Waarom ik altijd over die kinderen schrijf.

Omdat ze licht geven.

Vuurvliegjes zijn het, zoemend – en zeurend, zeker – door mijn bestaan.

Dwars door alle onoplosbare metafysica en prullaria in het grote hoofd heen bewegen ze zich, met een lichtvoetigheid die ik me herinner als een droom. Ook dat doen ze: mij herinneren aan een voorbije gewichtsloosheid. Dan zou ik in hun lijfjes willen kruipen en opsa faldara.

Als ik ze ’s ochtends wek – die lach. Het is het spiegelbeeld van mijn grijns. Dan oefen ik. Maar hun meesterschap bereik ik niet meer.

Uit het boek Loerhoek, een verzameling van de columns die Bernard Dewulf schreef voor de Belgische krant De Morgen.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 154 user reviews.

Laat een reactie achter