Voor het eerst in mijn leven was ik bij een circusvoorstelling en met de minuut werd ik treuriger.
Om de paarden en de pony’s die zo hard rondjes renden door de zo kleine piste.
Om de sprongen die ze moesten maken en niet maakten.
Om de pony die niet over de houten plank wilde lopen die dan een wip werd.
Om het poesje dat een heel lelijk stukje glitter stof heel lelijk had omgeknoopt gekregen.
Om de lama’s die op een verhoginkje gingen staan met hun voorpoten.
Om de hond die om pionnen heen moest lopen maar dat niet goed kon.
Om de pionnen die zo versleten waren.
Om de banken die zo versleten waren.
Om de muziek die zo lelijk was.
Om de mevrouw met het gat in haar panty.
Om de jongen die aan de versleten ringen hing en op een eenwielsfiets fietste en die steeds zo droevig keek.
Om de man die met brandende fakkels ging jongleren en ze steeds liet vallen.

De circusfamilie telde acht personen en een stuk of tien dieren.
Een mevrouw was zwanger.
Nog geen honderd mensen zaten er in de tent.
Ze hadden allemaal vijf euro entreegeld betaald.

Gisteren gingen we van het vakantiepark terug naar huis.
Op weg naar de uitgang reden we langs het sportveld waar het circus zijn tenten had opgeslagen.
Er stond een grote lange witte caravan.
Achter het raam was een papier geplakt.
Te koop.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 273 user reviews.

Laat een reactie achter