In de buurt in Barcelona, waar wij, alweer enige tijd geleden, enkele dagen een appartement hadden, stond een prachtige kerk. Een groots en mooi sober rustpunt tussen de volle pleinen en terrassen, de wijnbars en restaurants en aparte winkeltjes.

We liepen er vaak naar binnen.

Op een avond werd er een huwelijk gesloten. We dachten dat het om een BS’er ging, een bekende Spanjaard, zoveel mensen waren er, maar het was maar ‘een gewoon stel’ uit Barcelona.

Gewone stellen bestaan niet.

Zou jij ooit nog willen trouwen, vroeg de vriendin met wie ik op vakantie was.

Ik weet het niet, zei ik. Misschien zou ik nog wel willen trouwen, maar ik wil nooit meer scheiden.

En tegelijkertijd schoten er duizend gedachten door mijn hoofd, over het huwelijk in het algemeen, over mijn eigen huwelijk in het bijzonder, en over de huidige toestand in mijn wereld.

Horen kon ik niets, maar ik zag hoe voorin in de kerk twee jonge mensen elkaar beloofden dat ze altijd bij elkaar zouden blijven, for better and worse, till death will tear us apart.

Het huwelijk is ingesteld toen mensen niet erg oud werden, niet zo oud als ik nu ben. Een huwelijk duurde misschien hooguit twintig jaar. Mensen waren veel afhankelijker van elkaar, gemeenschappen hadden een betekenis die ze nu niet meer hebben.

Als we nu het huwelijk zouden bedenken, dan zouden we het vast heel anders doen. Misschien zouden we contracten afsluiten voor vijf jaar, of voor zeven jaar. Dat soort dingen dacht ik.

En nu denk ik – misschien is het toch beter om te geloven dat liefde altijd zal duren.

Average Rating: 5 out of 5 based on 257 user reviews.

Laat een reactie achter