Het archief van augustus 2013

Directeur

donderdag, augustus 29th, 2013

Zelf geloof ik het ook nog bijna niet maar ik zit dus echt in een uitkeringssituatie bij het UWV. Je moet je daar niet schuldig over voelen, zei de advocate die de dingen regelde rond de vrijwillige vertrekregeling. Want je hebt er zelf jarenlang voor betaald. Inderdaad, vanaf mijn twintigste.
Maar dat dat ik dat hier zo nodig moet vermelden zegt genoeg.

Afijn, in een uitkeringssituatie dus. Dat betekent dat je een keer per week moet solliciteren. Het UWV stuurde me een vacature voor een baan waar je ongeveer 5 procent van mijn ervaring voor nodig hebt.

Echt weer wat voor mij, dacht ik, om mijn cv zo te downsizen dat het lijkt alsof dat een geschikte werkplek voor me is. Ik moet het eens anders gaan doen.

Mijn eerste sollicitiebrief ging naar een bureau dat is ingeschakeld om een directeur te zoeken voor een gerenommeerd instituut op mijn vakgebied, een superbaan.
We moesten er erg hard om lachen, een van mijn vriendinnen en ik.
Maar toen we uitgelachen waren, zei ze: ze moeten je aannemen.

Maar ze nemen me natuurlijk niet aan.
Ze zoeken een manager die in het zes pagina’s tellende profiel past met ingewikkelde beschrijvingen van taken en kwaliteiten en die daar goed over kan vergaderen en mooi over kan rapporteren aan de directeur boven haar of hem.

Ik geloof er erg in dat je in het leven risico’s moet nemen om gelukkig te zijn, schreef ik. En ik geloof ook dat je als organisatie risico’s moet nemen om goed te blijven en beter te worden.
Maar die twee zinnen durfde ik niet te laten staan.

Directeur van de Bankgiroloterij, dat lijkt me trouwens ook wel wat.

Bankgiroloterij

donderdag, augustus 29th, 2013

De Bankgiroloterij heeft het liefst dat je telefonisch opzegt.
Het gesprek kost 4,5 cent en dan 10 cent per minuut, buiten je gewone telefoonkosten.

Ik belde op en vertelde tegen de callcenterjongen dat ik wilde opzeggen.
O mevrouw, ik zou u dat op dit moment niet adviseren, zei de jongen, want…
Ik hoef dat verhaal niet te horen, zei ik.
Maar mevrouw, ik raad u af om op dit moment niet te stoppen want het systeem van de Bank…
Ik wil het niet weten, zei ik, ik wil gewoon opzeggen.

De jongen van de Bankgiroloterij werd boos.
Hij vond het onbehoorlijk van mij dat ik door hem heen was gaan praten.
Als ik hem rustig uit had laten praten, dan had ik daarna gewoon kunnen zeggen dat ik toch wilde opzeggen.

Toen moest ik allerlei vragen beantwoorden.
Toen zei de jongen dat er een gesprek zou volgen met een bandopname over het opzeggen.
Ik hoefde alleen maar ja te zeggen.
Ik zei drie of vier keer ja.
Toen kreeg ik nog iets te horen over het stoppen van telefonische reclame.
Ik denk dat de jongen van het callcenter het ook heel onbehoorlijk vindt dat ik middenin dat verhaal zomaar heb opgehangen.

Dan zeg ik: goed werk, jongen

dinsdag, augustus 27th, 2013

We gingen een jaar of veertig terug in de tijd, naar het grote zwembad met de bobbelige zwembadblauw geverfde randen en de startblokken en de hoge duikplank en de grote ligweide, de bakjes patat en de rijen kleedhokjes.
Naast ons streken twee Filipijnse vrouwen neer met echte pannen met eten.
De lucht zinderde van de puberhormonen.

Aan de andere kant van ons zat een gezin – vader, moeder, zoontje van een jaar of twee, dochtertje van een jaar of vier – en wat vrienden. Ik maak me nu al zorgen over mijn dochter, zei de vader. Over mijn zoon niet. Ook al heeft hij tien vriendinnen tegelijk. Dan zeg ik alleen maar: goed werk, jongen.

Ik dacht aan de zorgen die mensen hebben over de zogeheten feminisering van de maatschappij waardoor kinderen te weinig door vaders worden opgevoed waardoor jongens geen echte mannen zouden worden en zo voort en zo voort.

