Als sportverslaggever zat ik jarenlang in het weekeinde op voetbaltribunes. Schrijf je voor de Margriet of de ‘Libel?’, vroeg wel eens iemand. Soms dachten mensen van de club dat ik de moeder was van de pupil van de week. Dat was ik nooit, maar dat hoopte ik wel te worden. Ik was een geboren jongensmoeder, vond ik zelf, maar ik kreeg twee meisjes.
Meisjes kunnen natuurlijk ook voetballen, maar wij hebben meisjesmeisjes. De oudste liep toen ze nog erg klein was met een poppenwagen langs de tv waarop een vrouwenvoetbalwedstrijd werd uitgezonden. ‘Jongens kunnen ook lang haar hebben’, constateerde ze nuchter.
Toen we een paar weken geleden aan kwamen bij het vakantiepark waar we een week zouden verblijven, zei de jongste: ‘Ik ruik de paarden al.’
Ik kromp een beetje ineen.
Ik hou niet van paarden, niet van de lucht van paarden, niet van paarden aaien, niet van paarden verzorgen, niet van paardrijden.
‘Maar mama, jij weet niet hoe belangrijk paarden in ons leven zijn’, zei de jongste, toen ik nog even twijfelde over het vakantiepark mét manege.
Het is zo jammer dat je paardenmeisjes hebt. Gisteren met L. en de E15 uit tegen Kickers in Leimuiden. 5-5 , twitterde een vriendin zondag.
Maar het is al lang geen kwestie meer van jammer. Het is geweldig om te zien dat je kinderen een enorme passie ergens voor hebben. En dan doet het er niet zoveel toe waar het voor is.
En ik begin het best al een beetje leuk te vinden om paarden voorzichtig te aaien.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 229 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. wendy Says:

    Klopt helemaal hoor, WM. Hoewel ik het altijd toch wel een beetje jammer vind als de passie van je kinderen enorm afwijkt van jouw interesses. Persoonlijk ben ik altijd heel blij geweest dat wij paarden buiten ons bestaan hebben weten te houden.
    Passies zijn leuk en boeiend, zolang ik maar niet mee hoef te doen…

Laat een reactie achter