Briefje
Bij de supermarkt bleek dat ik mijn portemonnee was vergeten.
Dan denk je, we fietsen even terug. Maar even is wel tien minuten. En het was koud, en er was wind. Dat valt heus niet mee met een kind van 5 en een kind van 7 op hun eigen fiets.
Balen.
Lumineus idee. Heb jij die twee briefjes van 5 euro van opa nog in je zak, vroeg ik aan oudste dochter.
Triomfantelijk liet ze ze zien.
Best gedaan om onder de tien euro te blijven. Moest 7,75 afrekenen bij de kassa. Heel goed.
Toen had dochter ineens nog maar een briefje van vijf.
Wij zoeken. Konden het andere briefje niet meer vinden.
Wij terug. Jongste dochter met haar briefje van vijf. Oudste dochter met niks. Ik ook met niks.
De volgende dag herinnerde de jongen die ik best leuk vind me er fijntjes aan dat ik pas geleden met een briefje van vijftig euro in mijn broekzak ergens naar toe was gefietst en onderweg het briefje was verloren.
Dus ik gaf oudste dochter een briefje van vijf met een beetje berouw van mij erbij.
Zij kocht er vanmiddag twee mooie pennen van.
Twee winkels verder bleek dat ze het zakje met de pennen niet meer had. Wij zoeken in winkel drie. Geen zakje met pennen. In winkel twee ook niet. In winkel een lag het, naast een boek dat ze had ingekeken.
Wij zijn een beetje slordig. Maar we maken wel wat mee.