Het archief van oktober 2013

Grote liefde

donderdag, oktober 31st, 2013

A is verliefd op B.
O ja?
Ja.
Maar ze gaat toch met C?
Ja, ze gaat het met hem uitmaken. Ze denkt alleen dat hij is vergeten dat het weer aan was.

This life

woensdag, oktober 30th, 2013

Als je iets terugvindt, dan vind je meer dan dat.
Een sfeer, herinneringen.

Ik zag ons zitten in een setting en in een decor en met een geluk die allang niet meer bestaan.
We keken This Life.
Eerst op de BBC, toen op de Nederlandse televisie, toen op de Belgische.

Van tv kijken houd ik niet maar deze serie vond ik ge-wel-dig.

Er staan afleveringen op youtube.
Nu ben ik weer een beetje op Miles.

Gisteravond vond ik de eerste aflevering van de eerste serie.
En de eerste zinnen.

Out there is chaos.
Out there I can’t do anything about anything.
I can’t change anybody else.
But in here… (showing his head) In here I can decide what it’s gonna be like for me.

This is the life.

De waan

vrijdag, oktober 25th, 2013

De gesprekken verlopen altijd min of meer hetzelfde, voorspelbaar zou je kunnen zeggen. Ik vertel dat het heel goed met me gaat, dat ik erg blij ben met de dingen die ik doe, maar dat het natuurlijk wel raar is en soms ook moeilijk, dat ik geen baan meer heb.
Dan knikken de mensen, ze zeggen dat ze zich dat heel goed kunnen voorstellen, want werk geeft je nu eenmaal status, en je baan zegt veel over wie je bent en wat je doet. Het woord identiteit valt vaak ook.

Maar vorige week sprak ik een moeder van school en toen verliep het gesprek ineens heel anders. ,,Het hebben van een baan wordt zo overschat”, zei ze. ,,Ik geloof helemaal niet dat ergens werken zo goed is voor je zelfontplooiing.”

Of het waar is of niet, dat weet ik niet. En voor iedereen is het natuurlijk anders.
Ik moest denken aan ‘druk’ zijn. Dat iedereen altijd zegt: ‘druk’, als je vraagt hoe het gaat. En dat als je zegt dat je het helemaal niet druk hebt, dat je dan eigenlijk al niet meetelt.
En dat het allemaal misschien de waan van deze tijd is.

De werkelijkheid

woensdag, oktober 23rd, 2013

We zijn vaak overtuigd van ons eigen gelijk. En wie overtuigd is van zijn eigen gelijk, wil anderen overtuigen.
Moeilijk is het om te beseffen en te erkennen dat een ander een andere mening heeft, het anders ziet.

Dat komt doordat we denken dat we allemaal in dezelfde werkelijkheid leven. Maar je onthoudt of vergeet iets en je werkelijkheid ziet er ineens heel anders uit. Je hebt iets meegemaakt, verloren, bereikt – jij ziet een aspect dat ik over het hoofd zie – jouw werkelijkheid is de mijne niet meer.

De werkelijkheid bestaat niet.

Huil maar niet

maandag, oktober 21st, 2013

Er waren vaak bezuinigingen, reorganisaties, maatregelen waar wij het niet mee eens waren. Er werden ook veel acties verzonnen en boze brieven geschreven aan de directie. Maar de acties gingen meestal niet door en de brieven werden vaak niet verstuurd, want uiteindelijk waren er nooit veel collega’s die echt op de barricaden wilden. Behalve die ene keer, toen bijna iedereen zijn handtekening zette.

Dat was toen de directie het kerstpakket besloot af te schaffen.

Je kunt alles doen maar kom niet aan het kerstpakket.
Of aan zwarte piet.

Ineens zijn er allemaal brave Nederlanders in hun loopgraven gekropen, hun armen stevig geklemd om het zwarte pietje, de lieve knuffel met wie ze hun leven lang al slapen en die nu dreigt te worden afgepakt.
Door een stelletje linksdraaiende geitenwollen sokken zeurpieten nog wel.

Het is vrij gemakkelijk om de discussie over zwarte piet af te doen als gezeur, als je zelf nog nooit bent gediscrimineerd om je huidskleur.

Dat.

Het is ook vrij eng om angstig vast te houden aan een onderdeeltje van een mooie traditie, alsof het Sinterklaasfeest zonder zwarte piet zijn glans heeft verloren. Ik dacht dat het om heel andere dingen ging.

