Het archief van december 2013

Vragen

maandag, december 30th, 2013

Er is wel eens tegen me gezegd dat ik nieuwsgierig ben.
Dat ben ik ook. Ik wil graag alles weten.

In plaats van het woord nieuwsgierig kun je ook het woord belangstellend gebruiken.
Dat klinkt heel anders.
Maar wat voor mij oprechte belangstelling is, kan voor een ander irritante nieuwsgierigheid zijn.

Er zijn mensen die enthousiast of met een zorgelijk gezicht hun verhaal vertellen als je er naar vraagt, maar die nooit iets terug vragen.
Misschien hebben ze geen interesse in anderen, of in mij.
Misschien willen ze niet opdringerig overkomen.

Veel Amerikanen zijn ook zo. Ze vragen niet, maar vertellen wel, en zo ontstaan er heus ook geanimeerde gesprekken.

Het lijkt een beetje op de internetwereld, waar iedereen zijn leuke avonturen en uitjes meldt en al zijn successen. Zo kun je een mooi beeld van jezelf neerzetten, precies het verhaal wat je kwijt wilt.
Daarvoor heb je geen enkele vraag meer nodig.

Maar soms

zondag, december 29th, 2013

Vijf maanden geleden reed ik voor het laatst de zestig kilometer tussen mijn werkplaats en mijn woonplaats.
Het was een grijze, grauwe dag.

De dingen die ik nu doe zijn leuker dan de dingen die ik daar deed.
Dat niemand je vertelt wat je moet doen en hoe je moet doen, geeft ruimte in je hoofd en rust in je leven.

Maar soms ben ik jaloers op mensen met een leuke baan, fijne collega’s, voldoende uitdaging, een goed salaris en iets wat je status kunt noemen.
Op de vrouw dus die ik was, maar niet kon blijven.

Maar heel weinig

zaterdag, december 28th, 2013

Mijn moeder rookte Peter Stuyvesant en mijn vader rookte zware shag.
Ik vond roken stinken en ontzettend stom.
Soms weigerde ik uit protest de asbak af te wassen.
Mijn vrienden en vriendinnen vonden roken ook stom, dus rookten wij niet.

Voor de spiegel in mijn tijdelijke kamer keek ik of het er een beetje stoer uit zag.
Ik was 20, liep stage en besloot om te gaan roken.

Zelden werd er voor 18 uur gerookt en er gingen dagen voorbij zonder sigaret, soms een week of langer.
Vaak werden er sigaretten in de vuilnisbak gegooid, soms werden die er de volgende ochtend weer uit gevist.
Zo’n roker ben ik, en zo’n roker ben ik gebleven.

Mijn oudste dochter wil graag dat ik drie dagen achter elkaar niet ga roken.
Al twee weken rook ik niet of nauwelijks, mijn sigaretten zijn allang op.
Vanavond kocht ik een nieuw pakje, want op oudejaarsavond wil ik vast met vriendinnen roken.

Vanavond wilde ik er eentje opsteken maar toen las ik een interview met longarts Wanda de Kanter in Volkskrant Magazine: ,,Elke dag dat je na je veertigste doorrookt kost je drie maanden van je leven”.
En mijn kinderen hebben al niet eens een jonge moeder.

Dit verhaal kan heel lang worden, maar het kan net zo goed kort blijven.
Want dat pakje gaat natuurlijk gewoon op, ik rook immers maar heel weinig.

Mijn boot

dinsdag, december 24th, 2013

Oooo, nee, he, riep ik verschrikt.
Wat erg!

Wat is er mama, vroeg mijn dochter bezorgd.

Mijn boot is weg, riep ik.

O, zei ze, ik dacht dat er iets ergs was gebeurd.

Nog even en ik moet haar adviseren om de Kindertelefoon te bellen, want bij mij kan ze natuurlijk niet aankomen met het verhaal dat haar moeder verslaafd is aan het spelletje Hay Day op haar telefoon. Ik zou immers meteen zeggen: Maar dat is toch voor kinderen?

Kerstontbijt

vrijdag, december 20th, 2013

Ik heb een geurtje op gedaan.

Oooo, die je met Sinterklaas hebt gekregen?

Ja. Spannend en uitdagend.

