Het archief van juni 2014

Bijten, schelden

vrijdag, juni 27th, 2014

Ik ben een keer ver-schrik-ke-lijk uitgescholden door een collega.
Hij had het druk en zomaar ineens stortte hij een bak vol ellende over mij heen.

Er kwam een gesprek met de baas.
Hij zou het nooit meer doen, maar hij deed het nog eens.
De dag erna deed hij alsof er niets was gebeurd.
Zo deed ik ook.

Stel je voor dat hij mij had gebeten, denk ik nu. Dan waren er maatregelen genomen, want bijten is kennelijk veel erger dan verbale agressie. Maar schelden doet wel pijn. En nog lang nadien.

Nu bleef het bijna onopgemerkt – alshof het normaal is om een ander agressief verbaal aan te vallen. Dat lag ook aan mij. Als je bent gebeten bijt je vermoedelijk meer van je af.

Ik denk niet dat er veel verschil is tussen verbaal geweld, bijten en schoppen in stressituaties. Het gaat er in alle gevallen om dat iemand zomaar ineens de beheersing verliest over agressieve impulsen en dat je gedrag extreem is en in geen verhouding staat tot de frustratie die je voelt.

Een straf, hoe zwaar ook, helpt niet om dit te voorkomen. Niets doen helpt trouwens helemaal niet.

Intussen in Ecuador

donderdag, juni 19th, 2014

Opgetogen schrijft Liseth Benitez dat ze verliefd is op het leven. Het is 27 juli 2013, een prachtige dag in Qatar. Op Twitter plaatst ze een foto van haar en haar man Christian in de lobby van een luxe hotel. ’We gaan een wandelingetje maken. Honey moon jajaja’.

De volgende dag maakt Christian Benitez, speler van het nationale elftal van Ecuador, zijn debuut bij El Jaish. Na de bekerwedstrijd krijgt hij erge buikpijn. Liseth brengt hem naar het ziekenhuis, waar de pijn ondraaglijk wordt. Enkele uren later overlijdt de voetballer aan een hartstilstand – officieel het gevolg van een buikvliesontsteking na een blindedarmontsteking. Christian Benitez is 27 jaar oud, vader van een tweeling van 3 en een dochtertje van zeven maanden.

‘Mijn engel, mijn chuchirris, ik houd van jou, onze liefde hield op te beginnen, tot snel, wacht op mij liefje’, schrijft Liseth die nacht.

Chuchirris is de liefkozende vorm van zijn bijnaam Chucho – hondje – de naam op het shirt van de kleine, snelle, sterke spits. Liseth leert Christian kennen bij Club Deportivo El Nacional in hun geboorteland, waar haar vader Cleber Chala ook speelt. Ze is 12 jaar oud – veel te jong voor een relatie, vinden haar ouders. Maar de liefde laat zich niet bevoogden. Drie jaar later trouwen ze.

In 2007 krijgt Christian een contract bij Santos Laguna in Mexico. Na een niet erg goed gelukt uitstapje naar Birmingham City – geliefd is hij zeer, gescoord heeft hij minder – keert hij terug naar Mexico. Drie seizoenen achter elkaar is de Ecuadoriaan daar topscorer. In juli 2013 vertrekt hij voor drie jaar naar Qatar. Maar Chucho zal er maar drie weken zijn.

,,Deze ochtend ontwaakten we met een scherpe pijn, een pijn die alle Ecuadorianen delen, nu we een buitengewoon mens, zoon, vriend, echtgenoot en speler verloren hebben”, zegt de voorzitter van de Ecuadorian Football Federation. Tienduizenden mensen betuigen Chucho de laatste eer in Quito, de hoofdstad van het arme, voetbalgekke Ecuador, waar hij ligt opgebaard in een kist met een glazen deksel.

Met 24 doelpunten in 58 wedstrijden staat Christian Benitez op de derde plaats van topscorers voor Ecuador. Hij is onvervangbaar, zegt de bondscoach.

