Het archief van januari 2014

Een stille wereld

donderdag, januari 30th, 2014

Mijn doordeweekse wereld is een stille wereld geworden, waar je niet met elkaar mag praten.
En als het wel mocht, dan zou waarschijnlijk niemand iets tegen me zeggen.
Ik zit er bij, maar ik hoor er niet bij.

Soms zit er eentje naast me omstandig te zuchten. Die heeft een leuk en laat feestje gehad, denk ik dan.
In mijn gedachten hebben ze allemaal heel vaak heel leuke feestjes. Ze wonen allemaal in een heel gezellig studentenhuis, met heel veel leuke mensen, waar het nooit saai is en waar je nooit alleen bent. Een spannend liefdesleven hebben ze en ze maken vrienden voor het leven.
Ze hebben enorm veel tijd om te studeren en dat kunnen ze ook heel goed. Jong en mooi zijn ze en de wereld ligt voor ze open. Ze gaan hun wensen uitvoeren en hun dromen waarmaken.

In mijn psychologieboek lees ik dat studenten een relatief groot risico hebben op een depressie.

Geven

maandag, januari 20th, 2014

Een relatie tussen mensen, dat is een soort boekhouding met schulden en verdiensten, las ik ergens.
Klopt de balans niet, dan is er sprake van een relationele schuld.

In een gezonde relatie is er een evenwicht tussen geven en nemen.
Geven is ‘zorgdragen en verantwoordelijk zijn voor een relatie, op een manier die gepast is en rekening houdt met de belangen en positie van de ander’.

Geven is gemakkelijker dan nemen, dacht ik altijd.
Maar misschien is dat wel helemaal niet waar.

De middelbare

woensdag, januari 15th, 2014

Gisteren was ze er nog niet en nu gaat ze al bijna naar de middelbare school.
Het leek me altijd een moment waar je tegenop moest zien – de grens over tussen kind en tiener, weer een stap verder van je weg, het afscheid van een tijdperk.

Maar zo voelt het niet.

Ze is elf en ze is zichzelf geworden.
Ze is bijna even groot als ik.
Ze is gegroeid en ze ontgroeit de basisschool.
Alles is heel gewoon.

Behalve dan de richting van de volgende stap.
Volgende week is er een adviesgesprek met de juffen en dan zijn er open dagen op de middelbare scholen.
Zij weet het nog niet en ik weet het eigenlijk wel. Of misschien weet zij het ook wel, maar weet ze het anders dan ik.

Je gaat echt wel naar de school waar jij naar toe wilt, zeg ik tegen haar.
‘Zo’n belangrijke beslissing laat je toch niet over aan een 11-jarige”, zegt de vader van oudere dochters tegen mij.

Tja, dat weet ik dan weer niet.

Uitgezakter

zondag, januari 12th, 2014

Al een tijdje wilde ik graag ‘op’ een boekenclub en nu zit ik erop en dat is fijn. ,,Ik vond het vooral zo leuk omdat we het eens over heel andere dingen hadden dan over onszelf”, zei een vriendin van de boekenclub na onze eerste boekbespreking.

Het was iets na achten – als in iets na achten in de ochtend – en wij zwommen heen en weer, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Omdat de kleedhokjes zo krap zijn en wij alle schaamte voorbij, verkleden we ons in de grote kleedruimte, die we delen met vrouwen die nog veel rimpeliger en uitgezakter zijn dan wij.

Ik zit op een boekenclub en ik zwem en ben daarmee definitief toegetreden tot het gezelschap van vrouwen van middelbare leeftijd.
Ook al weet ik zeker dat ik 27 ben.

De zin van het leven

zaterdag, januari 11th, 2014

Met luxe spullen, leuke uitjes, leuke feestjes, leuke weekendjes-weg, prachtige reizen en mooie banen proberen we de wereld steeds mooier te maken.
Mooier, leuker, spannender – dat is de zin van het leven geworden.

