Het archief van april 2013

vrijdag, april 19th, 2013

Ik weet dingen die ik niet zou willen weten en ik weet dingen niet die ik wel zou willen weten.

Het leven is best ingewikkeld.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 158 user reviews.

woensdag, april 10th, 2013

Een klasgenootje ging huilen toen een meisje zei dat ze haar heel stom vond.
Dat moet je ook niet zeggen, vond mijn dochter.
Zeker niet tegen iemand die snel gekwetst is. Ik zou ook gaan huilen.

We kregen het over wat je wel en niet kunt zeggen.
Je kunt best zeggen dat je het stom vindt dat iemand steeds tegen je aanduwt, vond ik.
Nee, zei mijn dochter.
Dan moet je vragen: wil je niet meer tegen me aan duwen?

Weer wat geleerd.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 280 user reviews.

dinsdag, april 9th, 2013

Op het werk hebben we een grote trommel die collega’s geregeld helemaal vullen met drop en ander snoep.
De trommel staat er en wie wil pakt er wat uit en af en toe gaat er iemand mee rond.
Ik heb er nog nooit iets uit genomen.
Nog nooit. Iets.
Onverpakte snoepjes in een trommel waar iedereen in loopt te graaien met zijn handen.
Ongelooflijk vies.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 156 user reviews.

zondag, april 7th, 2013

Mijn buren spreek ik nooit, maar ik weet wel veel van ze.
Vandaag hebben zij een nieuwe regel ingesteld.
Wie beneden is, mag geen spelletje doen op zijn telefoon.
Als we samen beneden zijn, dan zijn we met elkaar, en niet mensen die allemaal naar hun schermpje staren, zei de vader.
En als er tegen de kinderen wordt gepraat terwijl ze televisie kijken, dan worden ze geacht de spreker of vragensteller aan te kijken en antwoord te geven.

Zelf moet ik er niet aan denken dat ik beneden geen spelletjes meer mag doen op mijn iPhone.
We doen hier ook niet aan een maximale tijd die je achter de tv en de laptop mag doorbrengen, wat in meer geregelde en verantwoord georganiseerde huishoudens wel “schermtijd” wordt genoemd.
Wel zet ik pardoes de tv uit als ik twee keer heb gezegd dat we gaan eten en ze staren nog altijd wezenloos naar de beelden. Maar dat noem je geen regel.

In de Volkskrant staat een recensie over een boek over de sociale media als grote afleider voor kinderen, Focus heet het. Over kinderen die whatsappen en twitteren en tegelijkertijd Franse woordjes leren en dat we eerst dachten dat de nieuwe generatie dat allemaal zo goed kon, dat multitasken, en dat dat toch helemaal niet zo blijkt te zijn. De Franse woordjes blijven zo niet hangen.

Het advies in het boek is dat je erover moet praten met je kinderen. Dat je ze vragen moet stellen, over groepsgedrag en hun manier van leren bijvoorbeeld, zodat ze zich serieus genomen voelen.
‘Een nuttig en amusant boek’, vindt de recensente het.
Het lijkt mij ook een heel fijn boek.
Vooral omdat er schijnbaar niets in staat over het goede voorbeeld dat ouders dienen te geven.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 271 user reviews.

zaterdag, april 6th, 2013

Hij pakte zijn telefoon uit zijn zak, keek wie er belde, trok een verontschuldigend gezicht, maakte een verongelijkt gebaar, en zei tegen ons: De Directrice.

De vrouw van een kennis mag een paar dagen niet praten vanwege problemen met haar stembanden. , , Heerlijk rustig”, zegt hij.

Ook andere mannen hoor je vaak en veel klagen over de wil en wet van hun vrouwen.

Waarom?

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 181 user reviews.

woensdag, april 3rd, 2013

Naast het tafeltje van Marie en haar ouders – samen, maar gescheiden door hun kind – zaten mijn dochters en ik.

Ze vonden het een slecht idee, dat ik een stukje over Marie en haar ouders ging schrijven.
Misschien zou de moeder van Marie het wel lezen.

En het was roddelen. Of nee, het was de moeder van Marie belachelijk maken.

Maar ze dééd ook belachelijk, zei ik.
Marie is zo schattig, zeiden mijn dochters.
Als die moeder van Marie een filmpje van zichzelf zou zien, zou ze zelf ook schrikken, zei ik.
Dat betwijfelden ze.
Ik was er ook niet meer zo zeker van.
Ook bij het kijken van het filmpje zou haar aandacht vermoedelijk alleen uitgaan naar haar anderhalf-jarige schat.

En ineens realiseerde ik me dat ik zelf misschien ooit ook wel een moeder van Marie was geweest.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 239 user reviews.

maandag, april 1st, 2013

Wil Marie nog een hapje?
O gaat Marie zelf een hapje nemen?
Dat kan Marie al he.
Pak je nu het poetsdoekje.
Ga je de tafel poetsen.
Goed zo, Marie, goed zo. Dat doe je goed!
Zo, geef het poetsdoekje maar aan mama.
Het is nu wel klaar, he, met het poetsdoekje.
Neem je nog een hapje appelmoes?
Vind je het lekker Marie?
Appelmoes is lekker.
Die meisjes kijken naar je he.
Lach je terug?
Ze zijn fan van je, Marie, kijk maar!
Ja, neem nog maar wat drinken.
Je kan al met een rietje drinken, he.
Ja, mama dacht dat je dat niet kon.
Mama had Marie onderschat.
Nog een klein hapje van de appelmoes dan.
O, nu zit er wat op je wang.
Appelmoes op je wang!

De moeder aan het tafeltje naast ons veegde het gezichtje van haar ongeveer anderhalf jaar oude dochtertje af en stond op.
Bestel voor mij nog maar een Rivella, en voor Marie nog een appelsap, zei ze.
Het was de eerste zin die ik haar tegen haar man hoorde zeggen.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 155 user reviews.