Als je zag wat hij deed, dan kon je het niet geloven.
Zoveel kracht, zoveel tactisch inzicht, zo’n perfecte voorbereiding, zo goed weten wat je wanneer moet doen.
Hij danste de bergen op en liet zijn tegenstanders keer op keer verslagen achter.

Lance Armstrong was de beste, en misschien wel omdat hij de beste doping gebruikte.
En anders was hij misschien ook wel de beste geweest, we weten het niet.

Als je ziet wat hij nu doet, dan kun je het ook niet geloven.
Halve waarheden, hele leugens, gedeeltelijke bekentenissen, belangrijke dingen niet meer weten.
Hij danst met de werkelijkheid en laat zijn tegenstanders keer op keer verslagen achter.

Lance Armstrong was een geweldige wielrenner, en ik vrees dat we moeten concluderen dat hij een ernstige persoonlijkheidsstoornis heeft en een pathologische leugenaar is.

Vermoedelijk lijdt hij ernstig aan narcisme: gelooft dat hij zelf heel speciaal is, verlangt buitensporige bewondering, heeft het gevoel bijzondere rechten te hebben, exploiteert anderen (‘dat wil zeggen maakt misbruik van anderen om zijn of haar eigen doeleinden te bereiken’), heeft gebrek aan empathie (invoelend vermogen), is arrogant.

Een psychiatrische afwijking waar hij ook niets aan kan doen. Het maakt alle eindeloze discussies en bespiegelingen over wat hij heeft gedaan en wat hij doet overbodig.

Het verhaal is uit, en treuriger kan het einde niet zijn.

Average Rating: 5 out of 5 based on 274 user reviews.

Laat een reactie achter