Jaloers

Je kunt heel rijke mensen benijden, of heel succesvolle mensen, of mensen die een leuk en gelukkig gezinnetje hebben, of vrouwen die er heel goed uitzien en nog slank zijn bovendien, maar ik geloof dat ik ergens diep in mijn hart het meest een soort jaloers ben op mensen die vrijwilligerswerk doen. Ik zou nu eenmaal een beter mens willen zijn dan dat ik ben en benijd de mensen die beter bezig zijn omdat ze er toe doen. En dit zeg ik dus al jaren zo af en toe tegen me zelf en al evenveel jaren duik ik vervolgens onmiddellijk weg achter het excuus van werk en kinderen en sociale contacten en ikbenerzelftochooknog en de administratie. Die ik overigens ook niet doe, maar dat geheel terzijde.

3 Reacties op “Jaloers”

  1. Jos Says:

    Wie zegt dat jij er niet toe doet dan?

  2. Janet Says:

    Tja, ik geloof ik he.
    Overdrijven is ook een vak. 🙂

  3. Nienke Says:

    Ik zat laatst op de bank, zag een reportage over Vluchtelingenwerk en hoorde mezelf hardop zeggen: dat wil ik ook doen. En toen ik later lekker verder zapte, haatte ik mezelf. Tussen droom en daad…

Laat een reactie achter