Moeders doen het nooit goed genoeg. Dat zeggen ze zelf. Terwijl vaders zich in hun carrièrejaren niks van hun gezin aantrekken, voelen moeders zich schuldig, al cijferen ze zichzelf zo hard weg dat er niets van hen overblijft dan wat gespreksstof over de kinderen. Als je vraagt hoe het met ze gaat, antwoorden ze dat hun zoon eindexamen doet en dat hun dochter dit jaar voor het eerst niet meegaat kamperen.
‘En jij?’ dring ik dan aan. ‘Hoe is het met jou?’
Maar dat weten ze niet. Er is geen ‘jou’. Er is alleen ‘mama’. Mam, waar zijn mijn gymschoenen? Mam, waarom is er geen cola, mam, ik kom wat later thuis. Er zijn heel wat kinderen die voor hun vijftigste nooit aan hun moeder hebben gevraagd hoe het met haar gaat. Je vraagt niet aan een boodschappentas of het nog druk was in de supermarkt.

Zo begint het boek De familieblues van Yvonne Kroonenberg.
Ik had meteen zin om verder te lezen.

Average Rating: 5 out of 5 based on 205 user reviews.

4 Reacties op “”

  1. Wendy Says:

    Ja kan ik me voorstellen. Klinkt heel leuk!! Heb je het al uit?

  2. Janet Says:

    Nog niet. Het gaat over heel veel gedoe. Tussen schoonmoeders en schoondochters, broers en zussen, vaders en zonen. Enzovoort. Word er een beetje treurig van.

  3. Janet Says:

    Nou ja het heet ook niet voor niets iets met blues, bedenk ik me nu 🙂

  4. Wendy Says:

    Ach ja, what’s in a name, niet? Zo duurde het toch een behoorlijke tijd voordat ik de titel “Het verrotte leven van Floortje Bloem” doorhad. Terwijl die symboliek toch niet heel ingewikkeld verwerkt is… 😉

Laat een reactie achter