Scheur

Vijf heb ik er, of zes. Of zeven.

Ik paste er nog een. Die droeg ik heel vaak.

Er kwam een klein scheurtje in en ik deed net alsof dat niet zo was.

Toen op een dag klonk er iets van kraaaaak en toen was het een enorme scheur geworden.

Je kan toch gewoon naar een spijkerbroekenwinkel gaan, zei iemand.

Maar dat kon natuurlijk niet.

Maar na twee weken jurken en rokken kon het ineens wel.

Ik kocht een nieuwe spijkerbroek.

Toen kwam ik langs mijn favoriete winkel en ging daar even naar binnen om vesten of truitjes te bekijken.

We hebben een leuk broekje voor je, zei de verkoopster.

Iemand placht te zeggen dat ze bij die winkel de rode loper uitleggen als ik eraan kom. Dat is niet waar, hoor. Maar ze hébben wel altijd wat voor me. En dat koop ik dan.

Maar een broekje konden ze niet voor me hebben want bij die winkel hebben ze geen broeken meer die ik pas, en al helemaal geen broekjes.

Guess what: nu heb ik twee spijkerbroeken die passen.

De moraal van dit verhaal:

niet treuren om wat scheuren, want daardoor kan er juist iets moois gebeuren.

Laat een reactie achter