Te kort

donderdag, december 19th, 2013

Volgens mij is het leven te kort en te mooi om voortdurend maar uitgeblust en gestresst en veel te druk en te moe te zijn.
Get a life, mensen.
Voor je het weet zit je in een leunstoel achter de geraniums – watching the world go by – of erger.

Dr. Spock

woensdag, december 18th, 2013

Misschien moet ik lid worden van de bibliotheek, zei ik. Want ik had nog nooit het beroemdste opvoedboek gelezen van de ook al zo beroemde Amerikaanse kinderarts Benjamin Mclane Spock, beter bekend als dr. Spock.

Ik heb het, zei de medemoeder bij wie ik was, en ze haalde het zo uit haar kast.

Ik sloeg de bestseller open – de zoveelste uitgave van Baby and Child Care, oorspronkelijk gepubliceerd in 1946, volgens mij lang voordat de opvoedpaniek uitbrak, en las:

,,Hecht niet te veel waarde aan alles wat de buren zeggen en raak niet te zeer onder de indruk van wat deskundigen beweren. Durf op uw eigen gezonde verstand te vertrouwen.”

Lelijk

donderdag, december 12th, 2013

Het hele jaar denken we er niet aan en dan ineens halen we de ballen tevoorschijn en de slingers en de lichtjes en de strikjes, en dan laden we een gevaarte in de auto en dat zetten we dan in de kamer en dan versieren we ‘m en dan vinden we dat Heel Gezellig.

Als ik de eerste mensen met een kerstboom zie lopen dan stort ik altijd een beetje in. Omdat het altijd weer eerder is dan ik verwacht of hoop, omdat je dan niet meer onder het feit uit kan dat de donkere dagen echt zijn aangebroken, en omdat ik me dan weer een alien voel.

Ik vind kerstbomen met ballen erin Heel Erg Lelijk.
Heel Heel Erg Lelijk.
En ze staan in de weg.
En het is allemaal gedoe.
En elk jaar denk ik weer dat ik mee moet doen met deze onzin omdat alle kinderen het nu eenmaal leuk en gezellig vinden, een kerstboom in huis.

Maar dat denken duurt gelukkig altijd maar heel even.

Niet alleen bij mij trouwens. Na twee of drie weken tuigt iedereen de boom weer af, weet niet hoe snel -ie hem naar de kant van de weg moet slepen en denkt er vervolgens het hele jaar niet meer aan.
Alsof die kerstboom dan ineens niet meer Heel Gezellig is.

Herman

maandag, december 2nd, 2013

Dit is Herman, riep ze blij.
In haar hand had ze een plastic bakje.
Neem ‘m maar mee naar papa, zei ik. Die is daar beter in.

Hij moet bij jou, want je moet twee keer per dag roeren en jij bent altijd thuis, zei ze.
Ik ga het vergeten, zei ik.

Het wordt een heel grote cake, zei ze.
Ik ben niet van het cake bakken, zei ik.

Ik heb ‘m geproefd en hij is echt lekker, hoor, zei ze.
Van cake word ik nog dikker, zei ik.

Hij moet tien dagen in een schaal met een theedoek erover, zei ze.
Mijn keuken is te klein, zei ik.

Het is een idee van de juf. Die vindt het leuk dat Herman de hele klas rond gaat en dat alle kinderen lekker twee keer per dag roeren met een houten lepel en op een mooie dag lauw water toevoegen en suiker en bloem en dan, ja dat is het mooiste: na tien dagen is Vriendschapscake Herman groot genoeg om te verdelen!!!!

Ik voelde me op het schoolplein een machteloos kind dat iets per se leuk moet vinden en iets moet doen van de juf dat hij per se niet wil en ik had zin om te stampvoeten en om Herman in de vuilnisbak te kieperen en om mijn tong uit te steken tegen iedereen die langskwam en om op de barricaden te gaan en om een anti-Hermanpartij te beginnen en om het Hermanbeslag bij deze of gene in het haar te smeren.

Inmiddels staat Herman in een grote schaal op het aanrecht te groeien, met een theedoek over zich heen, zodat hij het niet koud krijgt maar wel goed kan ademen, precies volgens de instructies.

Er zijn vast heel veel mensen die heel veel van de vriendschapscake Herman houden.
Ik zocht lang naar het antwoord op de vraag waar mijn enorme weerstand vandaan komt tegen Herman.

Ik denk dat ik zijn naam gewoon niet zo mooi vind.