Pas als ik een paar keer haar naam heb geroepen kijkt ze om. Net op tijd. We zwaaien enthousiast.
Ik weet en zij weet dat ze een paar honderd meter verderop weer haar naam zal horen roepen. Ze zal weer zwaaien. Daar staat haar vader.

Tijdens de jaarlijkse feestelijke optocht van sportclubs door de stad besef ik waarschijnlijk meer dan zij hoe gek haar leven is.
Hier staat haar moeder.
Verderop staat haar vader.
Nooit ben je zo gescheiden als op feestdagen.

Een tijdje terug fietsten ze me tegemoet.
Een vrolijke familie van vier met twee prachtige meisjes op grote fietsen.
De meisjes zwaaiden enthousiast naar hun moeder.
Dat was ik.

Maar zo kort een gezin te zijn geweest, nooit meer een gezin zijn, het ligt als een deken op je, die soms zwaar is en soms licht, maar waar je niet meer onderuit komt.

Woensdag gaan we een dagje weg. Naar het golfslagbad. We gaan zwemmen en lunchen en we nemen boeken en tijdschriften mee.
We hebben er zin in.

Ik weet dat ze het goed hebben en al nauwelijks meer weten van beter.
Bij hun vader.

En hier.
The three of us –
Always.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 164 user reviews.

Laat een reactie achter