Het archief van maart 2014

De zoon

maandag, maart 31st, 2014

De naam ken ik als niet zomaar een naam, de naam ken ik.
Dan zie ik een foto die me treft in het hart en me terug zet in de tijd, toen ik zestien was, en zo verliefd als ik nooit meer zou worden – althans, dat dacht ik toen.

Het is niet de foto van de leraar op wie ik zo gek was, het is de foto van zijn zoon, die nu 28 is, even oud als zijn vader toen. Maar ik zie de zoon niet, ik zie de vader – het mooie, lieve, innemende gezicht, de blik waarvan je wilt dat die altijd voor jou is.
Ik voel nog de sprongetjes die mijn hart maakte als ik hem zag, ik weet nog hoe ik elk zinnetje dat hij zei en alle grapjes die hij maakte opschreef in mijn dagboek, om nooit te vergeten. Het kon niets worden en het werd ook helemaal niets, maar ik wist dat hij mij leuk vond, misschien wel de leukste leerling van de school, en zo was het goed, en genoeg.

De foto die ik zie is de foto van een zoon en broer die wordt vermist. Een band met de vader en de rest van het gezin kan ik niet voelen, want er is helemaal geen band. En ik kan al helemaal niets bedenken bij het veel en veel te moeilijke leven tussen hoop en vrees, dat zij leiden sinds hij zijn huis verliet en niet meer terugkwam.
Maar ik denk steeds aan ze.

’s Avonds wordt bekend dat zijn levenloze lichaam is gevonden.
Ik kijk nog een keer naar de foto van de jongen van wie ik nauwelijks iets weet.
Het moet iemand zijn geweest op wie je heel erg verliefd kunt worden en van wie je heel veel kunt houden, iemand die een onuitwisbare indruk op je maakt, iemand om nooit te vergeten.
Iemand die nog heel lang had moeten leven.

Camera’s

woensdag, maart 19th, 2014

Vier jaar geleden stemde ik op een partij die camera’s wilde in een onveilige tunnel in een onveilig fietspad waar ik nogal eens in mijn eentje rijd. ’s Avonds, als het donker is, en je rare schaduwen achter je ziet of ruisende bomen verwart met hijgende mannen.

Bij mijn weten waren de camera’s de afgelopen jaren geen hot item in de plaatselijke politiek, sterker nog, ik heb het vermoeden dat er met geen woord over is gesproken. Maar misschien heb ik niet goed opgelet.

Deze keer had ik geen zin om me te verdiepen in de verkiezingsprogramma’s van de partijen in de plaats waar ik woon, maar weinig mee heb. Ik had ook helemaal geen zin om te stemmen. De oproepen om te gaan stemmen begonnen me zelfs te irriteren.

Om tien voor negen stond ik toch in het stemhokje. Dat kwam omdat ik me ineens bedacht dat honderd jaar geleden vrouwen niet eens stemrecht hádden.

Cito

woensdag, maart 12th, 2014

Een conversatie op Twitter.
‘Facebook vult zich weer met Cito scores. Alleen de hoge natuurlijk. Ik vind daar wat van.’
‘Hahaha ja alleen ouders van hoogbegaafde kids doen daar kond van he.’
‘brrr…Echt!”
‘Ik trek mijn haren uit mijn hoofd van die types.’
‘Het rendement van de peperdure bijles moet wel geshowd worden natuurlijk.’

De score van onze oudste dochter staat noch op Twitter noch op Facebook.
De vraag is wat ik had gedaan als ze goud had gewonnen op het NK Dressuur voor 11-jarigen. Of als ze was gekozen in de selectie van het provinciale minivolleybalteam.
Waarschijnlijk had ik een prachtige foto geplaatst met een trotse tekst en niemand had zijn haren uit zijn hoofd getrokken en vermoedelijk had niemand gezegd: ‘Ik vind daar wat van.’ Ook had niemand het sneu gevonden voor alle paardenmeisjes en minivolleybalsters die niet zo talentvol zijn.

De kans dat mijn dochter op het NK Dressuur gaat rijden of gaat spelen in het nationale volleybalteam lijkt mij niet bijster groot.
Ze heeft wel 550 punten gehaald met de Cito-toets, de hoogste score.
Wij zijn trots.

Druk

zondag, maart 2nd, 2014

De een ging naar de bioscoop om uit te rusten. De ander stapte uit het bestuur van een club, dat gaf zoveel rust. De volgende is blij met een helemaal leeg gepland weekend.
Het is een groepje vrouwen en allemaal gaan ze ten onder aan druk zijn, maar ze gaan niet ten onder.

Thuis vraag ik aan mijn vriend of mannen ook wel eens dit soort gesprekken voeren.