Het archief van oktober 2014

zaterdag, oktober 25th, 2014

Wij waren op een falabellaboerderij.
Falabella’s zijn de kleinste paarden ter wereld.
Voor het eerst in mijn leven voelde ik iets van dierenliefde, wat ik eigenlijk niet durf te zeggen omdat ik dan zeg dat ik niet van dieren houd. Veel mensen denken dat je niet van mensen houdt, als je niet van dieren houdt.

Wij poetsten de paarden.
Veulentjes liepen los en vanzelf mee met hun moeder naar de poetsplek, die spuitplaats heet.
Veulens blijven dicht bij hun moeder, en merries hinniken in paniek als zij hun veulen kwijt zijn.

Of er ook een band is met de hengst, vroeg ik.
Totaal niet, zei de eigenaresse van de falabella’s. Van beide kanten niet. Er is helemaal niets.
Maar zo is het in het hele dierenrijk.

Er liep een veulen weg.
De merrie reageerde niet.
Dit veulen is groot genoeg, de moeder vindt het nu wel best, zei de eigenaresse.

Hoe zou het zijn als vaders net als hengsten geen enkele rol zouden spelen na de geboorte van hun kinderen, vroeg ik me af.
En hoe het zou zijn als moeders net zo goed konden loslaten als merries.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 294 user reviews.

vrijdag, oktober 24th, 2014

Op de middag dat het boek naar de drukker ging belde de uitgever om nog een laatste dingetje door te spreken.
Mijn oudste dochter zat beneden huiswerk te maken.

Toen we hadden opgehangen zei ze dat ik wel tien keer had gezegd: ‘ik vind het zo spannend want straks vindt iedereen het niks’ en dat ze had geteld hoe vaak ik ja had gezegd en bij de 300 was gestopt.

Ze zeggen vaak dat je zo veel leert van je kinderen en meestal kijk ik dan een beetje suffig, want ik weet nooit wat ik leer van mijn kinderen, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik het niet wil weten, want het is zo’n cliche. Zo van: iedereen zegt het, dus het zal wel waar zijn.

Maar gelukkig had ik die middag wel van mijn dochter geleerd dat het maar eens uit moest zijn met steeds maar datzelfde gezeur.
Ja!

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 285 user reviews.

maandag, oktober 20th, 2014

Soms ben ik haar kwijt, dan zit ze op de trap.
Ze doet het overal, altijd. Tijdens het tandenpoetsen, als ze haar schoenen aantrekt, bij het ontbijt.
Vaak is ze daardoor te laat.
Meestal ben ik haar ook kwijt als ik haar gewoon zie.
Ze hoort me niet, ze wil me niet horen.
Ze zegt: Ma-am.

Er zijn huizen waarin kinderen ‘schermtijd’ hebben. Langer dan de afgesproken tijd mogen ze niet met hun telefoon spelen, op de iPad of achter de computer. Ouders doen dat omdat hun kinderen anders te weinig beweging hebben, omdat ze denken dat lezen of gamen of filmpjes kijken niet goed voor ze is en vooral ook omdat het a-sociaal is. Met kinderen die op een of ander scherm turen is het moeilijk communiceren.

Aan schermtijd doe ik niet.
Aan leestijd trouwens ook niet.

Hoewel mijn jongste dochter heel vaak niet hoort wat ik zeg, ergens ‘geen tijd’ voor heeft of niet wil praten.
Ma-am, ik zit nu te lezen, zegt ze dan.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 190 user reviews.

zondag, oktober 19th, 2014

Het is heel gewoon voor mensen om lui te zijn en niets te doen, weet mijn dochter te vertellen. In een televisieprogramma heeft ze gezien dat mensen in de oertijd gingen jagen en verzamelen en tussendoor zo moe waren dat ze even helemaal niets anders aan hun hoofd wilden hebben. Ze deden lekker niets. Ze waren lui.

Zo tegennatuurlijk is het dus, besefte ik me, dat wij al onze tijd volstoppen met van alles en niks en vooral met te veel. En zo logisch is het dat we steeds maar – bijna verbaasd – blijven constateren dat we het te druk hebben.

Af en toe lui zijn, niets doen, dat past veel beter bij onze natuur.

Niet altijd maar verder en vooruit en harder hollen, maar eens een eindje teruglopen, naar waar we vandaan komen. Daar zouden we volgens mij best van opknappen.

Average Rating: 4.6 out of 5 based on 294 user reviews.

donderdag, oktober 16th, 2014

De wedstrijd die jullie met 1-0 wonnen vond je zeker het leukst?
Nee, de wedstrijd die we met 16-0 verloren.
O, echt. Hoezo?
Dat was mijn beste wedstrijd ooit, achter.

Verliezen is het nieuwe winnen.

Average Rating: 4.7 out of 5 based on 201 user reviews.

donderdag, oktober 16th, 2014

De Participatiewet.
Beschut werk.
Meer verantwoordelijkheid van de burger.
Een tegenprestatie.
Sociale teams.
Of mensen in hun eigen kracht gezet zijn.
Een Jeugd- en Gezinsteam.
De beste route om kind en gezin te helpen.

