In de stad kom ik een moeder tegen die ik ken van het schoolplein.
Onze fietsen staan naast elkaar.
Hoi, zeg ik tegen haar.
Zo, lekker aan het genieten van de rust in huis?, vraagt zij.

Er gaat van alles door me heen.
Zoals dit: ik ben toch helemaal niet thuis, ik ben in de stad.
En dit: er is vaker rust in huis dan me lief is.
En zeker ook dit: hoezo denk je dat er geen rust in huis is als mijn kinderen er zijn.
En dan nog dit: hoezo moet ik genĂ­eten als er rust in huis is.

In opperste verwarring brabbel ik maar wat.
Ik brabbel het verkeerde, dat weet ik ook wel.

Op de fiets bedenk ik twee dingen:
1. Misschien betekende die zin van haar niet meer dan: het is weer herfst he. I
Of: wat een weer he. Of: gelukkig dat het nog droog is he.
2. Ik ben totaal ongeschikt voor het schoolpleinmoederschap.

Average Rating: 5 out of 5 based on 175 user reviews.

3 Reacties op “”

  1. wendy Says:

    Troost je: op de middelbare school zijn de pleinen verboden voor ouders. Nog even doorbijten dus.

  2. Janet Says:

    Tegen die tijd zal ik het wel weer missen. – story of my life

  3. Ernie Says:

    Wat Wendy zegt. Ik heb ooit gewaagd, met alle goede bedoelingen, er 1 stap op te zetten. Die blik. Never ever again!

Laat een reactie achter