Benno L.

Op Facebook zegt iemand dat hij ‘meer hoort op de vuilnisbelt, thuis weg rottend’.
Op foto’s zie je de grimmige gezichten van buurtbewoners, die heel erg boos zijn dat de pedofiele zwemleraar Benno L. na zijn vrijlating een woning kreeg in een Leidse seniorenflat.
Een man maakte een spandoek met de tekst: ‘Bruno L., voor jou is er maar 1 plek: de hel’. Tegen de krant zegt hij: ,,Mijn ouders wonen bij hem in de flat en mijn kleine gaat daar vaak logeren. Dan is Benno ineens de nieuwe buurman. Hij moet gewoon wegwezen.”

Nergens heb je absolute veiligheid, maar mijn ouders wonen in een seniorenflat en mijn dochters logeren daar vaak. Ik geloof niet dat ze ergens veiliger zijn.
Ik moet denken aan de 12-jarige Milly uit Dordrecht, die werd verkracht en vermoord door haar buurman, een politieagent. Gevaar waar je niet op bedacht bent is het gevaarlijkst.

Benno L. kreeg zes jaar cel, en nu is hij onder voorwaarden vrij. Hij draagt een enkelband, hij mag op bepaalde plekken niet komen, en de burgemeester heeft zich ervan laten overtuigen dat de kans heel klein is dat Benno L. nog een keer doet waarvoor werd veroordeeld: het aanranden en foto’s maken van jonge meisjes.
Mensen die zijn veroordeeld voor zedendelicten moeten na hun straf ergens kunnen wonen, en als alle burgemeesters nee zeggen, dan kunnen ze nergens wonen, zegt de burgemeester. En niemand kan beweren dat het anders is.

Dat de burgemeester het nieuws voor zich heeft gehouden, wordt hem nu verweten. Het lijkt me een illusie dat hij van tevoren de demonstranten van nu had kunnen overtuigen. Misschien, dacht ik, ook al mag je dat geloof ik niet denken, had hij een seniorenflat moeten kiezen in een wijk waar mensen wonen van wie je kunt verwachten dat ze toleranter zijn, of willen zijn, misschien alleen al doordat hun eigen leefomstandigheden over het algemeen bovengemiddeld goed zijn.

Omdat ik zelf ook tolerant ben of wil zijn, moest ik vervolgens gaan nadenken over de vraag hoe het zou zijn als Benno L. in een seniorenflat zou wonen in onze wijk.

Het duurde even voordat ik besefte dat de kans verwaarloosbaar klein zou zijn dat juist Benno L. – met zijn elektronische enkelband – mijn dochters ergens op zou staan te wachten, of zou aanbellen met een katje op zijn arm, zoals de Dordtse politieagent deed.
Van te voren zou ik van de betrokken instanties wel graag horen waarom zij denken dat de kans op herhaling verwaarloosbaar is, en wat de voorwaarden precies zijn, waaronder hij naar een zelfstandige woning in onze wijk mocht verhuizen.

De burgemeester had dat toch beter wel kunnen doen, denk ik – de flatbewoners en de wijk van tevoren inlichten. Je moet mensen serieus nemen – het wantrouwen tegenover de politiek, bestuurders en onze overheid is al zo groot.

Desalniettemin was het een moedig besluit, waar hij zich niet voor hoeft te schamen.
Dat moeten de mensen doen die Benno L. een leven in de hel of wegrottend op een vuilnisbelt toewensen. Maar ik weet niet of ik dat tegen ze zou durven zeggen.
Het lijken me enge buren.

2 Reacties op “Benno L.”

  1. Marieke Says:

    Top column!!!

  2. Nynke Says:

    Mijn idee, ik zou zeggen: inzenden!

Laat een reactie achter