Het archief van augustus 2012

donderdag, augustus 30th, 2012

Als sportverslaggever zat ik jarenlang in het weekeinde op voetbaltribunes. Schrijf je voor de Margriet of de ‘Libel?’, vroeg wel eens iemand. Soms dachten mensen van de club dat ik de moeder was van de pupil van de week. Dat was ik nooit, maar dat hoopte ik wel te worden. Ik was een geboren jongensmoeder, vond ik zelf, maar ik kreeg twee meisjes.
Meisjes kunnen natuurlijk ook voetballen, maar wij hebben meisjesmeisjes. De oudste liep toen ze nog erg klein was met een poppenwagen langs de tv waarop een vrouwenvoetbalwedstrijd werd uitgezonden. ‘Jongens kunnen ook lang haar hebben’, constateerde ze nuchter.
Toen we een paar weken geleden aan kwamen bij het vakantiepark waar we een week zouden verblijven, zei de jongste: ‘Ik ruik de paarden al.’
Ik kromp een beetje ineen.
Ik hou niet van paarden, niet van de lucht van paarden, niet van paarden aaien, niet van paarden verzorgen, niet van paardrijden.
‘Maar mama, jij weet niet hoe belangrijk paarden in ons leven zijn’, zei de jongste, toen ik nog even twijfelde over het vakantiepark mét manege.
Het is zo jammer dat je paardenmeisjes hebt. Gisteren met L. en de E15 uit tegen Kickers in Leimuiden. 5-5 , twitterde een vriendin zondag.
Maar het is al lang geen kwestie meer van jammer. Het is geweldig om te zien dat je kinderen een enorme passie ergens voor hebben. En dan doet het er niet zoveel toe waar het voor is.
En ik begin het best al een beetje leuk te vinden om paarden voorzichtig te aaien.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 290 user reviews.

dinsdag, augustus 28th, 2012

Alles in de tuin is omver geschopt en nu is hij weggelopen, zeiden mijn dochters.
Even later klonk er opnieuw geschreeuw.
Ze heeft hem buitengesloten! Ze heeft de schuifpui op slot gedaan!

Zeker vijf minuten lang hadden we gehoord hoe de buurman en de buurvrouw in de tuin ruzie maakten.
Ik heb je nooit bedrogen, schreeuwde hij.
Zij geloofde hem niet, dat was wel duidelijk.

Twee avonden later hoorde ik haar een half uur hysterisch krijsen.

Gisteravond had ze ‘m aan de telefoon.
Ze zijn weer aan het kijven, zei mijn buurman links.
We waren gelukkig, schreeuwde ze. Eerst vond je het leuk dat we zo verschillend waren en nu ben je saai!
En of hij zijn zoontje van anderhalf aan de telefoon wilde.
En toen hij kennelijk niet snel genoeg reageerde:
Papa wil je geen gedag zeggen, Sam.
Papa wil ook niet komen om met je te douchen.
Papa houdt niet van je.
Dat zal je vaker gaan merken als je groter wordt: dat mensen niet van je houden en dat ze je in de steek laten.

Tot dan toe had ik de ruzie van de buren gezien als een slechte soap. Je wilt het allemaal niet weten en toch blijf je kijken.
Maar dit was ineens wel een heel slechte film geworden, die nog waar gebeurde ook.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 272 user reviews.

maandag, augustus 27th, 2012

Als je alleen op vakantie gaat dan doe je best bijzondere ontdekkingen.
Ik hou bijvoorbeeld erg van eten. (Dat is geen nieuwe ontdekking.)
Van lamskoteletjes en van kroketten uit de muur en van Kwekkenboomkroketten en van mosselen en sushi en van chips met guacemole en van heelveelgangenlunches in een sterrenrestaurant en van havermoutpap gemaakt van soyamelk.
Tijdens mijn fietstochtje langs de kust van Valencia stopte ik bij een strandtent alwaar ik vissoep bestelde.
Na twintig minuten was het er nog niet.
Het zou nog tien minuten duren.
Laat maar zitten, zei ik.
’s Ochtends nam ik vaak een appel en een banaan en pruimen als ontbijt.
Op mijn hotelkamer.
Ik at er graag kleine hapjes, wel handig als je in het land van de tapas bent, overigens. Witteviskroketjes. Salade met zalm en tonijn.
Tips kreeg ik van superleuke restaurantjes in de buurt, die ik nooit bezocht en zelfs niet zocht.
Je kunt een sudokuboekje meenemen, of een gewoon boek, en je kunt wat met je iPhone rommelen maar echt leuk wordt het niet als je alleen eet. Niet.
Eten is vooral leuk en lekker als je het samen doet.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 174 user reviews.

