Het archief van september 2012

Computers

dinsdag, september 18th, 2012

Als mensen kinderen krijgen dan krijg je hun verhalen over kinderen er gratis bij.
Verhalen over de eerste lach, de eerste stapjes, de eerste woordjes. Alsof hun baby de eerste is op de hele wereld die lacht en loopt en praat. Eindeloze verhalen in dertig hoofdstukken over het zindelijk worden van Jantje of Doortje. That’s one giant leap for a man, one small step for mankind.
Halverwege dat hele plas- en luierverhaal weet je het dan ineens. Verhalen van kinderen zijn Heel Erg Leuk. Maar alleen als ze over je eigen kinderen gaan.
Erger nog dan ouders die lange verhalen vertellen over hun grappige, bijzondere, geweldige kinderen zijn moeders die er stukjes over schrijven.
Onderweg in de auto is er op de radio een interview. Het gaat over uitstraling.
Mam, wat heb ik voor uitstraling, vraagt mijn jongste dochter.
Een lieve, en een vrolijke, zeg ik, geheel naar waarheid.
En ik?
Het blijft even stil.
Dan zegt ze: Jij hebt de uitstraling van iemand die heel veel van computers weet.

Stemmen

woensdag, september 12th, 2012

Jantje heeft het debat gewonnen, en Pietje heeft het debat verloren en daarom daalt Pietje in de peilingen.
Stemmen is iets heel ingewikkelds geworden.
Je stemt op een persoon die op tv het beste kan debatteren, het leukste overkomt, de mooiste pakken draagt, de leukste grapjes maakt, geen foute cijfers noemt.
Maar het kan best zijn dat Jantje of Pietje over twee jaar een baan die hij niet kan weigeren krijgt aangeboden, bij het IMF of zo.
Dan moet je het ineens doen met Klaasje.

Een debat winnen? Hoe kan dat eigenlijk. Politiek gaat volgens mij om standpunten: met het ene standpunt ben je het eens en met het andere niet. En het ene is niet beter dan het andere.

De afgelopen weken heb ik de verkiezingsdebatten nauwelijks gevolgd.
Het voelde soms als het verzaken van je burgerplicht.
Alsof je niet goed nadenkt over je keuze als je dat hele rare circus van mannetjesmakerij en strategisch stemmen aan je voorbij laat gaan.

Stemmen doe je zelf.
Met je verstand en met je gevoel.
Dan is het helemaal niet zo ingewikkeld.

Auto

maandag, september 3rd, 2012

Autorijden vind ik stom en we doen het veel te veel.
Het is slecht voor het milieu, slecht voor de gezondheid, het is onrustig op de weg als je fietst en ik begrijp gewoon niet dat mensen voor kleine stukjes de auto pakken en ik kan helemaal niet tegen mannen in grote auto’s die denken dat de wereld van hun is en waar ik ook niet tegen kan is dat mensen denken dat hun status of die van een ander afhangt van de auto waar ze in rijden.
Nou, dat dus.

Naar mijn werk ga ik met de trein.
Het is fijn om ’s ochtends een stukje te fietsen naar het station.
Hoewel het erg druk is op het fietspad.
Het is een gedoetje om een plekje voor je fiets te vinden.
In de stationshal is het erg druk. En een enorme herrie.
Op de trap naar boven is het dringen geblazen.
Bij het instappen is het dringen geblazen.
Dan vind je een plekje en dan zitten mensen eigenlijk te dicht bij je.
Eigenlijk zitten er te veel mensen te dicht bij je.
Dan stap je met z’n allen uit terwijl anderen met z’n allen staan te wachten om in te stappen.
Een andere trap, even druk.
Een andere stationshal, even druk, en een even slechte akoestiek.

Pas reed ik met de auto van het hoofdkantoor naar huis.
Muziekje op.
Helemaal alleen.
In mijn eigen rustgevende cocon.

Tja.

Onbegrijpelijk

zaterdag, september 1st, 2012

De eerste schoolweek was ik nog op vakantie en in de tweede week kwam het er pas op woensdagmiddag van om kennis te gaan maken met de nieuwe juffen van de kinderen.
De jongste was haar turnpakje vergeten dus dat konden we dan meteen ophalen.
Je kunt het hier toch ook laten hangen, zei de juf. Morgen gaan we weer gymmen.
Maar ze had het die middag nodig.
Het gympak lag nog bij haar vader, en ze moet vanmiddag turnen, legde ik uit.
O…, zei de juf.
We zijn gescheiden, vertelde onze dochter.

Volgens mij behoeft ons gezin niet bovenmatig veel aandacht van de school. Sterker nog, het gebeurt zelden of nooit dat wij een leerkracht aanschieten om iets te vragen of te bespreken. Onze tienminutengesprekken zijn vooral bedoeld om de uitgelopen tijd van andere ouders te compenseren. Na vijf minuten sta ik meestal weer op de gang.

Maar dat bij de overgang van de ene naar de andere klas, bij de komst van een nieuwe leerkracht, dat dan niet de informatie wordt overgedragen dat de kinderen de ene helft van de week bij hun vader wonen en de andere week bij hun moeder, dat vind ik onbegrijpelijk.