Liseth Benitez schrijft op Twitter liefdevol en trots de rouw en het verdriet en het gemis van zich af, ook al kan dat helemaal niet. De helft van wat ze schrijft begrijp ik niet, maar ze wekt bewondering en ze ontroert. Ze ontroert, want zij is al lang de grootste verliezer van dit WK, ook al wil niemand dat dat waar is.

Het jongetje uit Oss

dinsdag, juni 17th, 2014

Het filmpje ging in volle vaart over het internet. Met daarbij de tranen, de verontwaardiging en de ontzetting van bijna iedereen die het zag. Twee politiemannen staan in een woonkamer in Oss om een jongetje op te halen. Uitspraak van de kinderrechter, hij wordt uit huis geplaatst.
Het jongetje is hysterisch, de moeder is overstuur.
Ze weet niet wat er aan de hand is, ze is boos, ze wil iemand bellen, ze wil eerst iemand bellen, mag ze alsjeblieft iemand bellen, ze wil het jongetje niet aankleden, ze filmt alles.
Twee geduldige politiemannen proberen haar er tevergeefs van te overtuigen dat ze maar beter mee kan werken.
Dat haar zoontje zo alleen maar meer overstuur raakt.
Dat ze daarna haar advocaat kan bellen.
Dat zij een uitspraak van de kinderrechter uitvoeren.

Een paar dagen later stuit ik op een ander filmpje van de moeder.
Die is in een zogeheten omgangshuis waar haar zoontje zijn vader kan ontmoeten, onder toezicht.
Het jongetje is overstuur, hij wil bij zijn moeder blijven.
Die moet de jongen ‘overdragen’ aan de medewerkers van Jeugdzorg.
Dat probeert ze, maar ze probeert het ook weer niet. Als het jongetje in haar armen vliegt dan wrijft ze weer lang over zijn rug.
Zo gaat het niet lukken, probeert een medewerker van Jeugdzorg haar uit te leggen.
Maar dat begrijpt de moeder niet – zij doet haar kind niets aan, het zijn de anderen.
Een vriend filmt alles.
Het jongetje raakt alleen maar meer overstuur.

Het is heel erg naar om te zien.
Volgens de algemene opinie is het allemaal de schuld van Jeugdzorg, is het verschrikkelijk wat er in dit land gebeurt en moet het jongetje zo snel mogelijk weer naar zijn moeder.

De mensen van de algemene opinie weten waarschijnlijk allemaal evenveel van de zaak af als ik.
We weten bijna niets van de moeder, we weten al helemaal niets van de vader.
We weten niet waarom de kinderrechter tot een uithuisplaatsing besloot.
We weten niet waarom het jongetje zo bang en hysterisch is.

Ik denk wel dat de houding van de moeder hem niet bepaald kalmer maakt.
Maar de moeder zal verontwaardigd zeggen dat zij daar niets aan kan doen, dat het haar schuld allemaal niet is.

,,De moeder doet niets om het kind te troosten: te druk als presentatrice van haar eigen shock doc”, schrijft Margriet Oostveen in haar column in NRC. ,,Je zou alle kinderen een verbod gunnen op het verspreiden van dit soort beelden.”

Ik ben het hartgrondig met haar eens.

Intussen in Portugal

vrijdag, juni 13th, 2014

Aan de bar hadden ze het gehad over het vorige WK, toen ze in de rust zapten naar Veronica, waar het WK penalty schieten in lingerie werd uitgezonden. En over hoe mooi dat was geweest. Als je alleen of met andere mannen kon kijken, althans. Als je vrouw erbij was, dan was het helemaal niet leuk.

