Het archief van augustus 2011

Paarden

donderdag, augustus 25th, 2011

In de klas hadden wij paardenmeisjes.

De paardenmeisjes hadden paardenagenda’s en paardenschriften en paardentassen.
Zij hadden het altijd over de paarden en zij gingen altijd naar de paarden toe.
Ze gingen paardrijden of ze gingen paarden verzorgen.
Overal schreven zij de naam op van hun lievelingspaard.
Zora.
Xypo.
De paardenmeisjes leefden in een wereld waar ik niets mee had.

Morgen gaan onze dochters allebei voor het eerst naar paardrijles.

Kast

woensdag, augustus 24th, 2011

1. De ING stort het gepinde geld van de gestolen bankpas terug. Minus 150 euro. En niet omdat ik er recht op heb, maar uit ‘coulance overwegingen’. Dat maakt mij niet uit, ik ben blij.

2. De nieuwe werkster heeft het huis spic en span gemaakt. De bedden zijn nog nooit zo netjes opgemaakt geweest. Ik krijg alleen de door haar op slot gedraaide kastdeur niet open.

3. In de kast liggen schroevendraaiers.

4. Mijn MacBook staat er ook in.

5. Waarom regent het lijkt mij de vraag van de dag. Na wat eten wij vandaag, natuurlijk.

Schoonheid

maandag, augustus 22nd, 2011

Schoonheid is oneerlijk, las ik ergens.

Want: aantrekkelijke mensen krijgen meer
en meer voor elkaar
dan anderen,
zonder dat ze daar iets voor hoeven te doen.

Het zal best.

Intelligentie is ook oneerlijk.
Net als doorzettingsvermogen.
Talent.
Optimisme.
Een goed humeur.
Een vriendelijk karakter.
Psychische gezondheid.
Sociaal zijn.

Ook dat geeft je een voorsprong, en ook daar hoef je niet iets voor te doen.

Slingers

zondag, augustus 21st, 2011

Meestal hangen ze even en dan flats, dan valt er weer wat.
De een na laatste keer kwam ik niet verder dan een halve slinger die een beetje zielig over de kast hangt.
De wereld is een feest maar je moet wel je eigen slingers ophangen.
Ja, je zal dat maar niet kunnen.
Gisteren vierde de in de vakantie jarige jongste dochter haar partijtje en ik had een nieuwe slinger gekocht.
Voor bij dat halve ding over de kast zeg maar.
Ik klom op een stoel en flats, de slinger was alweer stuk of zoiets.
Ik probeerde nog wat en drapeerde het kapotte ding toen maar zuchtend over een schommelbankje.
Ik ben de enige moeder op de hele wereld die geen slingers kan ophangen, zei ik tegen onze jongste dochter.
Nu overdrijf je een beetje mama, zei ze.

Ontslagen

donderdag, augustus 18th, 2011

Het was eigenlijk heel eenvoudig.
Ik hoorde de sleutel in het slot en liep naar beneden.
De kinderen waren nog boven.
Ik heb een vervelende mededeling, zei ik.
Ik wil ermee stoppen, ik vind het te duur worden.
O, zei de werkster.
Hier heb je het geld voor vandaag, mag ik dan de sleutel?, zei ik.
Hoef ik dan vandaag ook niet meer schoon te maken?, vroeg zij.
Nee, dat hoefde niet.
Heeft het met het werk te maken, vroeg ze.
Nee zei ik. Maar dat was niet waar.
Ik vind het gewoon te duur. Dat was ook niet waar.
En ik ben maar alleen. Dat was absoluut belachelijk. Terwijl ik haar eerst niet wilde en later niet durfde te ontslaan omdat ze zo zielig arm is! Omdat ze blij is met een oud ikeatafeltje van vijf euro dat ze gratis krijgt voor haar kleinkind. Omdat ze een ikeabedje helemaal komt ophalen om het naar Polen te brengen. Omdat ze altijd vraagt of ik nog klusjes heb voor haar arme man. Omdat ze altijd vraagt of ik nog andere adressen weet waar ze schoon kan maken. Omdat ze via mij twee klanten erbij kreeg, die haar ook al hebben ontslagen! En nu ging ik net doen alsof ik zielig ben.
Zij ging weg.
Heb je haar ontslagen?, vroeg mijn oudste dochter.
Ja, zei ik.
De enige die het erg leek te vinden was de jongste, die stil werd en heel treurig keek.
Mam, kan jij ook ontslagen worden?

Tandpastatubes

dinsdag, augustus 16th, 2011

De Poolse werkster doet graag wat zij wil.

Kleren in de was gooien.
Nog niet lege tandpastatubes weggooien.
Nog veel meer weggooien.
Opruimen.
Zo opruimen dat alles onvindbaar is.
Te vroeg komen, en dat is dan altijd: middenin de huiselijke ochtendspits.
Briefjes met opdrachten achterlaten.
En.
Niet goed schoonmaken.
En.
Niet doen wat ik wil.