Dat.

En alsof kinderen niet voetstoots aannemen dat de zwarte pieten regenboogpieten zijn geworden of whatever. Ze geloven zelfs dat de goede man die maar niet ouder wordt ’s nachts op zijn paard over alle daken rijdt.

Sommigen gebruiken als tegenargument dat zwarte piet niet zwart is door zijn ras, maar door het roet van de schoorsteen.

Beste mensen.
Wij leven niet meer in een land waar alle huizen schoorstenen hebben en we leven al helemaal niet meer in een land waar mensen door schoorstenen kruipen en daar zwarte gezichten aan over houden.

Dus geef die knuffel nu maar hier.
En huil maar niet.
Er zijn ergere dingen, echt waar.

Maar naar buiten!

zaterdag, oktober 19th, 2013

Er is dus een nationale halfzesregel.
(Ja, duh, alsof er geen gekkere dingen bestaan.)

De nationale halfzesregel houdt in dat alle kinderen, in elk geval de kinderen die op de basisschool zitten, tot half zes ’s avonds niet achter de televisie of computer mogen zitten. ,,Maar naar buiten!”

De nationale regel staat op het twitteraccount van Steven Pont, hij is ontwikkelingspsycholoog, schrijft columns over opvoeden voor allerlei bladen en heeft ruim 14.000 volgers. Hij is dus stukken verder dan ik, zullen we maar zeggen. Hij is ook van de duidelijkheid:

STEUN DE NATIONALE HALF ZES REGEL VANDAAG NOG!!! Kinderen vanaf nu tot half zes ’s avonds GEEN televisie of computer, maar naar buiten!! RT!

Mijn kinderen zijn vandaag bij hun vader, maar anders had ik ze natuurlijk snel naar buiten gestuurd. De jongste zou met een dikke jas op het schommelbankje in de tuin een boek gaan zitten lezen en de oudste zou tegen de schuur gaan hangen met haar zieligste gezicht: wat doe je me aan?
Ik zou dan de schuifdeur opentrekken en zeggen: nee naar buiten is niet in de tuin! Naar buiten is naar buiten! Ga spelen, rennen, vliegen, opstaan!
Verder reikt mijn fantasie niet, maar dat er gekke dingen zouden gebeuren – iets met opperste verwarring – dat is wel zeker.

Mijn dochters zijn niet van het buiten spelen. Ze zijn van het lekker thuis zitten met een boek of tijdschrift of make up spullen of potloden en een pen en papier en het liefst zitten ze met de iPad of het Macbook en ze kijken ook graag tv. Ze zijn zelden vervelend en vervelen zich nooit. Ze fietsen elke dag naar school (ruim tien minuten), ze spelen buiten in de pauzes (twee keer), ze zitten op paardrijden, op volleybal en op voetbal en ze hebben twee keer in de week gym met de klas. Na een lange schooldag mogen ze van mij thuis lekker doen wat ze willen.

Ik moet er zelf trouwens ook niet aan denken dat ik tot half zes niet achter de computer of op mijn iPhone mag. Maar goed, nu overdrijf ik enorm natuurlijk, want in de nationale halfzesregel staat he-le-maal niet dat je als ouders het goede voorbeeld moet geven.

Mijn geld

donderdag, oktober 17th, 2013

Op internet is ze niet te vinden als je haar naam googlet.
De straat waar ze woont komt wel snel in beeld.
Het is een arme wijk in Rotterdam, dat zie je zo. Met kleine flatjes, van 1 of 2 kamers.
Zo’n buurt waarvan je denkt: ik gun het iemand wel, dat hij of zij op een mooie dag zomaar ineens vijfhonderd euro op straat ziet liggen.

De dag voor de vakantie maakte ik geld over naar onze gezamenlijke rekening. In de haast of uit onnozelheid of laksheid of uit weet ik veel wat voor ongelooflijke domheid typte ik een cijfer verkeerd. De mij onbekende naam van deze rekeninghouder zal ook in beeld zijn gekomen, maar daar weet ik niets meer van.

De ING ging een brief naar de begunstigde sturen met de vraag om het geld terug te storten. Dat gebeurde niet. Vervolgens gaf de bank mij de gegevens van de rekeninghoudster. Ik stuurde haar een brief.

