Meestal ga je naar een theater in de hoop op een sterke voorstelling, op iets dat indruk maakt, op een optreden waarvan je zegt: wauw, wat was dat goed.
Vanavond rekende ik erop, en misschien moet ik zeggen: hoopte ik erop, dat de voorstelling van cabaretiere Sara Kroos zou tegenvallen.
Ik hoopte dat ze niet zo goed zou zijn. Want als ik zou denken: dat kan ik ook, dan zou ik eindelijk aan mijn tweede show kunnen gaan werken.

Maar ze was gewoon goed, Sara Kroos. Het duurde even voordat ze grappig werd en goed in haar vel stak, maar toen was ze ook grappig. En ze zingt mooi. En ze is sterk in de improvisatie, in de interactie met het publiek.

Onderweg naar huis dacht ik aan de tijd dat ik begon met dit weblog. Het doel was toen om elke dag een stukje te schrijven. Dat lukte. Maar als er niets vanzelf kwam, dan ging ik er echt voor zitten. En soms moest ik erg lang blijven zitten voordat er wat was.
Ik dacht aan schrijvers, die soms maar een halve bladzijde per dag verder komen. Of halverwege helemaal opnieuw beginnen, omdat de hoofdpersoon ze niet aan staat.
Aan cabaretiers, die maanden aan hun teksten sleutelen.

Bijna niets komt vanzelf.

Average Rating: 5 out of 5 based on 296 user reviews.

Laat een reactie achter