Het archief van januari 2013

Koningin

dinsdag, januari 29th, 2013

Ja, ik vond het ook mooi, de toespraak van de koningin, maandagavond om 19 uur.
En ja, ik besefte dat het een bijzonder, historisch moment was.
En zeker, koningin Beatrix zal heus heel intelligent zijn, haar taak serieus hebben opgevat, een troost zijn geweest voor mensen die erge dingen hebben meegemaakt.

En toen moest ik nog luisteren naar talloze deskundigen en naar mensen in een kroeg, die aardige dingen over haar zeiden.
En over haar zoon.
,,Nu krijgen we koning Willem-Alexander. We zullen wel zien hoe hij het gaat doen.”

Geen speld tussen te krijgen.

Maar sindsdien denk ik alleen maar dingen als: wat kost het koningshuis ons eigenlijk, en is dit niet allemaal wat overdreven voor een familie met een ceremoniele taak, en zullen we nu weer overgaan tot de orde van de dag?

Jij bent verzuurd, zei een collega vandaag tegen me.
Leve de koningin, riep ik toen maar.

Werken!

woensdag, januari 23rd, 2013

Of ze later liever gaan werken of het huishouden doen, vraag ik aan mijn dochters.
Werken, zegt de een.
Werken, zegt de ander.

Omdat ik hun moeder ben, weet ik toevallig hoe het zit. Ze hebben beiden een hartgrondige hekel aan opruimen, en dat is nog maar een klein onderdeel van de horror die huishouden heet.

Wat mijn stelling maar weer staaft dat het vaak helemaal niet zo een principiele keuze is of moeders gaan werken of niet.
Gechargeerd:
Vrouwen die hun werk leuk vinden en er voldoening uithalen blijven werken.
Vrouwen die hun werk haten, blijven thuis.

Het enige dat de overheid kan doen om meer vrouwen aan het werk te krijgen is: werken aantrekkelijker te maken.
Of het huishouden doen nog onaantrekkelijker maken, maar dat lijkt mij en mijn dochters een onmogelijke opgave.

Blijword-lijstje

woensdag, januari 23rd, 2013

Op www.welingelichtekringen.nl staat de uitslag van een onderzoek van een Britse supermarktketen. Die vroeg aan vrouwen waar zij het meest gelukkig van worden.

Dit is de top 10:

1. Spontane knuffel van de partner
2. Comfortabel ondergoed
3. Wanneer iemand vraagt of je bent afgevallen
4, Een cadeau kopen voor iemand
5. Dragen van sexy ondergoed
6. Het vinden van een koopje
7. Een bos bloemen krijgen
8. Een cadeautje krijgen
9. Iemand die je er jonger uit vindt zien dan dat je daadwerkelijk bent
10.Een compliment krijgen van een vreemde over je uiterlijk.

En verder in de intensblijword-top50lijst van vrouwen:

In een kledingstuk passen waarvan je dacht dat het te klein zou zijn
Schone tanden hebben
Uitverkoop in je favoriete winkel
Wanneer iemand tegen je zegt dat je kinderen goed zijn opgevoed
Nieuwe parfum kopen
Lunchen met vrienden
Een discussie winnen

Coupe

maandag, januari 21st, 2013

Wilt u een zakdoek, wilde ik aan mijn buurman vragen, nee, tegen hem schreeuwen.

Of er een verbod kan komen op het constant je neus ophalen.
Op het eten van stinkende boterhammen met pindakaas en smeerleverworst.
En op het eten van patat met.
En of die ene mevrouw nooit meer zo hard door de telefoon wil vragen of het wat zachter kan.
Of niemand meer in zijn neus wil peuteren.
Ook graag een verbod op natte jassen die een beetje stinken.
Op mensen die te dicht tegen je aan zitten.
Op kinderen die met een zacht geworden biscuitje alles onder smeren.
Op mensen die niet weten dat ze een viezige rugzak om hebben waarmee ze tegen andere mensen opbotsen.

Beste mensen van de NS, het gaat heel goed met de sneeuw, ik heb nauwelijks vertraging, en het is heel aardig dat jullie een kopje koffie aanbieden aan de reizigers als het een beetje tegenzit, en aan de OV-kaart ben ik al best gewend, ik heb er zonder erover te klagen 7,50 euro voor betaald, en dat er lang niet in elke trein wifi is dat begrijp ik best, dat is ook lastig, maar
maar
maar
mag ik voortaan alstublieft een coupe voor mezelf?

Liefde

zondag, januari 20th, 2013

Las in Volkskrant Magazine een interview met hoogleraar psychologie Roos Vonk en vond daar van alles van. Maar als iemand me nu vraagt wat vond je er dan van, dan weet ik het niet precies.
Het is niet zo eenvoudig om je mening onder woorden te brengen.

Ik herinner me nog goed dat het persbericht over haar onderzoek binnenkwam. Dat vleeseters huftiger zijn dan niet-vleeseters. Een rare conclusie, vond ik het. En vooral: een raar onderzoek. Waarom werd daar gemeenschapsgeld aan uitgegeven?
Bij dit onderzoek had zij samengewerkt met Diederik Stapel, topoplichter op wetenschappelijk gebied, die allerlei resultaten had verzonnen.

Roos Vonk zegt er wel wat over in het interview, maar praat liever over haar nieuwe boek, wat we haar niet kwalijk kunnen nemen.
Haar nieuwe boek gaat over de liefde, maar waar het precies over gaat, daar kom je niet achter, hoewel ze er graag over wil praten. Misschien is dat wel het rare van het interview.