Die mevrouw die niet op internet voorkomt en die in een klein huisje woont in een van onze armste wijken is vast een alleenstaande moeder met een bijstandsuitkering, die je zo’n dag gunt dat ze zomaar vijfhonderd euro op straat ziet liggen.

Maar.
Ik wil.
Mijn geld.
Terug.

Computers

woensdag, oktober 16th, 2013

Bij ons in de stad staan twee immens grote nieuwe gebouwen van het ROC. Ze werden gebouwd in de periode dat er rapporten verschenen over ROC’s die veel meer geld in gebouwen stopten dan in het onderwijs.

Er zijn geen lokalen in die grote gebouwen. De scholieren werken zelfstandig met computers. Maar ze werken niet, zegt een docent. Ze moeten zelfstandig werken, maar dat kunnen ze niet en ze zitten de hele dag op YouTube. Als leraar kun je er volgens hem weinig aan doen, zo zonder lokaal, zo zonder de mogelijkheid om klassikaal les te geven.
Maar modern is het natuurlijk wel.

Gisteren stond er in de krant een opiniestuk van de directeur van het EuroCollege in Amsterdam en Rotterdam. Zijn school werkt sinds 2004 alleen nog maar met boeken, pen en papier, een schoolbord en een verplichte boekenlijst. ,,Een student leert hard werken, zijn klus afmaken en niet op een klokje te kijken. Van jongeren van zestien jaar, met gierende hormonen, mag je niet verwachten dat ze een computer gedisciplineerd gebruiken”, zegt hij. iPad’s hoeft -ie ook niet. ,,Het is beter om bij jonge mensen een winnaarsmentaliteit en denkkracht te ontwikkelen.”

Ik moest denken aan die keer, jaren geleden, dat ik een basisschooldirecteur vroeg waarom een digibord in de klas eigenlijk nuttig was. Stomverbaasd keek hij me aan. Op mijn vraag ging hij niet eens in. ,,Ach, jouw kinderen zijn natuurlijk al lang van de basisschool af”, zei hij meewarig. Mijn jongste zat nog op het kinderdagverblijf.

Wat vond ik die man ouderwets, zeg, met z’n digibord.

Opzij

dinsdag, oktober 15th, 2013

Het gerucht gaat dat Opzij gaat verdwijnen, en het blad J/M ook. De uitgever van deze bladen, en van het ‘insitiuut’ Voetbal International, staat onder curatele bij de bank omdat het bedrijf niet meer aan de financiele voorwaarden voldoet. Hoogleraar journalistiek Jeroen Smit voorspelde twee weken geleden op een bijeenkomst van nota bene de Telegraaf Media Groep dat er over vijf tot zeven jaar geen papieren kranten meer bestaan.

De wereld verandert volgens mij veel sneller dan wij beseffen. Boekhandels hebben het moeilijk, reisbureaus zijn er nauwelijks nog, wegenkaarten, huistelefoons, antwoordapparaten, openbare telefooncellen, agenda’s, alles verdwijnt of valt om.

Bijna de helft van de winkeliers draait verlies, lees ik op de website van de grootste krant van Nederland. Mijn oudste dochter ging laatst voor het eerst met een vriendinnetje ‘shoppen’ in de stad. Wij zijn dol op ‘shoppen’, net als een heleboel andere mensen. Maar ik vrees dat we zo langzamerhand een andere hobby moeten gaan bedenken.

En alles moet dragen

zondag, oktober 13th, 2013

Dat je zelf klein bent en donker en anders dan alle andere kinderen en dat er dan iemand komt uit Spanje die ook donker is maar heel anders praat dan iemand die uit Spanje komt, en ook anders dan jij, en dat die dan de knecht is en een beetje dom is en alles moet dragen.

Weer die onzinnige heisa over een onschuldig kinderfeest, met onschuldige pietjes die zwart zijn van roet uit de schoorsteen, dacht ik toen de discussie over het fenomeen zwarte piet weer begon.

Lang geleden zat mijn geadopteerde neefje uit Colombia achterin de auto.
Hij moest een bril, en nee, dat vond hij helemaal niet erg.
Ik hoop dat ze me nu brillenjood gaan noemen, zei hij.

Het is gemakkelijk om een probleem niet te zien als het volledig buiten jou omgaat. Maar voor het kleine donkere jongetje dat mijn neef ooit was en voor alle andere donkere jongetjes en meisjes ligt het misschien toch anders.