vrijdag, augustus 24th, 2012

Dat ik een enorm gebrek heb aan richtingsgevoel is over het algemeen niet zo heel erg.
Ik heb ergere kwalen en onhebbelijkheden.
En ik kan een beetje kaart lezen.

Maar het is best onhandig als je in een stad die je niet kent ongeveer om de minuut op de plattegrond moet kijken waar je nu weer bent.
Het is ook best gek als je vanaf een markthal terug naar je hotel aan het strand fietst, niet meer weet waar je bent, de weg vraagt aan twee Spanjaarden, die eerst een grapje maken over naar de kust fietsen en je vervolgens vertellen dat je vlak bij de centrale markthal bent.
You must be joking, zei ik.
Maar nee hoor.

Vandaag op Schiphol, onderweg naar de bagageband, stopte ik even bij een toilet.
Toen ik verder liep verbaasde het me dat ik twee meisjes tegenkwam die in hetzelfde vliegtuig zaten.
Waarom lopen die nou terug naar de gate, dacht ik.
Toen begreep ik dat ik het zelf was die de verkeerde kant op liep.

Dat ik inmiddels weer thuis ben mag een wonder heten.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 174 user reviews.

dinsdag, augustus 21st, 2012

Na een paar dagen in Valencia is de conclusie gerechtvaardigd dat ik best goed alleen op vakantie kan.
Ik weet alleen niet of dat ook zonder iPhone zou lukken.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 280 user reviews.

maandag, augustus 20th, 2012

Hobby’s heb ik niet maar ik vind het wel leuk om af en toe een kleine daad van verzet te plegen.
Zoals dat ik geen lid ben van de ANWB.
Iedereen is maar lid van de ANWB, en waarom eigenlijk?

Voor de vakantie naar Valencia zocht ik een reisgidsje.
In elke boekhandel hadden ze er alleen eentje met alleen wandelingen.
En een boekje van de ANWB.
Dat wilde ik natuurlijk niet.
Maar bij de vierde winkel kocht ik ‘m toch maar.

Vandaag huurde ik bij het hotel een fiets. Over soms brede fietswegen naar de Stad van Kunsten en Wetenschappen en naar het oude centrum. Het ging allemaal heel makkelijk en relaxed, fietsen was heerlijk bij een temperatuur van 36 graden, ik zag heel veel.

En wat las ik later vandaag in het reisgidsje van de de ANWB?
, , Fietsen in de stad Valencia is nogal een hachelijke onderneming.” Fietsen in een park, dat mag van de ANWB, of deelnemen aan “een sightseeing tocht per fiets (met gids)”.
En een stukje verderop: , , Vanwege het drukke verkeer is fietsen in de stad geen pretje.”

Tjonge. En de ANWB had me nog zo gewaarschuwd!

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 187 user reviews.

zondag, augustus 19th, 2012

In het mooie zakje, passend grijs met wit, zitten nagelvijlen, een kam, tandenborstels en een scheermesje.
De mooie witte handdoeken zijn maat super xxxxl.
Bij het bed staan badslippers klaar. Op het nachtkastje liggen twee chocolaatjes.
Er is een hydromassagedouchedinges en in de badkamer kan de muziek ook aan.
Er is ook een bad.
Er zijn twee wastafels.
Het bed is heerlijk. En het ziet er allemaal zo mooi en prachtig uit dat ik zomaar op mijn blote voeten durf te lopen.
Het zwembad is mega. En megaheerlijk. Vanaf je ligbedje zie je de zee.
Nu zit ik op het terras, met loungebanken, links een fontein, drie meter rechts van me een kleine champagnebar.
Een kopje koffie kost 4, 90 euro.
Er is overal wifi.
Ik heb mezelf een belachelijk luxe hotelvakantie in Valencia cadeau gedaan en ik voel me hier helemaal thuis.
Misschien had ik toch als prinsesje geboren moeten worden.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 174 user reviews.