Dief

maandag, augustus 26th, 2013

Zo blij was ik met ‘m.
Ik bewonderde zijn strakke voorkant, streelde zijn zachte achterkant.
Genoot binnen van ‘m, in het felle zonlicht, en zeker ook in bed, vooral als ik niet kon slapen.

Mijn Kobe Glo was een mooi verjaardagscadeau.

Er staan er al 117 boeken op, zei ik blij en trots tegen iemand.
Ja, allemaal gejat, was het cynische antwoord.

Ineens las ik overal verhalen over misdadigers en asocialen die illegaal boeken downloaden. Ineens was ik een dief.

Ik kon natuurlijk wel zeggen dat het allemaal boeken waren die ik anders nooit had gekocht,
dat ik nu nieuwe schrijvers heb ontdekt,
en dat ik nooit illegaal muziek, films of dvd’s download,
en dat ik heus wel boeken blijf kopen,
dat ik trouwens hartstikke veel boeken heb gekocht in mijn leven, voor mezelf, voor mijn kinderen, voor heel veel anderen als verjaardagscadeautje,
dat ik al honderd jaar geen lid meer ben van de bibliotheek en zeer zelden een boek leen van iemand anders,
maar het zijn smoesjes en excuses die iedereen gebruikt.

Ondertussen geniet ik elke dag van mijn ereader, ik lees veel meer dan ik de afgelopen jaren deed.
En zaterdag heb ik mijn eerste ebook gekocht, voor 14,95. In de boekhandel zag ik het liggen voor 19,95. Dat is vijf euro meer voor het papier, de drukkosten, de distributie en de winkel.

Het was trouwens Hemelvaart van Judith Koelemeijer, het is mooi en ik heb het al uit.

Abseilen

zaterdag, augustus 24th, 2013

Ik zoek een man die me mijn hele leven kan blijven boeien, zei de vrouw aan het tafeltje naast ons.
En hoe ga jij je hele leven boeiend blijven voor een man, vroeg haar vriendin.
Daar zou je even stil van vallen.
Maar niet onze buurvrouw.
Ze riep: Ik bén heel boeiend. Wie heeft er bedacht om naar Nepal te gaan en naar Auschwitz? Dat heb ik allemaal bedacht! Ik wil iemand die ook dat soort dingen verzint. Die bijvoorbeeld zegt: we gaan Abseilen. Nee liever nog: we gaan dit weekend Abseilen, ik heb het allemaal al geregeld.

Voor ons ging de veerpont heen.
En weer.
Ik dacht aan de bestuurder van de veerpont. Die de hele dag mensen naar de overkant bracht. En morgen weer. En als hij thuiskomt dan heeft zijn vrouw gekookt. En morgen kookt hij misschien wel. Ze maken een wandelingetje, hij werkt in de tuin, zij gaat bij een vriendin een paar glazen wijn drinken. Als ze thuiskomt kijken ze samen nog even tv en dan vallen ze in elkaars armen in slaap, al is voor dat laatste wel een beetje geluk nodig.

Het leven is geen weekendje Abseilen.
Het leven is met een pontje heen en weer varen en hopen dat je elke keer de overkant haalt.

Vakantie

zondag, augustus 18th, 2013

Alles ging goed en alles was helemaal leuk tijdens onze vakantie op een rustige camping in het mooie Normandie.
Aan het einde bedacht ik me wel dat ik tien dagen lang geen live gesprek had gevoerd met een volwassene.

Alles is in orde

vrijdag, augustus 2nd, 2013

Huilend belt ze op.
Mama, mama, snikt ze. Ik mis je elke dag.
Ze is nog geen 24 uur weg.

In haar koffer zitten haar slaapdoek, de beer die Berie heet en een knalroze spaarvarkentje met zakgeld.
Ze is net negen jaar, de jongste die meegaat op een week ponykamp in Drenthe.

De telefoon van haar twee jaar oudere zus is opgewaardeerd. Ik stuur je elke dag een bericht, zegt ze. Maar ik kan niet beloven dat het lukt, hoor.

De eerste zondag meldt ze dat alles goed is.

Heb jij nog wat van ze gehoord, vraagt hun vader een paar dagen later.
Nee, jij? vraag ik.
Een berichtje op maandag, zegt hij.
‘Alles is in orde’.

Meer hoeven we ook niet te weten natuurlijk.