats maar dan voor door achterlijke gladiolen verlaten vrouwen. Maar wat doe je dan met zijn cadeaus? Weggooien, verbranden? Want je wilt ze natuurlijk niet houden!

Je biedt je cadeau aan en zet er je verhaal bij. “Dit is de ultieme wraakactie voor elke ex”, zegt de oprichtster in een artikel in de Telegraaf.

En van de opbrengst kun jij lekker een avondje met vriendinnen stappen en hou jij er toch nog iets leuks aan over!

De site linkt ook naar leuke andere filmpjes en zo met heerlijke titels zoals Filmpje Wraak op ex en Wraak doet leven.

Ik weet niet of veel mensen het geweldig of geweldig hilarisch vinden maar ik vind het echt verschrikkelijk. Bewaar de cadeautjes die je kreeg als herinneringen aan iets dat ooit mooi was, gooi ze in de vuilnisbak, stuur ze naar een ontwikkelingsland of verkoop ze en stort de opbrengst op de rekening van je ex.

Maar neem geen wraak. Wraak doet helemaal niets leven, behalve een ongezonde situatie die er ook toe leidt dat vrouwen hun ex financieel uitkleden of op weet ik veel welke andere manier verschrikkelijk dwars blijven zitten.

Wraak brengt je geen stap verder, je verliest er alleen maar het respect mee van anderen en vooral van jezelf.

Loslaten die hap, verder gaan met je leven en de website www.cadeautjevoormezelf.nl oprichten.

Altijd

woensdag, november 17th, 2010

In de buurt in Barcelona, waar wij, alweer enige tijd geleden, enkele dagen een appartement hadden, stond een prachtige kerk. Een groots en mooi sober rustpunt tussen de volle pleinen en terrassen, de wijnbars en restaurants en aparte winkeltjes.

We liepen er vaak naar binnen.

Op een avond werd er een huwelijk gesloten. We dachten dat het om een BS’er ging, een bekende Spanjaard, zoveel mensen waren er, maar het was maar ‘een gewoon stel’ uit Barcelona.

Gewone stellen bestaan niet.

Zou jij ooit nog willen trouwen, vroeg de vriendin met wie ik op vakantie was.

Ik weet het niet, zei ik. Misschien zou ik nog wel willen trouwen, maar ik wil nooit meer scheiden.

En tegelijkertijd schoten er duizend gedachten door mijn hoofd, over het huwelijk in het algemeen, over mijn eigen huwelijk in het bijzonder, en over de huidige toestand in mijn wereld.

Horen kon ik niets, maar ik zag hoe voorin in de kerk twee jonge mensen elkaar beloofden dat ze altijd bij elkaar zouden blijven, for better and worse, till death will tear us apart.

Het huwelijk is ingesteld toen mensen niet erg oud werden, niet zo oud als ik nu ben. Een huwelijk duurde misschien hooguit twintig jaar. Mensen waren veel afhankelijker van elkaar, gemeenschappen hadden een betekenis die ze nu niet meer hebben.

Als we nu het huwelijk zouden bedenken, dan zouden we het vast heel anders doen. Misschien zouden we contracten afsluiten voor vijf jaar, of voor zeven jaar. Dat soort dingen dacht ik.

En nu denk ik – misschien is het toch beter om te geloven dat liefde altijd zal duren.

Oordopjes

maandag, november 15th, 2010

Al tien jaar maken ze in het najaar een wijnreisje. Acht mannen.

Slapen jullie dan eigenlijk in een huis, vraag ik.

Ja, dat doen ze.

Maar dat begint een beetje een probleem te worden.

Ja, ze worden allemaal ouder en dragen vooral meer kilo’s met zich mee en dan krijg je dat.

Zelfs oordopjes helpen niet.

Tegen het massale oorverdovende gesnurk uit acht kelen.

Saai

zondag, november 14th, 2010

Zes van de tien Britse vrouwen vinden hun leven te saai, zo blijkt uit een onderzoek. Ze gaan niet vaak genoeg op vakantie, hebben te weinig goede seks, te weinig sociale contacten, te veel huishoudelijke taken en te saaie kleren.

Miljoenen vrouwen op de wereld moeten elke dag zien te dealen met hongersnood, gebrek aan schoon water, de verschrikkelijke gevolgen van oorlog, aardbevingen, tsunami’s en overstromingen en wij Europese vrouwen klagen over te saaie kleren en te weinig vakanties.

Spuit wat slagroom op je billen en vraag of je man het eraf wil likken, maak een wandeling door de dichtstbijzijnde stad, koop een pimpelpaarse jurk met groene stippen, vraag een paar daklozen te eten en hou alsjeblieft op met zeuren.

