Het archief van oktober 2013

zaterdag, oktober 12th, 2013

Het is vast al wel twintig jaar geleden dat ik een boek van hem las. Ik vond het saai en vaag en niet erg mooi geschreven. Er lag een dun laagje overheen dat sommigen literatuur noemden, dat wist ik wel, maar begrijpen kon ik het niet.

Het studentenblad Propria Cures vroeg het jaarverslag op van het Letterenfonds en schrijft dat Joost Zwagerman – die van dat boek – vorig jaar een subsidie kreeg van 25.000 euro voor een dichtbundel en dit jaar 30.000 euro voor het schrijven van een roman.
Zwagerman verkocht vorig jaar zijn huis in Amsterdam-Zuid voor 1, 2 miljoen euro en kocht een nieuw huis in Haarlem voor 540.000 euro. En zijn vriendin werkt bij het Letterenfonds.

Inmiddels heeft Joost Zwagerman gereageerd op deze ‘laster en smaad’. , , Het is helemaal niet leuk om een werkbeurs aan te vragen hoor. Dat doe je alleen als je royalty’s zo laag zijn dat je niet van de pen kan leven”, is zijn reactie op HP/De Tijd online.

Mijn hart stroomt over van medelijden. Een schrijver die niet van de pen kan leven omdat geen hond zijn boeken wil lezen. Dat is een soort bakker die brood bakt dat niemand lekker vindt.
Lang leve het Letterenfonds.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 162 user reviews.

donderdag, oktober 10th, 2013

Macbook en schrijfblok op tafel. Daar kwam mijn cappucino, met het wifiwachtwoord. Buiten bij het terras spraken twee politieagenten met een zwerver op een bankje. Af en toe scheen de zon. Op mijn plek op mijn tijd schreef ik wat ik wilde schrijven, zonder dat er iemand was die zei wat ik moest doen, zonder kantoorpolitiek die ik niet snap.
Het voelde alsof ik het cadeau aan het uitpakken was dat ik mezelf had gegeven.

Zo is het niet altijd. Het kan ook als een zware deken over me heen vallen dat ik geen baan meer heb, geen carriere zal maken, geen interessante verhalen heb over mijn werk, niet weet wat er van me terecht moet komen, niet zomaar de nieuwste Mac Air kan kopen, wat ik anders zonder er over na te denken had gedaan.

Maar ik geloof dat het toch niet opweegt tegen het geluk van deze ochtend – living my dream, het bleek te kunnen en te bestaan.
Ik kreeg er een brok van in mijn keel, maar dat hoeft niet iedereen te weten.

Average Rating: 5 out of 5 based on 186 user reviews.

woensdag, oktober 9th, 2013

Hem moet je in de gaten houden, zei de juf van groep 1.
Hij loopt steeds weg.

‘Loop jij met hem’, vroeg ik aan de grootste jongen van het groepje kinderen met wie ik mee op vossenjacht ging. Twee keer lagen ze op de grond. De kleinste had de grootste omver getrokken.
Een kleine viking is het, dacht ik, met onvermoede krachten, een ongeleid projectiel, dat je geen minuut uit het oog kunt verliezen.

Mijn jongste dochter was op haar partijtje na een half uur in tranen uitgebarsten. Ze had er niet bij stilgestaan dat een groep meisjes van 9 zoveel drukte kan maken. Aan mij wilde ze het wel uitleggen. , , Kijk, wij zijn heel rustig”, begon ze haar verhaal.

Ik dacht aan het jongetje uit groep 1.
En aan zijn moeder.

Average Rating: 5 out of 5 based on 233 user reviews.

maandag, oktober 7th, 2013

Als je nou toch geld kon verdienen met urenlang rommelen met je iPhone, dan was ik binnen de kortste keren steenrijk.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 206 user reviews.

zondag, oktober 6th, 2013

De volwassenen aten met elkaar aan tafel. De vier kinderen zaten rond een klein tafeltje op de bank. Twee meisjes en twee jongens. Voordat ze naar buiten ging, waar het volgens haar lekker rustig was, klaagde mijn oudste dochter erover dat de twee jongens elkaar de hele tijd aan het schoppen en slaan waren. He jongens, zei ik, niet met elkaar vechten joh, dat hoort toch niet als je aan het eten bent?

Vanochtend las ik een opiniestuk over de ‘designsamenleving’ waarin ‘alles op orde moet zijn’ en ramen ingooien geen kattenkwaad meer is, zoals vroeger, maar een ‘delict’. Jongens lijden onder de ‘verjuffing’. Ze mogen niet meer vechten, niet meer in bomen klimmen, op school zijn vrouwelijke eigenschappen belangrijk, zoals samenwerken en ergens over praten, en afijn.
Ik werd er niet warm of koud van.

Het is immers jaren zo geweest dat mannen met hun jongensdingen de baas waren in deze wereld. Vrouwen mochten niet stemmen, moesten achter het aanrecht, werden niet aangenomen omdat jongens nu eenmaal liever samenwerkten met collega’s van hun eigen geslacht, ze kregen geen promotie omdat jongenseigenschappen belangrijker werden geacht.

Misschien is deze verandering nodig om de zaken een beetje recht te trekken.
En vechten in gezelschap, hou daar eens lekker mee op zeg.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 225 user reviews.

donderdag, oktober 3rd, 2013

Zullen we dan nog oliebollen kopen, dan kunnen jullie er morgen een mee naar school nemen.
Ze vinden het een goed idee.

Wij nemen moeilijk afscheid, wij houden graag iets vast.

Je kijkt er zo lang naar uit en dan is het ineens voorbij, zegt de jongste.

We fietsen de nog feestende stad uit en ik denk aan hoe het feest van Leidens Ontzet elk jaar hetzelfde is maar toch ook weer anders, en hoe je wilt dat sommige dingen nooit voorbijgaan.

Average Rating: 4.9 out of 5 based on 288 user reviews.