Een beetje gek

I want to continue being crazy;
living my life the way I dream it,
and not the way the other people want it to be.

Toen ik deze uitspraak las van de Braziliaanse schrijver Poelo Coelho, was ik een beetje jaloers.
Ik keek naar mezelf en zag hoe keurig ik binnen de lijntjes kleur, hoe tussen droom en daad praktische bezwaren staan en vooral: hoe ik allang niet meer mijn gevoel volg, maar alleen nog mijn verstand.

Gebeurt dat vanzelf als je ouder wordt – ouder in de zin van leeftijd en ouder in de zin van moeder?
Of is het lafheid, angst?

2 Reacties op “Een beetje gek”

  1. Sannah Says:

    Nee, mijn ervaring is dat het met het ouder worden juist weer je gevoel wordt dat je kunt volgen hoewel ´niet strak volgens plan of binnen lijntjes´ ook niet hoeft te betekenen dat je ´crazy´ bezig hoeft te zijn.
    Zo niet, speelt bij ouder worden wellicht idd angst een rol maar wat dacht je van verantwoordelijkheidsgevoel. Of is dat er eentje om je achter te verstoppen?

  2. Janet Says:

    Dat is precies de vraag denk ik: of je je verschuilt achter je verantwoordelijkheidsgevoel of dat je terecht je verstand laat spreken.
    Opmerkelijk was overigens wel dat iemand heel verbaasd reageerde op dit stukje. Zo van: jij doet juist altijd alles met je gevoel.
    Misschien dat het daarom zo lastig is, als je ineens je gevoel niet volgt.
    Waarop ik me weer afvroeg: volgen de meeste mensen meestal hun gevoel? Of heb je hartmensen en hoofdmensen?

Laat een reactie achter