Ik lachte schaapachtig, precies zoals je moet doen als een man een onzinverhaal ophangt. Je moet mannen vooral in de waan laten dat het erg is dat ze kijken naar vrouwen in lingerie op tv. Anders denken ze later dat het ook niet erg is dat ze lingerie voor andere vrouwen kópen. Alsof er boven niet nog een prachtig, nauwelijks gedragen setje van La Perla in de kast ligt, wat jij allang niet meer past. Geef dát dan, dat is een stuk goedkoper.

Het WK penalty schieten in lingerie, dat is een slap aftreksel van de werkelijkheid zoals die zich voor onze ogen afspeelt. Het absolute hoogtepunt van de Champions Leaguefinale tussen Real Madrid en Atletico Madrid was toen Christiano Ronaldo zijn rake strafschop en de 4-1 vierde in ontbloot bovenlijf. Prachtige seconden lang konden we genieten van zijn geweldige torso. De stalen spieren keurig op een rijtje, waar de kracht van af spat, nee, straalt, nee, schittert als duizend schitterende zonnen.

Later bleek dat hij zijn goal zo had gevierd omdat de beelden nodig waren voor een film over zijn leven. De verontwaardiging daarover begrijp ik niet zo goed. Alsof dat iets afhaalt van de immense glans van zijn wonderschone lijf.

Ik begrijp sowieso niets van alle verontwaardiging die de Portugese aanvoerder oproept. Hij tovert met de bal. Is topscorer van Real Madrid en van de Champions League. Springt hoger dan de gemiddelde NBA-speler. Is gedreven en gedisciplineerd – het verhaal gaat dat hij drieduizend buikspieroefeningen per dag doet. Hij betaalde zeldzame behandelingen voor ernstig zieke kinderen. En hij is een bijzondere vader. Tijdens het vorige WK werd zijn zoon geboren. ,,In afspraak met zijn moeder, wiens identiteit onbekend zal blijven, zal ik de volledige opvoeding en zorg voor mijn rekening nemen.’’

Cristiano Ronaldo dos Santos Aveiro.
Zelfs je naam is mooi.

Zijn hamstringblessure lijkt genezen, de peesontsteking in zijn knie is over. Nu maar hopen dat Ronaldo dit WK heel veel doelpunten heel feestelijk zal vieren – net als in de film.
Tot die tijd en tussendoor zoek ik op Youtube op ‘Ronaldo shirtless’.
Maar die filmpjes moet je alleen bekijken als je man niet thuis is.
Anders is het niet leuk.

(deze column stond op 13 juni in de regionale kranten van HDC Media)

De wat zalvende stem

vrijdag, juni 6th, 2014

Televisie kijk ik niet of nauwelijks en ik let ook niet echt op wat er op televisie is.
Maar als ik de wat zalvende stem hoor van de mevrouw die second love aanprijst, dan weet ik het wel. Dan staat de tv op een sportzender.

Er zitten vast te veel gelukkig getrouwde vrouwen en te weinig gelukkig getrouwde mannen op second love.

Second love – de datingsite voor iemand erbij – is omstreden.
Van mij mag het bestaan.
Maar het idee dat het er is maakt me een soort somber.

Laat me los als je niet meer genoeg hebt aan mij alleen – en ga.
Laat me los en ga als je hart bij en van en voor een ander is.
Blijf niet bij me omdat de ratio zegt dat dat beter is – want daar geloof ik niet in en niets van.

Ga niet op second love – ga voor de first love – wie dat ook is.

Let it be me.

Een dierbaar document

donderdag, juni 5th, 2014

Het was hier stil.

In mijn Macbook zit een map die ‘boek’ heet.
Het is van een vrij afstandelijk stuk tekst een dierbaar document geworden.
Paolo Coelho zegt dat je een boek moet schrijven om je ziel te laten zien.

Zometeen stuur ik het op.

Ik weet niet veel, ik twijfel wel veel.
Over alles.
Maar ik durf best te denken dat als je een beetje fan bent van dit weblog, dat je dan het boek…

Welnu, ik hou u op de hoogte.