In het magazine van de Volkskrant staat een interview met Wouter Bos, over zijn afscheid van de politiek. Als je het leest, dan begrijp je het dilemma zo goed en de keuze voor zijn gezin mogelijk nog beter.

Altijd werken, altijd moe zijn, daardoor geen puf hebben voor leuke dingen, veel reistijd, veel dikke dossiers, een vrouw die ‘thuis ontzaglijk veel heeft moeten opvangen’, te laat komen omdat de kinderen nog ‘even naar school’ gebracht moesten worden, schuldgevoel.

, , Weet je, de kinderen zijn op een leeftijd dat ze gaan terugpraten. Ik zag ze soms een kwartier per dag. Dan komen de vragen. ‘Eet je thuis, papa? Slaap je thuis? En dan dat eeuwige nee.¬†Ach, ik ben een verschrikkelijke softie.”

Beste Wouter, dat laatste had je niet moeten zeggen. Als je denkt dat je daarom een verschrikkelijke softie bent, dan ben je inderdaad een verschrikkelijke softie.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 150 user reviews.

2 Reacties op “”

  1. Roelien Says:

    Precies dat dacht ik ook toen ik het dit weekend las. Wat jammer dat hij die zin eraan toevoegde, want de rest was zo logisch, zo duidelijk.

    Dat hij denkt daarmee een softie te zijn, is inderdaad soft en ook heel jammer.

  2. woutersoftie Says:

    Wouter had moeten regelen dat die baan in 40 uur is te doen en zich niks van zijn vrouw moeten aantrekken.

Laat een reactie achter