In De Wereld Draait Door kondigt CDA-kamerlid Mirjam Sterk aan dat ze stopt met haar politieke werk in Den Haag.
(Dat zegt iets, dat ze dat bekendmaakt in DWDD, maar ik weet niet precies wat, maar dat geeft niet, want daar gaat dit stukje niet over).
Prem is tafelgenoot van Matthijs (dat die voornamen geen nadere uitleg behoeven, dat zegt ook wat).

En Prem zegt tegen Mirjam Sterk dat het typisch vrouwengedrag is om na een bepaalde periode iets anders te willen en te gaan doen. Zijn betoog komt ongeveer hier op neer: dat mannen nog minstens tien jaar blijven zitten en daardoor invloedrijk blijven en dat het daardoor komt dat er meer mannen dan vrouwen zijn die in de politiek een belangrijke rol spelen.

Hij heeft natuurlijk gelijk, dacht ik.
Mannen hebben veel meer zitvlees.
Vrouwen zijn veel wispelturiger, die vragen zich constant af: zit ik hier wel op mijn plek, moet ik dit wel doen, vind ik het nog wel leuk, is er niet wat leukers, beters, ben ik niet toe aan een nieuwe uitdaging, kan ik het nog wel aan, lijdt mijn gezin hier niet onder, of lijden mijn vrienden hier niet onder, of heb ik nog wel genoeg tijd voor andere dingen, lijd ik hier zelf niet onder, wordt het niet saai zo?

Hormonen, dacht ik.
Misschien zijn het hormonen.
Die je wispelturig maken, onzeker over alles, die je voortdurend heen en weer laten slingeren.
En die je van de automatische piloot afhalen.
Waardoor je niet vastroest.
En de stijle weg omhoog verlaat, de zijpaadjes op, die spannender zijn, en afwisselender, en misschien ook mooier.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 224 user reviews.

Laat een reactie achter