Maar dat lukt ze natuurlijk niet.

Het leven is niet saai – ik vrees dat heel veel mensen zelf heel erg saai zijn.

Appel

zaterdag, november 13th, 2010

Als er geen taart is dan worden er bij de supermarkt aan de overkant wel chocolate cookies gehaald (‘die paarse, jaaaa’) of het is het tijd voor een verlaat ontbijt met vette croissants. Tussendoor zijn er altijd wel pepernoten of pepsils of iemand haalt gevulde speculaas en je moet er niet gek van opkijken als aan het einde van de dag een schaal langskomt met worstenbroodjes. En anders is er wel een reep chocola. Of een doos merci.

Deze week hadden we onze eerste do-mi-bo met wijn en kaas en worst en nootjes. En omdat er nog wijn over was, en kaas en worst trouwens ook, zat er de volgende dag niets anders op dan een vrij-mi-bo.

’s Avonds ga ik met de trein naar huis en moet ik vaak wachten (regen, storm, bladeren op de rails, wisselstoring, trage machinist, slome passagiers, rood sein) op een winderig en kaal station, dat pas is vernieuwd. Elke dag verbaast het me dat ze er zo’n saaie bedoening van hebben gemaakt. Zonder boekhandel of een drogist waar je lekker even in kunt rondneuzen en zonder een kiosk. En vooral zonder snackdinges met krokettenautomaat. Wat is dit voor station, is dit wel een station?

De 1,40 brandt in mijn portemonnee. In gedachten zie ik het geld door het gleufje glijden en het glazen deurtje opengaan. Want he, ja, het is etenstijd, en ik heb hongerklop, en een onbedwingbare trek in de topsnack die een kroket nu eenmaal is.

Mistroostig zoek ik dan in mijn tas waar altijd nog de appel in zit die ik er die ochtend vol goede moed heb ingestopt. Omdat er niks anders op zit ga ik die met lange tanden opeten, mezelf voorhoudend dat ik maar even door de zure appel heen moet bijten.

Het dringt kennelijk nog niet helemaal tot me door dat ik dankzij dit mistroostige station het komende jaar niet tien kilo zal aankomen.

Vermoedelijk blijf ik keurig steken op negen.

Sinterklaas

zaterdag, november 13th, 2010

Op de fiets, onderweg naar school, verzuchtte ze ineens, zomaar uit het niets – ik verheug me zo op het Sinterklaasjournaal. Een dag later, toen we samen bij Albert Heijn waren, keek ze me indringend aan. Mama, bestaat Sinterklaas echt of niet?

Geen idee welk antwoord ik moest geven. Ik zag haar alleen maar op die fiets, zich verheugend op het Sinterklaasjournaal, waarvan over een half uur de eerste uitzending van dit jaar zou beginnen.

Bestaat -ie echt of niet?

Ik wist het niet. Ik zag haar staan, met haar zusje, zoals ze vorig jaar nog hard en vol overtuiging stonden te zingen bij de laarzen die klaar stonden om gevuld te worden.

Mama, bestaat Sinterklaas echt?

Ik zou zo ontzettend liegen als ik ja zou zeggen.

Uiteindelijk vond ik het ‘nee’ langer erg dan zij.

Bankje

woensdag, november 10th, 2010

We zitten samen op een bankje op het schoolplein te wachten totdat de bel gaat. Haar oudste dochter scheurt voorbij op haar waveboard. Zo, zeg ik, die gaat hard!

Ja, zegt de andere moeder. Dat is het voordeel als je ADHD hebt, dan durf je alles, dan heb je geen angst.

O, denk ik. Die moeder die ik verder nauwelijks ken, vertelt mij nu pardoes dat haar dochter ADHD heeft.

Ondertussen vertelt de andere moeder gewoon door. Dat ze pas een lijst heeft gevonden met dertig positieve eigenschappen van ADHD’ers en dat ze die aan haar dochter had voorgelezen zonder er iets bij te vertellen en dat haar dochter toen had gezegd: hé, dat ben ik. En dat het zulke leuke eigenschappen zijn: humor hebben, veel energie hebben, zoveel durven. ,,Het is zo’n leuk kind”, verzucht ze.

De verwarring of verbazing is verdwenen, we zitten nu samen blij op het bankje de zaken eens van de andere kant te bekijken.

Zo.

dinsdag, november 9th, 2010

Ik heb hele lieve vriendinnen.

Zo.

Dat mag ook wel eens gezegd.