Daar liep ik

Mijn band was lek.

Dat is niet zo leuk.

Zeker niet als je band leeg loopt als je onderweg naar school bent met een kind achterop en een kind naast je op haar eigen fiets.

De volgende dag bracht ik de fiets naar de fietsenmaker naast ons kantoor.

Daar liep ik met de fiets in de hand naar mijn werk, op een windstille, prachtige zomerochtend, langs berenklauwen en langs rustig water met de waterlelies die sommige mensen zo lief hebben en ik ook wel een beetje.

In een tuin zat een mevrouw de krant te lezen. Er stond een kopje koffie op tafel. Dat doe ik nou nooit, dacht ik. Op mijn vrije ochtend zo heerlijk rustig buiten de krant lezen.

Even verderop speelde een moeder in haar tuin met haar kleine babytje. Ze zat in een stoel en hield het kind voor zich omhoog. Ik wist zeker dat het kind lachte en bijna zeker hoe gelukkig de moeder zich voelde en ook bijna zeker dat ik er gisteren nog zo bij zat.

Een stukje verder zat een oude man gewoon voor zich uit te staren. Typisch gevalletje van mindfulness, dacht ik. Zou die man dat weten? En was vroeger mindfulness niet iets waar je over las, zoals nu, maar iets wat er gewoon altijd was?

Een halve meter voor me viel een enorme kledder vogelpoep uit een boom.

Ik wist niet dat ik het ooit zou denken, laat staan dat ik het ooit zou opschrijven, maar het is geloof ik echt waar:

Ik voelde me helemaal zen.

Of zoiets.

Laat een reactie achter