Ik zoek een man die me mijn hele leven kan blijven boeien, zei de vrouw aan het tafeltje naast ons.
En hoe ga jij je hele leven boeiend blijven voor een man, vroeg haar vriendin.
Daar zou je even stil van vallen.
Maar niet onze buurvrouw.
Ze riep: Ik bén heel boeiend. Wie heeft er bedacht om naar Nepal te gaan en naar Auschwitz? Dat heb ik allemaal bedacht! Ik wil iemand die ook dat soort dingen verzint. Die bijvoorbeeld zegt: we gaan Abseilen. Nee liever nog: we gaan dit weekend Abseilen, ik heb het allemaal al geregeld.

Voor ons ging de veerpont heen.
En weer.
Ik dacht aan de bestuurder van de veerpont. Die de hele dag mensen naar de overkant bracht. En morgen weer. En als hij thuiskomt dan heeft zijn vrouw gekookt. En morgen kookt hij misschien wel. Ze maken een wandelingetje, hij werkt in de tuin, zij gaat bij een vriendin een paar glazen wijn drinken. Als ze thuiskomt kijken ze samen nog even tv en dan vallen ze in elkaars armen in slaap, al is voor dat laatste wel een beetje geluk nodig.

Het leven is geen weekendje Abseilen.
Het leven is met een pontje heen en weer varen en hopen dat je elke keer de overkant haalt.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 168 user reviews.

4 Reacties op “”

  1. wendy Says:

    Helemaal waar WM. Je zou toch de kriebels krijgen van zo’n abseil-mevrouw.

  2. Janet Says:

    zij krijgt vermoedelijk ook heel erg de kriebels van ons 🙂

  3. Christine Says:

    Mooi, echt heel mooi.

  4. Janet Says:

    ooo, fijn om te horen, dank je wel.

Laat een reactie achter