,,Je moet overal maar een uitdaging in zien, maar zo zie ik het leven helemaal niet”, verzuchtte laatst iemand.

Tussen alle vrolijkheid en mooie doelen leek zij een put van somberheid.
Maar ik geloof toch dat hier sprake was van gezond realisme.

Vallen

donderdag, januari 9th, 2014

Ze heeft een blauwe plek net boven haar heup.
Hoe kom je daar aan, vraag ik.
Dat weet ik niet, zegt ze. Ik heb altijd blauwe plekken.
Vast minder dan een paar jaar geleden, zeg ik. Want toen viel je heel vaak.
Ja, zegt ze. Dan viel ik voorover en dan stond ik op en dan viel ik weer. Maar nu weet ik niet eens meer wanneer ik voor het laatst ben gevallen.
Gelukkig, zeg ik. Want vallen is niks.
Jawel hoor, zegt ze. Vallen en opstaan, dat hoort erbij. Daar leer je van.

Had ik maar de helft van de wijsheid van mijn 9-jarige dochter.
Dan kon ik de hele wereld aan.

En die om al je grapjes lacht

woensdag, januari 8th, 2014

Het boek Het Rosie Project gaat ook over het Echtgenoten Project. Don, de hoofdpersoon, probeert via een uitgebreide vragenlijst de ideale vrouw te selecteren. De vragen gaan over make-up, roken, eten (‘eet je niertjes’), maar er zitten ook ingewikkelde sommen bij.

Aan het einde van het boek constateert Don dat de vragenlijst helemaal niet over de ideale vrouw gaat, maar over hemzelf. De vragen zijn bedoeld om iemand te vinden die met hem kan omgaan.

Kijk, dat verandert de zaak.

Dan zoek je ineens geen stoere, gespierde partner meer die van goede wijn en een goed gesprek houdt bij de open haard en van lange, romantische strandwandelingen, maar iemand die tegen je nukkige buien kan, die niet boos wordt als je weer je sleutel kwijt bent of een kwartier te laat komt, die het niet erg vindt dat je niet op hakken kunt lopen en die om al je grapjes lacht, zodat je nooit meer de enige bent die dat doet.

Uitzicht

dinsdag, januari 7th, 2014

‘De lichtjes van de stad. Het uitzicht is geweldig.’
‘Helaas is het onveranderlijk. Als je het eenmaal hebt gezien, is er geen reden om er nog eens te kijken. Zoals met schilderijen.’

De hoofdpersoon uit het boek Het Rosie Project – een debuutroman die meteen in dertig talen is verschenen – heeft toen hij zijn appartement kocht het uitzicht bekeken. Daarna nooit meer.

Hij denkt dat hij meer van veranderingen houdt.
Hij is niet de enige.
Maar ondertussen merken we veranderingen in onze omgeving nauwelijks op, zo blijkt uit allerlei psychologische onderzoeken.

Mensen komen bijvoorbeeld terug op iets wat je jaren geleden hebt gezegd, of op een mening of smaak of wens die je jaren geleden had. Alsof je daar al die tijd hetzelfde over bent blijven denken. Alsof je niet constant groeit, alsof je je mening nooit bijstelt, alsof je nooit een andere smaak krijgt, of andere ideeen en dromen. Alsof je niet steeds wordt wie je bent.

‘Maar het uitzicht verandert continu. Hoe is het bijvoorbeeld vroeg in de ochtend? Of wanneer het regent?’

Licht

zondag, januari 5th, 2014

Sinds de vroege uren van nieuwjaarsdag heb ik niet meer gerookt.
Ik eet nog steeds oliebollen en andere dingen waar je nog dikker van wordt.
Mijn lieve dochters maken me trots, steeds trotser.
You make me happy, zeg ik tegen de man die me vasthoudt.

Maar wat er van mij moet worden, dat weet ik niet.
En ik weet al helemaal niet waar de dingen die ik doe toe moeten leiden.

Het is de leeftijd, zegt iemand tegen me.

Buiten blijft het al weer langer licht.