Barre tocht

De kortste weg tussen de stad en ons huis is via een fietspad langs het spoor, langs bomen, weitjes, een waterzuiveringsinstallatie en een verlaten huis.
Via een tunneltje onder het spoor door rijd je onze wijk binnen.

Je kunt hardrijders achter je hebben die nogal raar hijgen.
Of mensen die je nooit inhalen maar een beetje aan je wiel blijven plakken.
Je kunt iets onheilspellends zien in de lichten voor je.
Meestal zie je helemaal niets.
Altijd is het een barre tocht.

In de vier jaar dat wij hier wonen zijn een paar mensen beroofd van hun tas op het pad, en een keer werden mensen met wapens bedreigd.

Soms, als ik een onheilspellend gevoel over me heb, kies ik terug naar huis de omweg, die twintig minuten langer duurt.

De eerste jaren dacht ik altijd: als ik hier onderuit ga en niet opsta, dan weet niemand dat ik niet thuis ben gekomen.

Vroeger had je vrouwenadviescommissies die de gemeenten adviseerden over veilige wegen en zo.
Die zijn er volgens mij niet meer.
Wegbezuinigd, denk ik.
Of niemand wilde ze meer vanwege ouderwetsigheid.
Opgeheven vanwege overbodigheid, misschien.

4 Reacties op “Barre tocht”

  1. wendy Says:

    Of ze zijn op een eng paadje onderuitgegaan en nooit meer opgestaan. En niemand heeft gemerkt dat ze niet meer op hun werk verschenen…

  2. Janet Says:

    Ha ha.
    Dan moet jij ze maar gaan zoeken, de volgende keer dat je hier in de buurt bent.

  3. R Says:

    Ooooh he-le-maal vergeten maandagavond met jou het “ik ben weer thuis”belletje af te spreken…….maar ik begrijp dat het weer goed gegaan is !

  4. janet Says:

    Nou, misschien is dit account wel gehackt!

Laat een reactie achter