Waarom ik altijd over die kinderen schrijf.

Omdat ze licht geven.

Vuurvliegjes zijn het, zoemend – en zeurend, zeker – door mijn bestaan.

Dwars door alle onoplosbare metafysica en prullaria in het grote hoofd heen bewegen ze zich, met een lichtvoetigheid die ik me herinner als een droom. Ook dat doen ze: mij herinneren aan een voorbije gewichtsloosheid. Dan zou ik in hun lijfjes willen kruipen en opsa faldara.

Als ik ze ’s ochtends wek – die lach. Het is het spiegelbeeld van mijn grijns. Dan oefen ik. Maar hun meesterschap bereik ik niet meer.

Uit het boek Loerhoek, een verzameling van de columns die Bernard Dewulf schreef voor de Belgische krant De Morgen.

Dit artikel is toegevoegd op Thursday 26 August 2010 om 23:16 en is terug te vinden in de categorie kinderen, vandaag gelezen. Je kan reacties op dit artikelen volgen via RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback maken naar je eigen blog.