In mei was ik al bijna zover.

Maar ik vond haar zielig.

Maar toen.

Weer kleren in de was. Weer tandpasta weg. Weer stof op de verwarming in de badkamer. Weer een plakkerige grip van de keukenlade.

Maar toen.

Werd ze ontslagen door een andere baas van een huishouding. Daar maakte ze ook niet schoon.

Toen dacht ik: ik wacht nog even.

Toen zei iemand dat ze een andere werkster voor me wist.

Toen dacht ik: nu kan het. Toen zei iedereen: je kan het niet telefonisch doen. Toen dacht ik: ik moet ook de sleutel nog terug. Toen dacht ik: ik zeg het als ze komt.

Toen kwam ze.
Maar toen.
Zei ik het niet.

Toen gingen we op vakantie.

Donderdag komt ze weer.

Voor de laatste keer.

Hoop ik.

Jarig

maandag, augustus 15th, 2011

Jarig was ik dus.

Dank u wel.

Het was geloof ik voor het eerst dat het niet erg was dat er weer een jaar was bij gekomen.

(Dat ik de oudste moeder ben in de klas van mijn jongste dochter, dat steekt wel.
Dat ik de oudste moeder ben in de klas van onze oudste, dat steekt ook.
Misschien ben ik al wel de oudste moeder van de school, dat steekt niet want dat weet ik niet.)

Maar ik geloof verder wel dat ik blij ben dat ik het heb gehaald, 46.
En dat het voorlopig nog geen 50 is.
En nog geen 60.
En nog geen 70.
En dat ik in mijn hart toch gewoon 27 ben.
En blijf.

Het circus

vrijdag, augustus 12th, 2011

Voor het eerst in mijn leven was ik bij een circusvoorstelling en met de minuut werd ik treuriger.
Om de paarden en de pony’s die zo hard rondjes renden door de zo kleine piste.
Om de sprongen die ze moesten maken en niet maakten.
Om de pony die niet over de houten plank wilde lopen die dan een wip werd.
Om het poesje dat een heel lelijk stukje glitter stof heel lelijk had omgeknoopt gekregen.
Om de lama’s die op een verhoginkje gingen staan met hun voorpoten.
Om de hond die om pionnen heen moest lopen maar dat niet goed kon.
Om de pionnen die zo versleten waren.
Om de banken die zo versleten waren.
Om de muziek die zo lelijk was.
Om de mevrouw met het gat in haar panty.
Om de jongen die aan de versleten ringen hing en op een eenwielsfiets fietste en die steeds zo droevig keek.
Om de man die met brandende fakkels ging jongleren en ze steeds liet vallen.

De circusfamilie telde acht personen en een stuk of tien dieren.
Een mevrouw was zwanger.
Nog geen honderd mensen zaten er in de tent.
Ze hadden allemaal vijf euro entreegeld betaald.

Gisteren gingen we van het vakantiepark terug naar huis.
Op weg naar de uitgang reden we langs het sportveld waar het circus zijn tenten had opgeslagen.
Er stond een grote lange witte caravan.
Achter het raam was een papier geplakt.
Te koop.

Wandeling

maandag, augustus 8th, 2011

Vlakbij ons vakantiehuis ligt een prachtig en heel groot natuurgebied.
Met bos en hei en zandverstuivingen en meren en vergezichten en een kudde schapen.

Laten we er vanmiddag naar toegaan, zei ik gisteren.
Nee, mopperde de oudste dochter. Daar heb ik geen zin in.
Maar we gaan toch, zei ik.
Ik moet ook wel eens iets gaan doen waar ik geen zin in heb.

We gingen en het ging best, ook al kozen we een wandeling van 4 kilometer die geen 4 kilometer was.
We zagen van alles.

Over onze kinderen wordt vaak gezegd dat ze zo braaf zijn.
En dat zijn ze ook.
Net zo braaf als hun moeder, zeg ik dan maar.

Het zit vast in de genen.
Maar soms vraag ik me af of het komt doordat ik er zo bovenop zit.
Ik bedoel: welk kind heeft wel zin om te gaan wandelen?

Gebruiksaanwijzing

maandag, augustus 8th, 2011

Het zou handig zijn als er bij ieder persoon een gebruiksaanwijzing zat, zei vanmiddag iemand op de radio.
Mijn hart maakte een sprongetje, wat zou dat handig zijn, en wat zou ik onmiddellijk en meteen die van mezelf gaan lezen, wat zou er in staan?

Bij nader inzien vond ik het toch weer geen goed idee.
Stel je voor dat je allemaal precies weet hoe het moet met het leven en met elkaar en met jezelf.
Een saaie, voorspelbare boel zou het worden.

Bovendien heb ik nooit het geduld om gebruiksaanwijzingen te lezen. En als ik het doe, dan begrijp ik ze meestal niet.