Wat we in elk geval weten is dat zij het niet eens is met de uitspraak dat liefde een werkwoord is.
Het is sowieso een zelfstandig naamwoord, en als je voor liefde moet werken, houd er dan maar mee op, is haar boodschap. ,,Liefde voelt als thuiskomen.”

Maar thuiskomen, dat gaat ook nooit vanzelf.
Mij is het althans nog nooit gelukt.

Geluk

zaterdag, januari 19th, 2013

Vroeger vroeg ik me wel eens af of zoet voor iedereen hetzelfde smaakt.
En of rood voor iedereen rood is. Of dat geel voor mijn buurman blauw is.
We weten het niet.
Je kunt ook niet weten hoe pijn voor iemand voelt.
Of geluk.

Overbodig

zaterdag, januari 19th, 2013

Als je zag wat hij deed, dan kon je het niet geloven.
Zoveel kracht, zoveel tactisch inzicht, zo’n perfecte voorbereiding, zo goed weten wat je wanneer moet doen.
Hij danste de bergen op en liet zijn tegenstanders keer op keer verslagen achter.

Lance Armstrong was de beste, en misschien wel omdat hij de beste doping gebruikte.
En anders was hij misschien ook wel de beste geweest, we weten het niet.

Als je ziet wat hij nu doet, dan kun je het ook niet geloven.
Halve waarheden, hele leugens, gedeeltelijke bekentenissen, belangrijke dingen niet meer weten.
Hij danst met de werkelijkheid en laat zijn tegenstanders keer op keer verslagen achter.

Lance Armstrong was een geweldige wielrenner, en ik vrees dat we moeten concluderen dat hij een ernstige persoonlijkheidsstoornis heeft en een pathologische leugenaar is.

Vermoedelijk lijdt hij ernstig aan narcisme: gelooft dat hij zelf heel speciaal is, verlangt buitensporige bewondering, heeft het gevoel bijzondere rechten te hebben, exploiteert anderen (‘dat wil zeggen maakt misbruik van anderen om zijn of haar eigen doeleinden te bereiken’), heeft gebrek aan empathie (invoelend vermogen), is arrogant.

Een psychiatrische afwijking waar hij ook niets aan kan doen. Het maakt alle eindeloze discussies en bespiegelingen over wat hij heeft gedaan en wat hij doet overbodig.

Het verhaal is uit, en treuriger kan het einde niet zijn.

Opvoeden

donderdag, januari 17th, 2013

Minister Plasterk zegt dat ouders hun kinderen strenger moeten opvoeden om geweld tegen hulpverleners en anderen te voorkomen.
Meteen ontstaat er een discussie over opvoeden in het algemeen.

En die discussie is zinloos.
Ouders die ervan overtuigd zijn dat kinderen regels nodig hebben, zijn het er helemaal mee eens dat er strenger moet worden opgevoed.
Ouders die geloven dat je kinderen zoveel mogelijk vrij moet laten zijn het er totaal niet mee eens.

En zo blijft iedereen in zijn eigen kamp en schuift niemand een meter op, omdat alle ouders overtuigd zijn van hun eigen gelijk of geen idee hebben hoe ze het anders moeten doen.

Sara Kroos

donderdag, januari 17th, 2013

Meestal ga je naar een theater in de hoop op een sterke voorstelling, op iets dat indruk maakt, op een optreden waarvan je zegt: wauw, wat was dat goed.
Vanavond rekende ik erop, en misschien moet ik zeggen: hoopte ik erop, dat de voorstelling van cabaretiere Sara Kroos zou tegenvallen.
Ik hoopte dat ze niet zo goed zou zijn. Want als ik zou denken: dat kan ik ook, dan zou ik eindelijk aan mijn tweede show kunnen gaan werken.

Maar ze was gewoon goed, Sara Kroos. Het duurde even voordat ze grappig werd en goed in haar vel stak, maar toen was ze ook grappig. En ze zingt mooi. En ze is sterk in de improvisatie, in de interactie met het publiek.

Onderweg naar huis dacht ik aan de tijd dat ik begon met dit weblog. Het doel was toen om elke dag een stukje te schrijven. Dat lukte. Maar als er niets vanzelf kwam, dan ging ik er echt voor zitten. En soms moest ik erg lang blijven zitten voordat er wat was.
Ik dacht aan schrijvers, die soms maar een halve bladzijde per dag verder komen. Of halverwege helemaal opnieuw beginnen, omdat de hoofdpersoon ze niet aan staat.
Aan cabaretiers, die maanden aan hun teksten sleutelen.

Bijna niets komt vanzelf.

Reus

donderdag, januari 10th, 2013

Er gebeuren veel ergere dingen, dat weet ik ook wel, maar het nieuws dat de Schoenenreus in grote financiele problemen zit, dat trof me nogal.
De Schoenenreus, dat is toch juist een zaak die wel van de crisis kan profiteren, denk je.
Maar nee. De recessie en de concurrentie van webwinkels dreigen de 200 filialen en 1500 medewerkers de das om te doen.
Ik zit hier natuurlijk krokodillentranen te huilen, want ik kwam er nooit.
Maar toch.
Om me heen zie ik mensen die hun baan kwijtraken, die hun huis niet kunnen verkopen, die hun omzet zien kelderen. Een reus is bijna geveld, velen vallen om, en dan zeggen mensen nog dat er uit zo’n crisis best wat goeds kan komen.
Ik zie het niet.