Het archief van februari 2011

Vergeten

zondag, februari 27th, 2011

,,Ik vergeet steeds dat ik aan de lijn doe”, zei ze.

En ik maar denken dat ik zélf alle excuses al had verzonnen.

Vriendelijkheid

maandag, februari 21st, 2011

Ergens las ik dat vriendelijkheid zo’n ondergewaardeerde eigenschap aan het worden is, in deze wereld.

En ik dacht: ja, dat is geloof ik wel zo.

En het is ook erg.

Boer zoekt vrouw (7)

zondag, februari 20th, 2011

Dat heb je goed gedaan, twee kamers.

Aubergine is zo’n grote auberginekleurige  bol.

Ik hoop altijd met haar samen te blijven.

Drie keer oprapen, daarna moet je het zelf maar doen.

Zonder mij gaat ie ook wel onder, hoor.

Als niemand lam zou eten waren er ook geen lammetjes.

O, de telefoon, van Maaarcel.

Eerst maar weer een paar nachtjes thuis slapen, hoor. Kijken hoe dat is.

Alles

zondag, februari 20th, 2011

Soms, als niemand het hoort, zing ik wel eens keihard mee met mijn dochter en haar lievelingsliedje.

Alles komt goed, maar dan ook alles, alles, alles, alles, alles.

Alles komt goed!

We zingen ongeveer hetzelfde – we zouden best eens kunnen proberen om samen het Songfestival te winnen – het verschil is dat er in haar stem veel meer overtuiging doorklinkt.

Het optimisme van een 6-jarige is enigszins jaloersmakend.

Met de jaren maakt het adagium Alles komt goed langzaam maar zeker plaats voor Alles gaat over, wat je overigens ook als een geruststellende gedachte kunt beschouwen.

Maar Alles komt goed klinkt een stuk beter.

Oertijd (2)

donderdag, februari 17th, 2011

Nou, en toen stond ik dus vanavond om tien voor zes voor de deur van de school.

Kwam er net een parttime parttime juf aanlopen, die de deur open deed met haar sleutel.

Mag ik met je mee naar binnen, vroeg ik vrolijk.

Nou, je bent wel te vroeg, hoor, zei ze snibbig.

Sorry, zei ik. Maar ik kom mijn kinderen ophalen van de bso.

Om zes uur begon in datzelfde gebouw de presentatie van het project over vroeger. Mijn ene dochter liep in een door een andere moeder genaaid jurkje uit grootmoeders tijd en mijn andere dochter droeg slippers want in de oertijd  liepen ze op blote voeten. Toen ik haar klasgenootjes in juten zakken, berenvellen en tijgerschorten zag lopen schoot me ineens iets te binnen.

Thuis liet ik haar het tijgerjurkje zien dat ik droeg toen ik nog jong was en maat 36 had.

Toen gaf ze me een oerknal.

Nou ja, dat had ze kunnen doen.

Oertijd

donderdag, februari 17th, 2011

Elke keer weer maakt mijn hart een sprongetje als er mail binnenkomt van de klassenmoeder.

Of je punnikmateriaal hebt, of ouderwetse kleren, of oude foto’s of voorwerpen, of een schapenvacht, of je mee kan lopen naar een museum ter plaatse of mee kan rijden naar een museum in een grote stad, of je een stamboom thuis wilt afmaken en of je gerechten van vroeger wil bakken met een groepje kinderen.

Om de ingewikkelde wereld iets eenvoudiger te maken deel ik m graag in tweeen. Zo heb je bijvoorbeeld oermoeders en geen oermoeders. Oermoeders wachten thuis met thee en zelfgemaakte koekjes, die kunnen het haar van hun dochters prachtig invlechten, die weten altijd wat er op school gebeurt en bedenken vervolgens oplossingen voor allerlei problemen, die hebben punnikmateriaal en oude schapenvachten en ouderwetse kleding en die staan altijd paraat als de school een beroep op ze doet.

Ik heb geen oude spullen want ik gooi altijd alles weg en de uitjes zijn altijd op dagen dat ik niet vrij ben en koekjes bakken kan ik zelf al niet, laat staan met een groepje kinderen. De stamboom van mijn dochter is de enige zonder foto’s van de opa’s en oma’s want die heb ik niet en ik wist ook niet zo snel hoe ik eraan moest komen.

Morgen is de afsluiting van het project over de oertijd en je moet toch wel een oermoeder zijn om ze dan in de juiste kleding te hijsen. Gelukkig zijn er dan weer oermoeders die ervoor zorgen dat kinderen zonder oermoeder er toch een beetje uitzien zoals in de oertijd.

Vandaag was er weer een mailtje van de klassenmoeder en mijn hart maakte alweer een sprongetje van schrik.

Maar deze keer gaat het over een  jarige meester en over de cadeautjes die we voor hem moeten kopen. Dat zijn heel simpele dingen die je bij elke drogist kunt krijgen.

Dat moet me lukken.

Als ik het niet vergeet.

