Als Epke Zonderland 200 kilometer oostelijker was geboren, dan hadden wij misschien wel niets gezien van zijn adembenemende oefening aan het rek.
Niets maakt ons nationalistischer dan de Olympische Spelen.
Daarom keek ik naar een schermjongen die hard schreeuwde, zijn enkel verstuikte en vroeg werd uitgeschakeld, hoewel ons een medaille was beloofd.
Daarom keek ik minutenlang naar judowedstrijden die verloren gingen vanwege passiviteit. Ik dacht dat ik van judo hield, maar nu weet ik: ik hield alleen maar van Dennis van der Geest.
In 1996 volgde ik de Olympische Spelen van Atlanta in New York, mijn toenmalige woonplaats. Dankzij al het turnen wat er te zien was, waren het mijn mooiste Spelen ooit, ook al miste ik de gouden finale van de Nederlandse volleyballers, want die werd er niet uitgezonden. (Quizvraag: wie staan er in Londen in de volleybalfinale?)
Het is super dat ‘wij’ zo goed scoren in Londen, maar de Olympische Spelen zijn groter dan Nederland.
Daarom gaat dit stukje over Michael Fred Phelps II, die in Londen vier keer goud won en twee keer zilver, waarmee de Amerikaanse zwemmer zijn totaal aantal olympische medailles bracht op 22, een duizelingwekkend record.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 174 user reviews.

Laat een reactie achter