Macbook en schrijfblok op tafel. Daar kwam mijn cappucino, met het wifiwachtwoord. Buiten bij het terras spraken twee politieagenten met een zwerver op een bankje. Af en toe scheen de zon. Op mijn plek op mijn tijd schreef ik wat ik wilde schrijven, zonder dat er iemand was die zei wat ik moest doen, zonder kantoorpolitiek die ik niet snap.
Het voelde alsof ik het cadeau aan het uitpakken was dat ik mezelf had gegeven.

Zo is het niet altijd. Het kan ook als een zware deken over me heen vallen dat ik geen baan meer heb, geen carriere zal maken, geen interessante verhalen heb over mijn werk, niet weet wat er van me terecht moet komen, niet zomaar de nieuwste Mac Air kan kopen, wat ik anders zonder er over na te denken had gedaan.

Maar ik geloof dat het toch niet opweegt tegen het geluk van deze ochtend – living my dream, het bleek te kunnen en te bestaan.
Ik kreeg er een brok van in mijn keel, maar dat hoeft niet iedereen te weten.

Average Rating: 4.8 out of 5 based on 173 user reviews.

1 Reactie op “”

  1. Sannah Says:

    Ik vind het bijzonder zoals je het doet.

Laat een reactie achter