Jos Says:
September 1st, 2010 at 12:03 e

We moeten elkaar gelukkig maken, vrees ik.

Deze reactie bleef vandaag een beetje in mijn hoofd hangen.

In het begin vooral vanwege dat “vrees ik”. Is het zo erg om elkaar gelukkig te maken, dacht ik. Of bedoelt hij dat het jammer is dat er niets anders is dat ons gelukkig kan maken, dat hij “vreest’ dat dit het enige is, dat we zo afhankelijk van elkaar zijn?

En is het niet juist heel mooi als we elkaar gelukkig kunnen maken? Want dat is nogal wat, een ander gelukkig maken. En kan het eigenlijk wel, of kan een ander je alleen gelukkig maken als je het zelf al bent? En wie maakt jou dan gelukkig? Of kan je alleen jezelf gelukkig maken en hoeveel geluk heb je daar wel niet voor nodig. Of kan je alleen iemand anders gelukkig maken als je zelf gelukkig bent? Als je ongelukkig bent, dan is het toch welhaast onmogelijk dat je een ander gelukkig maakt?

Dat soort vragen speelden dus door mijn hoofd, voor elf veel te snel etende kinderen poffertjes opwarmde in de magnetron, een bloedneus stelpte en een pleister plakte en als een hysterische beveligingsbeambte mijn veel te dure gordijnen bewaakte (’niet met je ijsje naar binnen!!!!!’) en na zeventien spelletjes op de klok keek en zag dat het feestje nog een uur zou duren - waarna de vriendin die me hielp op het lumineuze idee kwam om ze even voor een dvd te zetten -en ik maar nadenken over geluk, dus.

Toen iedereen weg was vroeg ik aan de jarige of ze toch niet liever ergens naar toe was gegaan op haar partijtje. Neeeee, zei ze, dan was het niet zo leuk geweest!

Ik geloof zowaar dat ik iemand gelukkig heb gemaakt vandaag.

En mijn dochter deed dat ook.

Dit artikel is toegevoegd op Wednesday 1 September 2010 om 21:36 en is terug te vinden in de categorie kinderen, vandaag gedacht. Je kan reacties op dit artikelen volgen via RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback maken naar je eigen blog.