zaterdag, augustus 18th, 2012

Voor havermoutpap ben ik een soort allergisch, zegt mijn dochter.
Het is vijf weken geleden dat ik aan dieet 163 begon. Kijk.

Nu ben ik niet meer op dieet.
Ik ben het nooit geweest.

Ik val af en het kost me geen enkele moeite. Ik baal niet, ik heb geen honger, ik word er niet gek van, ik heb nooit de aanvechting om te stoppen met deze “waanzin”, die ik vond in het boek De Voedselzandloper. (Toch kijken? Klik)

Mensen vragen: mag je dit of dat. Ja, ik mag alles. Maar ik wil niet alles meer.

Geen zuivelproducten meer en geen ongezonde dingen en zeker geen koolhydraten, die feitelijk suikers zijn, waardoor ik altijd maar trek had. Ik hoef de patat niet, die mijn dochter tegenover me in de strandtent zit te eten. ’s Ochtends maak ik vrolijk boterhammen klaar voor mijn kinderen, terwijl ik ondertussen af en toe in een pannetje havermout sta te roeren.

Ik ben dol op havermout, maar dat is niet zo cool om te zeggen.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 271 user reviews.

zaterdag, augustus 11th, 2012

Als Epke Zonderland 200 kilometer oostelijker was geboren, dan hadden wij misschien wel niets gezien van zijn adembenemende oefening aan het rek.
Niets maakt ons nationalistischer dan de Olympische Spelen.
Daarom keek ik naar een schermjongen die hard schreeuwde, zijn enkel verstuikte en vroeg werd uitgeschakeld, hoewel ons een medaille was beloofd.
Daarom keek ik minutenlang naar judowedstrijden die verloren gingen vanwege passiviteit. Ik dacht dat ik van judo hield, maar nu weet ik: ik hield alleen maar van Dennis van der Geest.
In 1996 volgde ik de Olympische Spelen van Atlanta in New York, mijn toenmalige woonplaats. Dankzij al het turnen wat er te zien was, waren het mijn mooiste Spelen ooit, ook al miste ik de gouden finale van de Nederlandse volleyballers, want die werd er niet uitgezonden. (Quizvraag: wie staan er in Londen in de volleybalfinale?)
Het is super dat ‘wij’ zo goed scoren in Londen, maar de Olympische Spelen zijn groter dan Nederland.
Daarom gaat dit stukje over Michael Fred Phelps II, die in Londen vier keer goud won en twee keer zilver, waarmee de Amerikaanse zwemmer zijn totaal aantal olympische medailles bracht op 22, een duizelingwekkend record.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 265 user reviews.

donderdag, augustus 2nd, 2012

Op school had ik niets met paardenmeisjes.
Nu heb ik er twee.
Ik hou zo erg níet van dieren, dat sommigen zich afvragen of ik wel van mensen kan houden.
Je kunt alles tegen een paard vertellen, zegt mijn jongste dochter. Hij verklapt niets.
De vraag is wie wint, de ruiter of het paard.
Hij maakte mij beter, ik maakte hem beter, zei springruiter Jeroen Dubbeldam over De Sjiem.
Op het NK Dressuur in Hoofddorp in juni hadden wij al twintig küren gezien.
Toen gebeurde er iets.
Je zag het, je voelde het, al wist je niet precies wat je zag en voelde.
Anky van Grunsven en Salinero werden een. Alles vloeide in elkaar over.
Als ik er niet bij was geweest zou ik het niet geloven en het zwaar overdreven vinden.
Maar de mysterieuze krachten in de sport bezorgden ons een gouden moment.
Vandaag graag weer, om 13.42 uur.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 275 user reviews.