De volwassenen aten met elkaar aan tafel. De vier kinderen zaten rond een klein tafeltje op de bank. Twee meisjes en twee jongens. Voordat ze naar buiten ging, waar het volgens haar lekker rustig was, klaagde mijn oudste dochter erover dat de twee jongens elkaar de hele tijd aan het schoppen en slaan waren. He jongens, zei ik, niet met elkaar vechten joh, dat hoort toch niet als je aan het eten bent?

Vanochtend las ik een opiniestuk over de ‘designsamenleving’ waarin ‘alles op orde moet zijn’ en ramen ingooien geen kattenkwaad meer is, zoals vroeger, maar een ‘delict’. Jongens lijden onder de ‘verjuffing’. Ze mogen niet meer vechten, niet meer in bomen klimmen, op school zijn vrouwelijke eigenschappen belangrijk, zoals samenwerken en ergens over praten, en afijn.
Ik werd er niet warm of koud van.

Het is immers jaren zo geweest dat mannen met hun jongensdingen de baas waren in deze wereld. Vrouwen mochten niet stemmen, moesten achter het aanrecht, werden niet aangenomen omdat jongens nu eenmaal liever samenwerkten met collega’s van hun eigen geslacht, ze kregen geen promotie omdat jongenseigenschappen belangrijker werden geacht.

Misschien is deze verandering nodig om de zaken een beetje recht te trekken.
En vechten in gezelschap, hou daar eens lekker mee op zeg.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 182 user reviews.

3 Reacties op “”

  1. Nynke Says:

    Opvoeden moet nog steeds, maar problematisering (etikettering ADHD etc.) is een ander geval. Ik ga morgen naar een lezing van Angela Crott over dit thema…. Ben benieuwd.

  2. Janet Says:

    Wat toevallig. Zij weet er veel van, zag ik.

  3. Nynke Says:

    Het is een trending topic, vanavond op NL2 een documentaire over hetzelfde onderwerp….

Laat een reactie achter