Het archief van maart 2013

Niets

donderdag, maart 28th, 2013

De hal is nog altijd wit.
Ik zie de witte muren, de witte trap, de witte deur. En vind het nog steeds mooi.

Kijk, zeg ik tegen mijn dochter.
De buurvrouw zwaait.
De oude buurvrouw, zegt zij.

Naast het huis van onze oude buren is een school. De juf van onze dochter zwaait naar een jongetje op het plein.
Het is haar gehandicapte zoon.

Wij zijn samen onderweg met de klas.
Wij weten niets van elkaar.

Barre tocht

woensdag, maart 27th, 2013

De kortste weg tussen de stad en ons huis is via een fietspad langs het spoor, langs bomen, weitjes, een waterzuiveringsinstallatie en een verlaten huis.
Via een tunneltje onder het spoor door rijd je onze wijk binnen.

Je kunt hardrijders achter je hebben die nogal raar hijgen.
Of mensen die je nooit inhalen maar een beetje aan je wiel blijven plakken.
Je kunt iets onheilspellends zien in de lichten voor je.
Meestal zie je helemaal niets.
Altijd is het een barre tocht.

In de vier jaar dat wij hier wonen zijn een paar mensen beroofd van hun tas op het pad, en een keer werden mensen met wapens bedreigd.

Soms, als ik een onheilspellend gevoel over me heb, kies ik terug naar huis de omweg, die twintig minuten langer duurt.

De eerste jaren dacht ik altijd: als ik hier onderuit ga en niet opsta, dan weet niemand dat ik niet thuis ben gekomen.

Vroeger had je vrouwenadviescommissies die de gemeenten adviseerden over veilige wegen en zo.
Die zijn er volgens mij niet meer.
Wegbezuinigd, denk ik.
Of niemand wilde ze meer vanwege ouderwetsigheid.
Opgeheven vanwege overbodigheid, misschien.

Gegil

zondag, maart 24th, 2013

Een heel raar geluid was het. Alsof we over een enorme bonk stenen reden.
Beneden ons klonk luid gegil.
Blijf maar zitten, zeiden mensen tegen elkaar.
Al snel werd er iets omgeroepen.
Er was een aanrijding met een persoon geweest.
Het zou wel een tijd duren voordat we verder konden rijden.

In de trein ontstond direct een zekere vorm van solidariteit.
Mensen deelden snoepjes uit en voerden gesprekken met wildvreemden.
Binnen een mum van tijd was er een colonne NS’ers.
Er was een protocol in werking getreden, dat was wel duidelijk.

En de hele tijd had ik het idee in mijn hoofd dat er iemand heel dicht bij ons was dood gegaan, door een voertuig waarin wij zaten. Dat er een einde aan een leven was gekomen, dat vast ooit mooi was geweest maar waar iets verschrikkelijk fout was gegaan. Dat er dierbaren moesten worden ingelicht. Dat dat misschien wel op het moment gebeurde.

Dat ik twee uur later thuis was dan gepland, was verder volkomen onbelangrijk.

Een beetje gek

zaterdag, maart 23rd, 2013

I want to continue being crazy;
living my life the way I dream it,
and not the way the other people want it to be.

Toen ik deze uitspraak las van de Braziliaanse schrijver Poelo Coelho, was ik een beetje jaloers.
Ik keek naar mezelf en zag hoe keurig ik binnen de lijntjes kleur, hoe tussen droom en daad praktische bezwaren staan en vooral: hoe ik allang niet meer mijn gevoel volg, maar alleen nog mijn verstand.

Gebeurt dat vanzelf als je ouder wordt – ouder in de zin van leeftijd en ouder in de zin van moeder?
Of is het lafheid, angst?

Je bent mijn wereld niet

maandag, maart 18th, 2013

Werk- en schooltijdtechnisch gezien is er nog maar zelden tijd om de kinderen tot in hun klas te brengen.
We zijn al een beetje laat, zei de oudste een paar weken geleden, toen er tijd genoeg was. Je hoeft niet mee te lopen.
Inmiddels weet ik dat we altijd een beetje laat zijn, dat ik nooit meer hoef mee te lopen.
Liever niet.

Dan liever niet.
Je bent mijn wereld niet, je hebt je eigen wereld.
Je gaat er je eigen weg vinden, je vindt er je eigen weg al.
Dat doe je goed, lief groot meisje.

Dat paarse gewaad

zondag, maart 17th, 2013

Ineens was het een event en daarom keek ik vrijdagavond ook.
Daar stond een man in een sportbroek die acht ton kon winnen in de tijd dat hij eigenlijk nog in voorarrest had moeten zitten omdat hij verdacht wordt van zware mishandeling.
Een bloedneus zag ik, en een dizzy man, en naar later bleek een gebroken voet.
Mannen die elkaar slaan en schoppen en dat moet je dan een sport vinden en goed en mooi.

De volgende dag vroeg ik me af of ik misschien op kickboksen zou moeten gaan.
Tegen de verborgen agressie.
Dat paarse gewaad van Estelle Cruijff, dat maakte de avond trouwens af, qua ongepast, qua lelijkheid, qua niet kunnen, qua opzouten.

Anna

woensdag, maart 13th, 2013

Van sommige boeken vergeet je niet waar je ze las.
Anna Karenina verslond ik op een camping in Frankrijk.
Dat het op een gegeven moment uit was, was vreselijk.
Dat ik het had gelezen ook, nu kon ik er nooit meer aan beginnen.

Het duurde een tijdje voordat ik toe was aan een ander boek.
Dat ik niet meer weet welk boek dat was, is vrij logisch.

Omdat er een film over Anna Karenina was gemaakt, kwam ik op het idee om het nog eens te lezen.
Het belooft veel goeds, want ik wist echt helemaal niet meer hoe prachtig de eerste zin is:

Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze.

Dement

dinsdag, maart 12th, 2013

De vrouw van een collega werkt als thuishulp bij een oud echtpaar.
De man is dement.
Vaak wil hij helemaal niets. Niet uit bed, niet onder de douche, zich niet aankleden, geen boterham eten.
Als hij toch uit bed komt en uren later aangekleed aan de ontbijttafel zit, dan wordt dat als een soort olympische prestatie genoteerd in een schriftje van de thuiszorgorganisatie.
Alleen de winnaar weet wie er heeft gewonnen.

De man weet niets meer, kan nauwelijks nog iets zelfstandig, wil niks meer.

En hij heeft ook niets te willen.

Heimwee

zondag, maart 10th, 2013

Op google maps zoeken ze naar de manege. De mooiste plek op aarde, zo ongeveer.
Buiten staan twee pony’s. Vanaf grote hoogte zien zij al wie het zijn.
Gipsy, Irma.
Twee shetties.

Vanaf de manege is het maar heel weinig schuiven naar ons oude huis.
Ik zie de groene afvalbak in de tuin, de zonnepanelen op het dak van de garage.
Onze auto.
De ruimte. De grote tuin met de bomen en het gras.
De nieuwe tegels aan de voorkant van het huis.

Ze kijken mee.
Maar de golf van heimwee overspoelt alleen mij.
Zij weten het wel, maar ze weten weinig meer.

In dat huis werd ik hun moeder.
In een mooier huis zal ik nooit wonen.