Een constante vloed

woensdag, februari 16th, 2011

Toen het nieuwe medium televisie er net was, toen was er dus wel tv, maar er waren nog geen televisieprogramma’s. Wat de programmamakers deden was: een radioprogramma maken en dat uitzenden op tv. Dus hoorde je niet alleen mannen praten, je zag ze ook. Het duurde even voordat iedereen wist hoe je echte televisieprogramma’s moest maken.

Zo gaat het ook met de nieuwe media.

Emails sturen, dat is nog zoiets als brieven schrijven. Beste huppeldepup, de groeten van happeldepap. Je drukt op de verzendknop, en je krijgt antwoord als de ontvanger je bericht heeft gelezen en tijd en zin vindt om iets terug te sturen.

Chatten of msn’en is eigenlijk gewoon het nieuwe telefoneren. Het kan als iemand er is, en het duurt totdat iemand ophangt.

Sms’en, dat is echt een nieuwe manier van communiceren, die past bij de nieuwe media, hoewel het nog wel 1 op 1 is, en er vaak een vertraging in zit.

Twitteren (het bestaat al zeker vijf jaar, maar ineens hoef je je er niet meer voor te schamen als je het doet) gaat weer een stapje verder. Je stuurt een berichtje, dat wordt gezien door al je followers, en vervolgens kun je de hele dag kijken wat de mensen die jij volgt aan het doen zijn. Als je veel mensen volgt, heb je een constante vloed van nieuwe informatie en zo ben je de hele dag aan het brieven sturen en krijgen, telefoneren, chatten, msn’en en sms’en tegelijk.

Ik prakkiseer me nu suf over de volgende stap, want als je die bedenkt hou je er vast wel wat aan over. En hij moet er gewoon zijn.

Ik hou u op de hoogte, via dit vreselijk ouderwetse weblog.

Scheur

maandag, februari 14th, 2011

Vijf heb ik er, of zes. Of zeven.

Ik paste er nog een. Die droeg ik heel vaak.

Er kwam een klein scheurtje in en ik deed net alsof dat niet zo was.

Toen op een dag klonk er iets van kraaaaak en toen was het een enorme scheur geworden.

Je kan toch gewoon naar een spijkerbroekenwinkel gaan, zei iemand.

Maar dat kon natuurlijk niet.

Maar na twee weken jurken en rokken kon het ineens wel.

Ik kocht een nieuwe spijkerbroek.

Toen kwam ik langs mijn favoriete winkel en ging daar even naar binnen om vesten of truitjes te bekijken.

We hebben een leuk broekje voor je, zei de verkoopster.

Iemand placht te zeggen dat ze bij die winkel de rode loper uitleggen als ik eraan kom. Dat is niet waar, hoor. Maar ze hébben wel altijd wat voor me. En dat koop ik dan.

Maar een broekje konden ze niet voor me hebben want bij die winkel hebben ze geen broeken meer die ik pas, en al helemaal geen broekjes.

Guess what: nu heb ik twee spijkerbroeken die passen.

De moraal van dit verhaal:

niet treuren om wat scheuren, want daardoor kan er juist iets moois gebeuren.

Boer zoekt vrouw (6)

zondag, februari 13th, 2011

Het heeft even moeten duren maar ik geloof je nu ook.

Het komt in deze week eigenlijk een beetje op het gevoel af.

Ik denk dat dat er moet zijn dat je het allebei moet voelen.

Marcel moet zijn hart laten spreken, ja.

He hoi, hoe is het. Ja, goed hoor.

Voor mijn doen is het best wel steriel zal ik maar zeggen.

Kijk ik zie mezelf in de toekomst niet aan zo’n melkapparaat staan.

Hij praat al in meervoud.

Ik sta wel echt open voor jou. Voor mij? Enne ja, dus jij hebt een keuze gemaakt? Nee ik heb nog niet echt een vaste keuze gemaakt. Ja, het zou het misschien kunnen zijn. Maar ik wil het heel langzaam opgebouwd worden en het moet goed voelen en als het goed voelt van mijn kant en van mijn zoon en van jouw kant en dan moet het goed voelen, en dan zien we wel. En je moet er rekening mee houden dat het misschien niet een goede keuze is. Je moet gelukkig worden met een vrouw.

Nou het is gewoon hartstikke leuk.

Nou zij is natuurlijk hartstikke lief voor die beesten en zo zij is heel erg daar mee bezig en daar hou ik ook wel van.

Ze hep me goed verzorgd. Lekker gekookt en ook aandacht gegeven en zo. Ja het is positief.

Dingen die ge belangrijk vindt daar moet ge over discussieren. Maar dingen waar de ander een uitgesproken mening over heeft, laat gaan, laat gaan, allemaal verspilde energie.

Druk

zaterdag, februari 12th, 2011

Dat je nou nooit iemand over zijn werk hoort zeggen: nee hoor ik heb het Helemaaaaal niet druk.

Of: ik heb het niet druk.

Logisch eigenlijk. Zeggen dat je het niet druk hebt dient geen enkel belang.