In de lunchpauze gaat het over het gebruik van het woord ‘me’.
In de zin van op me werk.
Veel collega’s ergeren zich eraan.
Ik niet.
Dat valt niemand op, behalve mezelf.
Want ik ben een rare taalpurist. Die nooit kan wennen aan een nieuw groen boekje. Die niet schrijft je kan maar je kunt. Die plaatsvinden lelijk vindt omdat het een germanisme is. Die zich ergert aan mensen die zich irriteren.
Maar me.
Me is leuk.
Braaf schrijf ik natuurlijk altijd mijn of m’n als het me kan zijn.
Behalve in mijn telefoon.
Als mijn moeder belt, dan zegt het schermpje:
Dat is me moeder.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 186 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Ernie Says:

    O echt? Ik vind ‘me’ afschuwelijk….

Laat een reactie achter