Het zijn allemaal woorden uit een artikel over de toekomst van de gemeente waarin wij wonen.
Het zijn vast woorden die alle gemeenten gebruiken.
Met als doel om de burgers meer bij het beleid te betrekken of meer zelf te laten doen, geloof ik.

Verder is het me duidelijk.
Gelukkig hoeven we het niet meer te hebben over de kloof tussen politiek en kiezers en tussen overheid en inwoners nu we elkaar overal bij betrekken en volop gaan participeren.
Ik heb er zin in.
Alles wordt beter.

Average Rating: 4.4 out of 5 based on 212 user reviews.

zondag, oktober 12th, 2014

‘Wanneer hij klaar is met eten, ruim de tafel af en doe vlug de afwas.
Als je zelf kleine bezigheden hebt, doe ze zonder praten en storen, want zijn interessepunten zijn meestal belangrijker dan die van de vrouw.
Het ontbijt van je man is uiterst belangrijk als hij op een positieve manier zijn zware dagtaak moet aanvatten.
Als je een nachtcreme moet aanbrengen of krulspelden, wacht dan tot hij slaapt want het zou hem kunnen ergeren bij het zien van een dergelijk schouwspel net voor hij slaapt.
Als je man voorstelt te paren – Aanvaard met nederigheid maar houd steeds in het achterhoofd dat het plezier aan de man is besteed en veel belangrijker is dan dat van een vrouw.’

Deze fantastische tips voor een goede echtgenote komen uit een katholiek schoolboek voor de afdeling Huishoudkunde uit 1960.
Vrouwen hebben, 54 jaar later, geen klagen dacht ik zo.
Maar de mannen, ach, de mannen.
Die zagen hun hele wereldbeeld aan diggelen gaan sinds ze het maar moeten accepteren dat vrouwen niet meteen de afwas doen na het eten, met krulspelden in bed stappen of niet met nederigheid aanvaarden.
Ik stel voor dat alle goede echtgenotes vanavond uit – ja uit wat eigenlijk – uit respect of uit iets van medelijden hun nachtcreme pas op doen als hij slaapt.

En omdat je nooit genoeg adviezen kunt krijgen om een goede echtgenote te worden – nog eentje dan.
‘Als hij zijn orgasme bereikt is een beetje gekreun van jouw kant niet misplaatst, integendeel het zal hem overtuigen dat jij er ook plezier aan hebt beleefd.’

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 217 user reviews.

zaterdag, oktober 11th, 2014

Haar ritme is anders, wat ze doet is anders, de namen die ze noemt zijn anders.
In een paar weken tijd is ze 10 centimeter groter geworden en minstens een jaar ouder.

’s Ochtends fietst ze met een veel te zware tas weg naar een omgeving die al snel helemaal van haar was, maar nauwelijks van mij zal worden.

Ik kijk haar na.
En weet dat veel hetzelfde is gebleven.

Average Rating: 5 out of 5 based on 247 user reviews.

vrijdag, oktober 10th, 2014

Alles wat er was is een vrij bizar boek van Hanna Bervoets, over wat er gebeurt met acht mensen die onverwacht en onvrijwillig met elkaar opgesloten zitten in een schoolgebouw. Ze kunnen niet naar buiten, want daar is een grote, onbekende ramp gebeurd. Maar Lotteke, moeder van een zoontje van 2, gaat toch.

Plots sprong Lotteke op. Ze liep naar de gang en trok haar jas van de kapstok.
‘Ik moet naar mijn kind’, zei ze, ‘ik ga.’
Leo schudde zijn hoofd. ‘Niet doen, Lot. Tomas heeft er meer aan als je hier blijft. Hij is vast veilig bij zijn vader.’
Woest draaide Lotteke zich om: ‘Tomas heeft zijn moeder nodig.’
Toen ik haar zo zag, haar wangen rood, een arm in haar jas, begreep ik pas dat het andersom was.

Zo is het heel vaak, denk ik.
Dat de behoefte van ons kind in feite onze eigen behoefte is.
Dat de wens die ik heb voor mijn dochters eigenlijk mijn eigen wens is.
Dat ik soms wil dat de kinderen zich aan een bepaalde regel houden, omdat dat fijner is voor mij.
Dat kinderen best zonder hun ouders kunnen, maar dat sommige ouders niet zonder hun kinderen kunnen.

Het is niet erg – ouders zijn ook maar mensen met behoeften en verlangens en wensen.
Maar het is wel goed om het ons af en toe te realiseren.
Omdat het de werkelijkheid anders maakt.

In Alles wat er was is alles onwerkelijk.
Het sprookje zoals we het nu allemaal kennen: we weten dat Lotteke er eens is geweest, maar we hebben geen idee of ze lang en gelukkig leeft.

Average Rating: 4.5 out of 5 based on 228 user reviews.