Het archief van februari 2012

Woorden

woensdag, februari 29th, 2012

Sommige woorden moet je inlijsten.
Om ze nooit te vergeten.
Om blij te worden als je het even niet bent.
Om jezelf gelukkig te prijzen dat jij het was, voor wie die woorden waren.
En van wie.

Briefje

maandag, februari 27th, 2012

Een tijdje terug was er op televisie een interview met een moeder.
De vraag aan haar was, hoe wil je later dat je kinderen aan je terugdenken als moeder?
Haar antwoord was:
Ik hoop dat ze zeggen: ze heeft haar best gedaan.

Nou, dacht ik. Dat hoop ik toch niet. Ik hoop toch op veel lieve, warme woorden, eerlijk gezegd.

Vandaag werd er via de interne post bij ons in huis een briefje voor me bezorgd, in een mooi zakje met een assepoestersticker.
Vol verwachting haalde ik het briefje eruit. In gedachten zat het al in mijn tas, zodat ik het nog vaak na zou kunnen lezen. Ik kreeg het er warm van. En las:

Als ik een brief schrijf, mag ik dan het envelopje trug?

Connected

zondag, februari 26th, 2012

De een is bang voor alles en vooral voor eten, bijvoorbeeld voor groenteburgers.
De ander zegt om de haverklap dat ze te hard moet werken, dat haar kinderen daar onder lijden, dat ze ongelukkig is en dat haar man haar niet begrijpt.
De volgende wil kunstenaar worden en is bang dat het haar niet lukt want ze komt uit Drunen en iemand zegt dat ze geen kunstenaar is.
Dan is er eentje die bang is dat haar dochter zich ooit zal ontdochteren, net zoals ze zelf deed omdat haar moeder haar niet begreep. Ze is dus ook bang dat ze haar dochtertje niet begrijpt.
En dan is er een die haar kind van 3 overal mee naar toesleept en altijd haar zin geeft en daar zelf een beetje gek van wordt.
Er wordt best veel gehuild.

In Connected, op zondagavond rond half tien op Nederland 3, filmen vijf vrouwen hun eigen leven.
Het levert fascinerende tv op en vooral de vraag:
Zijn alle vrouwen zo moeilijk?

Generatiekloof

zaterdag, februari 25th, 2012

Je hebt toch nog een telefoon?
Ja, maar die heb ik aan D uitgeleend.
Vraag hem dan terug.
Ja.
Mail hem even, X weet zijn mailadres wel.

Mailen, mailen?
Het is geen 2007!
Je kan net zo goed vragen of ik hem een brief ga schrijven.

De prins

vrijdag, februari 24th, 2012

Was het leven maar een sprookje.
Dan kon iemand de prins wakker kussen.

(sjaak bral)

Een bonus voor Jannetje

woensdag, februari 22nd, 2012

Nog even wat mosterd na de maaltijd.
(zo gaat dat als je de draad kwijt bent)

Stel je voor. Je bent journalist. Je bent in Innsbruck. Er gebeurt vlakbij een ongeluk met een Nederlandse prins. Hij komt in het ziekenhuis waar jij ook in kunt komen. Je man is een deskundige, die met een arts kan spreken.
Wat doe je dan?

Ik zou zeggen: een bonus voor Jannetje.

Niets begrijp ik van de ophef over haar artikel in NRC Handelsblad.

Niets begrijp ik van al die huilende collega’s, die vinden dat wat Jannetje Koelewijn deed niet mag en niet kan, omdat je alleen mag vertellen wat de Rijksvoorlichtingsdienst zegt.
Waarom sturen alle media verslaggevers naar het ziekenhuis in Innsbruck?
Om daar met een dikke sjaal om te vertellen wat er staat in het bulletin van de RVD?
Niet voor meer nieuws, want het is onkies om dat naar buiten te brengen.
De koninklijke familie heeft immers recht op privacy. Maar als ze een stap op straat zetten dan gaan we ze snel filmen.
Dat kan en mag allemaal wel.

Als je lid bent van de koninklijke familie dan willen mensen nu eenmaal veel van je weten en dan heb je niet zo veel privacy. Dat is de prijs die je betaalt voor het feit dat alles voor je wordt betaald.
En een journalist wordt betaald om zijn werk te doen. En dat is meer dan navertellen wat de RVD zegt.

Opgeven

woensdag, februari 22nd, 2012

Het valt nog niet mee, de draad oppakken.
Maar je schijnt nooit te mogen opgeven.
Nee opgeven, daar word je sterker van, zei iemand tegen me.
Ik dacht: als ik nou nooit had opgegeven, dan was ik nu de sterkste vrouw van Nederland.

Kwijt

zaterdag, februari 18th, 2012

Als je ze niet nodig hebt dan liggen ze in de weg, en als je ze zoekt dan ben je ze kwijt.

Mijn dochter heeft het over puntenslijpers.
En over heel veel andere dingen.
Dat weet ik dan weer.

Barometer

dinsdag, februari 14th, 2012

Deze site is een soort barometer van mijn gemoedstoestand.
Als ik niet schrijf, dan is er meestal iets.

En nee, ik heb niets. Niets om over te klagen.
En ja, ik heb alles. Alles om tevreden te zijn.

Er zijn mensen die denken dat ik bevangen ben door de kou.
Ik lijd erg aan winter.
Omdat ik daar tegen ben heb ik geen warme truien, die vaak ook kriebelen.
Daardoor heb ik het nog kouder.
Maar het is een kleine vorm van onzinnig verzet, die me goed doet.
Zo gaat dat kennelijk met klein onzinnig verzet tegen grote zaken.

Dat ik hier niet was had te maken met een vol hoofd.
Met dingen waarover ik niet kan schrijven.
Vaak wordt in zo’n geval een vriendin een collega of een kennis een buurvrouw.
U moet weten: ik praat nooit met een buurvrouw.

In dit geval lukt dat niet.
En iets anders wist ik niet.

Maar de lente komt weer dichterbij.
Deze week ga ik de draad proberen op te pakken.
Dat is overigens altijd een goed idee, bij alles, tegen alles, voor alles.
De draad weer oppakken.